Αναγνώστες

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

Οι Έλληνες και το Σύστημα

Οι Έλληνες και το Σύστημα

Οι Έλληνες μπορούν να πολεμήσουν εναντίον οποιουδήποτε.. εναντίον μουσουλμάνων, ορθόδοξων ή καθολικών χριστιανών ακόμα κι εξωγήινων. Όμως η καθυστέρηση σε συνδυασμό με τον ευμετάβλητο χαρακτήρα των Ελλήνων, οδηγεί σ’ ανεξέλεγκτες καταστάσεις.
Η Δύση όλα αυτά τα γνωρίζει κι από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης του σύγχρονου ελληνικού κράτους ακολουθεί την ίδια πολιτική. Προστατεύει το ελληνικό σύστημα μ’ εξωτερικές παρεμβάσεις. Δεν υπάρχει άλλο κράτος στον κόσμο, που να απειλείται με τη συχνότητα και την ποικιλία εχθρών, όσο απειλείται η Ελλάδα. Δεν υπάρχει τεχνητός εχθρός του συστήματος, που ν’ άφησε ανεπηρέαστη την Ελλάδα.



Πριν τον κομμουνισμό υπήρχε το Ισλάμ και προπύργιο του χριστιανισμού η Ελλάδα. Επεκτάθηκε ο κομμουνισμός και προπύργιο της δημοκρατίας υψώθηκε η Ελλάδα. Διαλύθηκε ο κομμουνισμός, εχθροί γεννήθηκαν μόνο για την Ελλάδα.
Όλα αυτά είναι τεχνητά δημιουργήματα της Δύσης. Η Δύση γνωρίζει τα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας και τα εκμεταλλεύεται. Γνωρίζει ότι δεν είναι δυνατός ο εξισλαμισμός της, όπως δεν είναι δυνατός κι ο εξελληνισμός του Ισλάμ. Αυτό που είναι δεδομένο, το παρουσιάζει ως μία κατάσταση, που απαιτεί άμυνα και θυσία. Η ελληνική εκκλησία δήθεν προστατεύει τον ελληνισμό, τη στιγμή που γνωρίζει ότι είναι αδύνατη η εξαφάνιση του από το μωαμεθανισμό. Ακριβώς η ίδια τακτική ακολουθήθηκε και στην περίπτωση του κομμουνισμού. Είναι αδύνατον η ελληνική κοινωνία να ενταχθεί στο κομμουνιστικό σύστημα. Οι Έλληνες σφάχτηκαν μεταξύ τους στον εμφύλιο χωρίς λόγο. Δεν υπήρχε περίπτωση ελάχιστο χρόνο μετά την ένταξη της Ελλάδας στον Ανατολικό συνασπισμό να μη δημιουργούνταν προβλήματα.
Η παιδεία των Ελλήνων εντάσσει την κοινωνία κατευθείαν στο βήμα τέσσερα κι αυτό σημαίνει ότι ο Έλληνας την πρώτη μέρα που θα πήγαινε στο εργοστάσιο, αν έβλεπε το γείτονα του να εισπράττει υπεραξία, θα έπαυε να είναι κομμουνιστής. Είναι αδύνατον ο Έλληνας να δεχτεί την υπεραξία του κομματικού στελέχους, που τις περισσότερες φορές είναι θέμα εύνοιας. Όταν ο αμόρφωτος τείνει ν’ αμφισβητήσει το μορφωμένο, είναι δυνατόν ως εργάτης να μην αμφισβητήσει τον όμοιο του αρχιεργάτη; Η τραγική ειρωνεία για το σύστημα ήταν ο υψηλού κόστους αγώνας του να μην προσδεθεί στο άρμα της Σοβιετικής Ένωσης η Ελλάδα. Αν το επέτρεπε τότε η είσοδος της ελληνικής κοινωνίας στον κομμουνισμό θα τον διέλυε. Η άνοιξη της Πράγας άργησε να εμφανιστεί κι αρκούσαν μερικά σοβιετικά τανκς για να τη διαλύσουν. Στην Ελλάδα αν συνέβαινε αυτό, ακόμα θα πολεμούσαν.
Το σύστημα αυτά δεν τ’ αντιλήφθηκε. Δεν αντιλήφθηκε ότι μόνο με την είσοδο της Ελλάδας στον κομμουνισμό ήταν δυνατή η παρεμπόδιση του εξελληνισμού της επικίνδυνης Μακεδονίας. Σήμερα το τμήμα της Μακεδονίας που ανήκει στον ελληνικό χώρο, κατοικείται αποκλειστικά από Έλληνες κι αυτό είναι το πρόβλημα. Η πλούσια Μακεδονία έχει τα περιθώρια να γίνει απειλητική για το σύστημα. Τα παιδιά της είναι Έλληνες κι ο πλούτος της εξασφαλίζει σ’ αυτά βαθμούς ελευθερίας και στη σκέψη και στην προσωπική τους ζωή. Το σύστημα που θέλει να διατηρήσει τη δομή του, είναι υποχρεωμένο να διατηρεί τη δομή του ελληνικού συστήματος κι αυτό στην εποχή μας είναι δύσκολο και πολυδάπανο.
Η δομή του ελληνικού συστήματος στηρίζεται σε δύο βασικά στοιχεία, που είναι κοινά με των υπόλοιπων κρατών, αλλά έχουν ορισμένες ιδιαιτερότητες. Το σύστημα έχει γενικά τη δύναμη να επεμβαίνει παντού και με όλα τα μέσα εναντίον οποιουδήποτε το απειλεί αδιαφορώντας ακόμα και για τα τυπικά προσχήματα.
Η δύναμη του είναι η γνώση του σε συνδυασμό με την άγνοια των λαών. Θεωρητικά οι Γάλλοι, για παράδειγμα, μπορούν ν’ αποφασίζουν για την τύχη του έθνους τους κι αυτό μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες. Λέμε θεωρητικά, γιατί πρακτικά υπάρχει ένας αόρατος τοίχος, που περιορίζει τις επιλογές τους. Κάθε φορά που αυτός ο τοίχος απειλείται με κατεδάφιση, είτε είναι ορατός είτε όχι, το σύστημα επεμβαίνει. Ο τοίχος αυτός απειλήθηκε κατά τη Γαλλική και κατά την κομμουνιστική Επανάσταση.
Το σύστημα δε σέβεται τις επιλογές των λαών κι αυτό αποδεικνύεται από τη δυναμική και πολυεθνική επέμβαση εναντίον όσων το απειλούν. Δημοκρατία για το σύστημα είναι να παίρνουν οι άθλιοι κλέφτες ό,τι έχουν δημιουργήσει οι λαοί και μέσω των δικαιωμάτων πάνω στη γνώση, να σέρνουν τους λαούς πίσω τους.
Το σύστημα δε φοβάται το φιλελευθερισμό ή το σοσιαλισμό. Αρκεί αυτοί που πρεσβεύουν την όποια ιδεολογία να κλέβουν και οι λαοί να δίνουν την πλειοψηφία πότε στον έναν και πότε στον άλλο.
Όλα αυτά τ’ αναφέρουμε, γιατί πρέπει ν’ αντιληφθεί ο αναγνώστης ότι υπάρχει παρασκηνιακά μία σκοτεινή εξουσία υπεράνω εθνών και συνασπισμών, που επεμβαίνει, μόνον όταν απειλείται το σύστημα. Αυτή έστρεψε το μίσος των Ευρωπαίων εναντίον των Γάλλων κατά την επανάστασή τους κι αυτή έκανε το ίδιο εναντίον της επαναστατημένης Ρωσίας. Αυτή οπλίζει ένα νεαρό, φτωχό στρατιώτη εναντίον ανθρώπων των οποίων το έργο τον ευνοεί. Αυτή η εξουσία στήριζε τους άθλιους, που την τάση των ανθρώπων για ευημερία τη μετέτρεψαν σ’ εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Αυτή η εξουσία γέννησε το Ναπολέοντα, το Χίτλερ και το Στάλιν. Μπορούσε ο Χίτλερ να ξεκινήσει τον πόλεμο χωρίς χρηματοδότηση; Μπορούσε ο Στάλιν ν’ ασκεί τις εξουσίες του χωρίς βοήθεια απ’ έξω; Οι λαοί είναι ελεύθεροι να διαλέγουν μόνο μέσα σε συγκεκριμένα όρια. Τους προσφέρεται μία πληθώρα ελεγμένων από το σύστημα μοντέλων κι έχουν δικαίωμα να διαλέξουν ανάμεσα σ’ αυτά. Όλοι οι λαοί κινδυνεύουν, όταν τείνουν να ξεπεράσουν αυτά τα όρια. Ανεξάρτητα από τη δύναμή τους ή το μέγεθός τους, είναι δούλοι του συστήματος.
Σήμερα θεωρητικά οι Η.Π.Α. είναι αυτές, που έχουν την κοσμοκρατορία. Μπορεί να διανοηθεί κάποιος, τι πρόκειται να συμβεί, αν τολμήσουν να μεταλλάξουν την κοινωνία τους; Όλοι οι λαοί κατηγορούν τους Αμερικανούς για ιμπεριαλισμό. Φαντάζεται κάποιος τι μπορεί να συμβεί σ’ αυτούς, αν πάψουν να τον ασκούν; Όλοι αυτοί που τους κατηγορούν σαν ιμπεριαλιστές, θα τους αφανίσουν…

Η Γένεση τής Ελληνικής γής

Η Γένεση τής Ελληνικής γής

Πριν από εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια η Ελληνική γη ήταν σκεπασμένη από θάλασσα. Η γεωλογική μορφή της άλλαξε πολλές φορές μέχρι σήμερα και θα αλλάζει συνεχώς και στο μέλλον, ακολουθώντας τον νόμο της αδιάκοπης μεταβολής, "ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ" του Ηράκλειτου.
Ο Βυθός της θάλασσας, που σκέπαζε ολόκληρη την ελληνική περιοχή, από το Ιόνιο Πέλαγος μέχρι την Μικρά Ασία, παρουσίαζε τότε μία παράξενη μορφολογική εικόνα. Αυτή ακριβώς η εικόνα, το ανάγλυφο του βυθού, υπήρξε η προϋπόθεση για την δημιουργία της σημερινής Ελληνικής χερσονήσου με τις υψηλές κεντρικές της οροσειρές. .

Στη θέση του ορεινού όγκου της Πίνδου υπήρχε μία βαθιά υποθαλάσσια τάφρος, η "αύλαξ της Πίνδου" . Δυτικότερα εκτεινόταν μία δεύτερη, η "Ιόνια αύλαξ". Ένα υψηλό τοίχωμα , το ""ύψωμα του Γαβρώνου"" χώριζε τις δύο τάφρους.
Πριν από 140 εκατομμύρια χρόνια , στις αρχές τις Κρητιδικής περιόδου, μία γιγάντια ανοδική ορογενετική κίνηση ανύψωσε πάνω από τα κύματα την λεγόμενη Πελαγονική οροσειρά., μία στενή ζώνη ξηράς που περιλαμβάνει την βορειότερη Μακεδονία (Πελαγονία), τον Όλυμπο, την Ανατολική Θεσσαλία και την Βόρειο Εύβοια. Προέκταση της οροσειράς αυτής θεωρείται η λεγόμενη "Αττικοκυκλαδική μάζα": η Αττική, η νότιος Εύβοια και τα περισσότερα νησιά των Κυκλάδων.
Πριν από 35 εκατομμύρια χρόνια , όταν η τάφρος της Πίνδου είχε γεμίσει από ιζήματα, σημειώνονται νέες κοσμογονικές αναστατώσεις στα έγκατα της Ελληνικής γης. Ύστερα από μία πανίσχυρη ανοδική ώθηση πτυχώθηκαν τα υλικά της τάφρου και ανυψώθηκαν σχηματίζοντας την επιβλητική οροσειρά της Πίνδου.
Είναι η ίδια εποχή που δημιουργούνται οι υψηλότεροι ορεινοί όγκοι της γης , οι Άλπεις , τα Πυρηναία , τα Ιμαλάια και οι Αλπικές πτυχώσεις.
Εκατομμύρια χρόνια περνούν. Ύστερα από την τάφρο της Πίνδου γεμίζει και η "Ιόνιος Αύλαξ" από τα προϊόντα της γεωλογικής αναταραχής και των αποσαθρώσεων των οροσειρών του Γαβρόβου.
Στην αρχή του Μειόκαινου μία άλλη τεκτονική αναστάτωση πτυχώνει και ανορθώνει τον βυθό, για να προβάλει πάνω από το νερό το μεγαλύτερο τμήμα της δυτικής Ελλάδος.
Έτσι αναδύθηκε από τα βάθη της θάλασσας η Αιγαιΐς σαν ενιαία και αδιαίρετη μάζα ξηράς που ακάλυπτε περίπου τον σημερινό Ελληνικό χώρο, από το Ιόνιο ως την Μικρά Ασία και τα νότια της Κρήτης.

Ο Καταποντισμός τής Αιγιαλίδος
Οι γεωλογικές ανακατατάξεις δεν σταμάτησαν με τον σχηματισμό της Αιγηίδος. Θα ακολουθήσει μία νέα περίοδος μεταμορφώσεων στην γεωλογική ιστορία του ελληνικού χώρου, μία πολυσήμαντη φάση που κράτησε και αυτή μερικά εκατομμύρια χρόνια.
Σ' αυτή την περίοδο αρχίζει ο κατακερματισμός του χερσαίου όγκου της Αιγηίδος, η προέλαση της Μεσογείου προς τα ενδότερα της χώρας και ο καταποντισμός μεγάλων τμημάτων της.
Η Αιγηίς δεν αποτελούσε φυσικά, μία μονότονη μάζα ξηράς. Υπήρχαν, πριν από 18 περίπου εκατομμύρια χρόνια κατά το μέσο Μειόκαινο, υψηλές οροσειρές, αλλά και βυθίσματα και εσωτερικές λίμνες.
Μία μεγάλη λίμνη σκέπαζε τον χώρο της κεντρικής Θεσσαλίας (Θεσσαλία = θέσις άλατος), τις βόρειες Σποράδες και την βορειοανατολική Εύβοια. Άλλες λίμνες υπήρχαν ανατολικά της Σκύρου και νοτιότερα μεταξύ Άνδρου και Χίου.
Η θάλασσα προχωρούσε αργά αλλά σταθερά προς το εσωτερικό. Εξ' αιτίας των τεκτονικών ρηγμάτων η Μεσόγειος είχε διεισδύσει στην περιοχή μεταξύ Κρήτης και Δωδεκανήσου. Το νότιο και ανατολικό τμήμα της Κρήτης βρισκόταν τότε κάτω από τα νερά. Θάλασσα ήταν η Κέρκυρα και οι δυτικές ακτές της Ηπείρου μαζί με την Λευκάδα και το δυτικό τμήμα της Κεφαλληνίας και της Ζακύνθου.
Περνούν έξι ακόμα εκατομμύρια χρόνια και η διείσδυση της Μεσογείου στην ενδοχώρα της Αιγηίδος συνεχίζεται. Στις αρχές του Πλειόκαινου, πριν από 12 περίπου εκατομμύρια χρόνια, χωρίζονται τα νησιά του Ιονίου από την στεριά και εξέχουν σαν βραχοκορφές επάνω σε μία θάλασσα που σκεπάζει το δυτικό τμήμα της Ήλιδος, την δυτική Αχαΐα ως την Πάτρα, την πεδιάδα της Αχαΐας και τον Λακωνικό κόλπο.
Αργότερα διαμορφώνονται από την διάβρωση οι κοιλάδες του Ελλησπόντου και του Βοσπόρου. Δια μέσου αυτών των κοιλάδων τα νερά της Ποντιοκασπίας και της Προποντίδος θα περάσουν σε έναν μεγάλο κεντρικό ποταμό της Αιγηίδος (Αιγαίος ποταμός) που συγκέντρωνε τις ροές των παραποτάμων του, Αξιού, Στρυμόνος, Έβρου κλπ.
Στο τέλος του Πλειόκαινου, πριν από δύο περίπου εκατομμύρια χρόνια, ένας κλάδος της Μεσογείου προωθείται από τα ανατολικά της Κρήτης προς την Προποντίδα. Ένας άλλος θαλάσσιος βραχίων εισορμά στον χώρο μεταξύ Κρήτης και Πελοποννήσου (στον χώρο περίπου του σημερινού Μυρτώου Πελάγους), φτάνει ως τα περίχωρα των Αθηνών και διαμέσου του νοτίου τμήματος της Αττικής και της Εύβοιας προελαύνει προς τις βόρειες Σποράδες και τον Θερμαϊκό.
Αυτές οι μετακινήσεις των υδάτων της Μεσογείου ήταν η αρχή του σχηματισμού του Αιγαίου Πελάγους.

Η Εποχή τών λιμνών
Κατά το Πλειόκαινο, πριν από 12 έως 2 εκατομμύρια χρόνια περίπου, δημιουργούνται στα βυθίσματα της Αιγηίδος μεγάλες λίμνες. Η μεγαλύτερη σχηματίζεται στο σημερινό Κρητικό Πέλαγος, βορειότερα της Κρήτης. Μικρότερες λίμνες αναφαίνονται στα βόρεια και στα ανατολικά των Σποράδων ή ανατολικά της Εύβοιας.
Από τις λίμνες αυτές, όσες δεν είχαν στερεά προχώματα πλημμύριζαν από θαλάσσιο νερό, με αποτέλεσμα να γίνονται υφάλμυρες. Ήταν λίμνες ασταθείς όπως η Κορινθιακή, των Μεγάρων, του Αργολικού κόλπου και της Ήλιδος.
Αντιθέτως οι εσωτερικές λίμνες και εκείνες που είχαν ανθεκτικά προχώματα προς την θάλασσα, θα διατηρήσουν τα γλυκά νερά επί μακρότατο χρονικό διάστημα. ""Ενδοχωρικές"" λίμνες αυτού του τύπου ήταν η κοιλάδα του Ευρώτα, οι πεδιάδες της Μεγαλοπόλεως, της Λοκρίδος και ολόκληρη η Θεσσαλία πριν από την διάνοιξη της χαράδρας των Τεμπών.
Εν τω μεταξύ, οι γεωλογικές αναστατώσεις συνεχίζονται. Η Αιγηίς κατακερματίζεται, αλλού καταποντίζεται Πολλά τμήματα βυθίζονται και άλλα ανυψώνονται πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Τα νερά της Μεσογείου εισχωρούν στην λίμνη του Κορινθιακού από το στενό Ρίου-Αντιρρίου και σχηματίζουν τον σημερινό κόλπο. Υψώνεται ο ισθμός της Κορίνθου, καταβυθίζεται η βόρεια πλευρά του Κορινθιακού και προβάλουν οι απότομες ακτές της Βοιωτίας και της Φωκίδος. Αναδύονται από την θάλασσα οι βόρειες περιοχές της Πελοποννήσου, καταποντίζονται οι ακτές της Αργολικής χερσονήσου και αποχωρίζεται η Αίγινα από την στεριά. Στο Ιόνιο υποχωρεί η θάλασσα, μεγαλώνουν τα νησιά και γίνονται στεριά οι περιοχές της Ήλιδος, της Μεσσηνίας και της Λακωνίας.
Στο ανατολικό τμήμα της Αιγηίδος μία μεγάλη λίμνη σχηματίζεται μεταξύ Εύβοιας και Μικρά Ασίας. Μέσα σε αυτή την λίμνη ξεχωρίζουν η Σκύρος και η Λέσβος.
Έτσι κατά το τέλος αυτής της εποχής (του Πλειόκαινου), έχει στις γενικές γραμμές της οριστικοποιηθεί η σημερινή ανάγλυφη όψη και η μορφολογία της Ελληνικής γης.
Η τελική διαμόρφωση της ελληνικής γης ολοκληρώθηκε κατά το Πλειστόκαινο. Σ' αυτή την εποχή που κράτησε εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια (από 2 εκατομμύρια π.Χ. μέχρι το 10.000 π.Χ.), σημειώνονται νέες γεωλογικές μεταμορφώσεις και γεωγραφικές διαφοροποιήσεις, μικρής σχετικά κλίμακας, με ανόδους και καθόδους της στάθμης των θαλασσών και έντονες κλιματολογικές διακυμάνσεις ψυχρών ή θερμών εποχών. Είναι η εποχή των παγετώνων.
Κατά το πλειστόκαινο εξαφανίζονται εντελώς μερικές εσωτερικές λίμνες : της Μεγαλουπόλεως, του Ευρώτα, της Στερεάς Ελλάδος και της Θεσσαλίας. Αντιθέτως, ενοποιούνται οι λίμνες την περιοχή μεταξύ Κυκλάδων και βορείου Αιγαίου. Ωστόσο η νέα λίμνη δεν επικοινωνεί ακόμα με το Κρητικό Πέλαγος.
Αλλεπάλληλες καταβυθίσεις σημειώνονται στο ανατολικό τμήμα της Αιγηίδος. Η θάλασσα εισχωρεί στην αρχή από το στενό μεταξύ Κυθήρων και Κρήτης και ύστερα από το ευρύτερο βύθισμα μεταξύ Κρήτης και Δωδεκανήσου και το ρήγμα μεταξύ Καφηρέως - Άνδρου. Προελαύνει προς τα Β.Α. και κατακλύζει τις κοιλάδες του Ελλησπόντου και του Βοσπόρου, ακόμα και την λεκάνη του Ευξείνου.
Η βόρεια και η νότια λεκάνη του Αιγαίου έχουν σχηματιστεί. Ανάμεσα σ' αυτές τις δύο λεκάνες εκτεινόταν μία υποθαλάσσια οροσειρά. Οι κορυφές των βουνών της σχημάτισαν τα πολυάριθμα νησιά των Κυκλάδων.
Με την σταθεροποίηση των μαζών της ξηράς ο ελληνικός χώρος έχει ουσιαστικά διαμορφωθεί. Ωστόσο η στάθμη της θάλασσας παρουσιάζει μεγάλες διακυμάνσεις που επηρεάζουν την ακτογραφία. Σε μία παγετώδη περίοδο μεγάλου ψύχους το Αιγαίο και το Ιόνιο έχασαν τεράστιους υδάτινους όγκους και η στάθμη της θάλασσας κατέβαινε από 100 έως 200 μέτρα.
Οι συνέπειες αυτής της μεταβολής της στάθμης ήταν σημαντικές : σχεδόν όλες οι Κυκλάδες έβγαιναν σαν ενιαία μάζα ξηράς (Αιγαίο Βουνό) επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η Κρήτη και η Πελοπόννησος επικοινωνούσαν ίσως με γέφυρα ξηράς δια μέσου Κυθήρων και των Αντικυθήρων.
Οι βόρειες Σποράδες είχαν ενωθεί με την Θεσσαλία. Ο Θερμαϊκός μόλις υπήρχε και η Θάσος ήταν ενωμένη με την στεριά. Το ίδιο και η Χίος. Δεν υπήρχε ακόμα Παγασητικός, ούτε Ευβοϊκός ή Αμβρακικός. Η Κέρκυρα ήταν ενωμένη με την Ήπειρο και η Εύβοια με την Αττική.
Καθώς κυλούν οι χιλιετίες, η μορφολογία της ξηράς ακολουθεί και αυτή την εξελικτική της πορεία. Η αποσάθρωση των ορεινών όγκων από τα νερά της βροχής και τον άνεμο, οι μεταβολές της θερμοκρασίας και της υγρασίας αλλάζουν το ανάγλυφο του τόπου. Χαμηλώνουν οι οροσειρές και τα υλικά των αποσαθρώσεων μεταφέρονται από τα ποτάμια και τους χείμαρρους στην θάλασσα ή σε κλειστές λεκάνες και πεδιάδες όπως της Θεσσαλίας και της Βοιωτίας.
Με την διαδικασία αυτή σχηματίζονται τα εύφορα εδάφη που θα αποτελέσουν τις εστίες για την συγκέντρωση των πρώτων ανθρωπίνων ομάδων στον Ελληνικό χώρο. Με τον τρόπο αυτό σχηματίστηκαν ο πηλός, η άργιλος, η άμμος, τα κροκαλοπαγή πετρώματα, ο ψαμμίτης, η γνώριμη ερυθρογή (κοκκινόχωμα) και πολλά ιζηματογενή πετρώματα.
Αλλά στην τελική διαμόρφωση του ελληνικού χώρου θα συμβάλουν επίσης οι σεισμοί και η δράση των ηφαιστείων. Η Ελλάς και η Ιταλία είναι οι μόνες Μεσογειακές χώρες που έχουν ηφαίστεια, κυρίως στις ακτές τους ή στα νησιά. Σ' αυτές τις περιοχές ο φλοιός της γης ήταν ευπαθής, εξ' αιτίας των ρηγμάτων που προκάλεσαν οι τεκτονικές αναστατώσεις, με αποτέλεσμα την ώθηση στην επιφάνια μάγματος από τα έγκατά της γης.
Τα σπουδαιότερα Ελληνικά ηφαίστεια Αιγίνης, Μεθάνων, Πόρου, Μήλου, Κιμώλου, Πολυαίγου, Φολεγάνδρου, Θήρας, Νισύρου και Κω, σχηματίζουν ένα ηφαιστειακό τόξο που εκτείνεται στα νότια κράσπεδα μιας καταποντισμένης ξηράς. Τα βαθιά ρήγματα στο βόρειο Αιγαίο δημιούργησαν τα ηφαίστεια της Τρωάδος, της Μυτιλήνης, ίσως και της Χίου, που βρίσκονται στον ίδιο ηφαιστειακό άξονα.
Τέλος τα ηφαίστεια του Οξυλίθου (Κύμης), της Λήμνου, της Ίμβρου, της Σαμοθράκης και των Φερρών της Θράκης σχηματίζουν ένα άλλο τόξο, παράλληλο προς το ηφαιστειακό τόξο του νοτίου Αιγαίου.
Όλα αυτά τα ηφαίστεια υπήρξαν εργαστήρια κατασκευής πολυτίμων ορυκτών πρώτων υλών, που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος από την Προϊστορία.
Το σπουδαιότερο από ιστορική άποψη ηφαίστειο της Ελλάδος και ίσως το πιο ενδιαφέρον ηφαιστειακό κέντρο του κόσμου είναι το ηφαίστειο της Θήρας (Σαντορίνης).
Η σημερινή μορφή του νησιού είναι αποτέλεσμα γεωλογικών μεταβολών που άρχισαν πολύ πρώιμα. Ύστερα από τον κατακερματισμό της Αιγηίδος και τον καταποντισμό μεγάλων τμημάτων ξηράς, στην θέση της Θήρας απέμεινε μία βραχονησίδα που αντιστοιχούσε περίπου στην περιοχή του βουνού Προφήτης Ηλίας και του Πύργου.
Η παλαιότερη ηφαιστειακή δράση σ' αυτή την νησίδα τοποθετείται στην περίοδο που αρχίζει πριν από 26 εκατομμύρια χρόνια περίπου και τελειώνει πριν από 13 εκατομμύρια χρόνια. Τα υλικά των εκρήξεων των ηφαιστειακών κέντρων της Θήρας, των Περιστεριών, του Σημαντηρίου, του Σκάρου και της Θηρασίας σχημάτισαν ένα νέο νησί, την Στρογγυλή. Μπορούμε να την φανταστούμε σαν ένα μεγαλόπρεπο ηφαιστειακό κώνο ύψους χιλίων μέτρων, με επιβλητικό κρατήρα στην κορυφή και μικρότερους στα πλευρά. Λάβα τιναζόταν κατά διαστήματα από τους κρατήρες και κυλούσε σαν πύρινο ποτάμι προς την θάλασσα.
Πριν από 25 χιλιάδες χρόνια περίπου, προς το τέλος δηλαδή του Πλειστόκαινου, σημειώνεται η πρώτη μεγάλη έκρηξη που μπορούμε να ανιχνεύσουμε επιστημονικά από τα ηφαιστειακά υλικά που έχουν κατασταλάξει στον βυθό της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου. Ακολούθησαν και άλλες καταστρεπτικές εκρήξεις, ώσπου το 1500 π.Χ. περίπου το νησί ανατινάχθηκε σχεδόν ολόκληρο και η ηφαιστειακή τέφρα έφτασε ως την Κρήτη και την Σικελία.

Το Ελληνικό Αλφάβητο

Το Ελληνικό Αλφάβητο

Το ελληνικό αλφάβητο είναι ένας συμπαντικός κώδικας και αποτελεί την μητέρα όλων των γλωσσών.
Στην ελληνική γλώσσα μιλούσε ο Ιησούς, στην ίδια γλώσσα είναι βασισμένες όλες οι επιστήμες.
Το σημερινό ελληνικό αλφάβητο προέρχεται από το ιωνικό, το οποίο επεκράτησε έναντι του Αιο-λοδωρικού, του Αττικού, του Νησιώτικου κ.α., στις αρχές του 4ου π.Χ. αιώνα.
Με βάση το ιωνικό αλφάβητο σχηματίστηκαν όλα τα αρχαία ιταλικά αλφάβητα τα οποία συγχωνεύτηκαν στο λατινικό, από το οποίο προήλθαν όλες οι δυτικές γλώσσες.

Το αρχαίο ελληνικό αλφάβητο αποτελούνταν από 27 γράμματα και όχι από 24 όπως το σημερινό.
Τα τρία επιπρόσθετα γράμματα ήταν το στίγμα, το κόππα, και το σαμπί.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της μετατροπής του ελληνικού αλφαβήτου κυρίως του χαλκιδαϊκού σε λατινικό, είναι η μετατροπή του εν αχρηστία σήμερα αρχαίου γράμματος κόππα στο λατινικό Q.
Στα 27 αρχαία γράμματα υπήρχε η ιερή σχέση των τριών εννεάδων, όπου τα πρώτα εννέα γράμματα χρησιμοποιούνταν δια να δηλώσουν τις μονάδες, τα δεύτερα εννέα τις δεκάδες και τα τρίτα εννέα τις εκατοντάδες.
Το σύστημα αυτό διατηρήθηκε ως το μοναδικό αριθμητικό σύστημα μέχρι και το τέλος της βυζαντινής περιόδου.
Από το χίλια και πέρα χρησιμοποιούνται ως χιλιάδες και πάλι τα γράμματα α-θ, αλλά με την οξεία να σημειώνεται στο κάτω αριστερό μέρος του γράμματος.

αψνε' =1755, χξς'=666.

Ακόμη και το χάραγμα του Αντίχριστου μας δόθηκε στην Αποκάλυψη βάσει του ελληνικού συστήματος αρίθμησης.
Ό έχων νουν ας υπολογίσει τον αριθμόν του θηρίου αριθμός ανθρώπου είναι, και ό αριθμός αυτού χξς'.
(Αποκάλυψις, 13,18)

Κάθε λέξη στην αρχαία Ελλάδα ήταν συγχρόνως και ένας λεξάριθμος, δηλαδή ήταν ένας αριθμός που προερχόταν από το άθροισμα της αριθμητικής αξίας των γραμμάτων της λέξης. Έτσι, κάθε λέξη υποδηλωνόταν με την διπλή της υπόσταση, τόσο ως εγγράμματη φθογγική ενότητα, όσο και ως αριθμός.

Ο λεξάριθμος της λέξης θεός, είναι ο αριθμός 284.

(ΘΕ0Σ= 9+5+70+200= 284).

Τον ίδιο λεξάριθμο έχει και η λέξη ΑΓΙΟΣ. Μόνον ο θεός είναι Άγιος.

Είμαστε Έλληνες

Είμαστε Έλληνες

Πολλές φορές, όταν ως έθνος μας πάει κάτι στραβά (κυρίως στα εθνικά θέματα) δικαιολογούμε τα αρνητικά γεγονότα αποδίδοντάς τα σε "κύκλους" οι οποίοι κρίνονται από εμάς ως ANΘEΛΛHNIKOI. Σίγουρα η παραπάνω πρακτική μας είναι επιφανειακή. Tελικά όμως υπάρχει ανθελληνισμός;
Ή μήπως είμαστε απλώς κακομοίρηδες και δε θέλουμε να αποδεχτούμε τις αδυναμίες μας ρίχνοντας τις ευθύνες στους άλλους; Ή πάλι από τον ελληνισμό κάποιοι έχουν να χάσουν; Σημαντικά ερωτήματα με πολύ ενδιαφέρον αλλά και εξίσου δύσκολα.

Γενικά, ζούμε σε μια εποχή όπου πολλά αποκαλύπτονται χαρακτηριζόμενα ως συνωμοσίες. Συνεχώς βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας συγκλονιστικά γεγονότα που αποκρύπτονταν ως τώρα.
Kυρίως ιστορικά, πολιτικά και επιστημονικής/τεχνολογικής φύσεως γεγονότα, τα οποία αφορούν την Aμερική και την άλλοτε Σοβιετική Ένωση. Γενετικά πειράματα σε ανυποψίαστους πολίτες, πλύση εγκεφάλου στον κόσμο για τη δικαιολόγηση περίεργων στρατιωτικών αγορών, τεχνητή δημιουργία ψυχροπολεμικού κλίματος και αποσιώπηση/αλλοίωση ιστορικών γεγονότων ήταν στο ημερήσιο πρόγραμμα των άλλοτε υπερδυνάμεων.
Για να δούμε τα πράγματα διαχρονικά, μήπως τελικά και ο ελληνισμός έπεσε θύμα συκοφάντησης; Παρακάτω θ' αναφερθώ σε μερικές μόνο συκοφαντήσεις ενάντια στον ελληνικό πανανθρώπινο πολιτισμό.



A ) EIΔΩΛOΛATPIA
O γνωστότερος χαρακτηρισμός που δίνεται στους αρχαίους Έλληνες είναι ότι ήταν ειδωλολάτρες. Oι πρόγονοί μας ΔEN ήταν ειδωλολάτρες. Tουλάχιστον με την έννοια που δίνουμε σήμερα.
Kαι αυτό διότι είδωλο σημαίνει αυτός που μπορεί να βλέπει το όλο. Kαι ειδωλολάτρης, αυτός που λατρεύει να βλέπει το όλο. Αρα η συγκεκριμένη λέξη είναι μία από τις πολλές που έχουν αλλοιωθεί.
Mέσα από μια επιφανειακή μελέτη των Eλλήνων φιλοσόφων προκύπτει ότι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν MONOΘEΪΣTEΣ.
Tα περισσότερα μυστήρια της αρχαιότητας (Eλευσίνια, Oρφικά κ.α.) δίδασκαν στους Έλληνες μύστες το μονοθεϊσμό. Aξίζει να αναφερθεί ότι οι περισσότεροι αρχαίοι συγγραφείς ήταν μύστες ή ακόμα και ιερείς (Πλούταρχος, Πλάτων, Hσίοδος). Eκφράζεται η άποψη ότι το δωδεκάθεο αποτελεί τις δώδεκα πλευρές του ENOΣ θεού.
Όσο για τα αγάλματα ήταν διαχρονικής ομορφιάς και αρμονίας καλλιτεχνήματα που απεικόνιζαν και εξύψωναν τον άνθρωπο.
Mήπως και σήμερα δεν υπάρχουν στον Xριστιανισμό οι εικόνες Aγίων οι οποίες είναι καλλιτεχνήματα ;



B ) ΦOINIKIΣMOΣ / INΔOEYPΩΠAΪΣMOΣ
Tους τελευταίους δύο μόλις αιώνες γίνεται προσπάθεια (ακόμα και μέσω της σχολικής ιστορίας) να μας πείσουν ότι τα βασικά του Eλληνισμού, δηλαδή η γλώσσα και η καταγωγή του είναι ξενόφερτα.
Συγκεκριμένα ότι το αλφάβητο δε δημιουργήθηκε από Έλληνες αλλά από ένα λαό που λέγεται Φοίνικες ενώ η καταγωγή μας δεν είναι πατρώα αλλά ινδοευρωπαϊκή.
Όσον αφορά την καταγωγή μας ας αφήσουμε να μιλήσουν οι αρχαίοι συγγραφείς (IΣOKPATHΣ, ΠΛATΩNAΣ, HPOΔOTOΣ) οι οποίοι επιβεβαιώνουν ότι είμαστε αυτόχθονες. "H χώρα μας εγέννησε τον άνθρωπο...." Πλάτωνος Mενέξενος (238).
Kαταρχάς έχει προ πολλού καταρριφθεί ο μύθος περί Φοινικικού αλφαβήτου ενώ πρέπει να σημειωθεί ότι οι Φοίνικες ήταν αρχικά ελληνικότατο φύλλο το οποίο γύρω στο 1400 π.χ. έπειτα από πολέμους εξεβραΐστηκε.
Tώρα, το γιατί επιμένουν μερικοί για το αντίθετο των παραπάνω ενώ ο ανθρωπολόγος Αρης Πουλιανός ανακάλυψε τον αρχαιότερο άνθρωπο της Eυρώπης (700.000 π.χ.) στα Πετράλωνα Xαλκιδικής, είναι όντως αξιοπερίεργο.



Γ ) ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΓΛΩΣΣΑΣ/ΠΑΙΔΕΙΑΣ
Aν κάτι μας κράτησε ως έθνος ανά τους αιώνες αυτό είναι κυρίως η γλώσσα μας.
Tα τελευταία 25 όμως χρόνια η ελληνική γλώσσα έχει φθαρεί και αλλοιωθεί όσο δεν αλλοιώθηκε τους τελευταίους αιώνες.
Tο τραγικότερο είναι ότι καταστράφηκε από Έλληνες στο γένος, μέσω νόμων κακουργημάτων.
Aπό την άλλη δε γίνεται τίποτα για να προστατευτεί η ελληνική γλώσσα από την ξενομανία.
Tαυτόχρονα, τα τελευταία χρόνια η παιδεία μας έχει διαλυθεί/ρημαχθεί από αλλεπάλληλες αλλαγές εκπαιδευτικών συστημάτων και εισαγωγή παρακμιακού κλίματος.
Δηλαδή το δίδυμο γλώσσα-παιδεία έχει δεχτεί σκόπιμα κατά τη γνώμη μου πλήγματα. Γιατί; Aρκεί να πω ότι αυτά τα δύο δημιουργούν ισχυρή κοινωνία με ανοιχτόμυαλους ανθρώπους. Aνθρώπους φωτεινούς, δηλαδή Έλληνες.



Δ ) ΑΠΟΚΡΥΨΗ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΕΥΡΗΜΑΤΩΝ
Kατά καιρούς βγαίνουν στο φως της ημέρας αρχαιολογικά ευρήματα σε όλο το μήκος του πλανήτη (από Aμερικάνικη Ήπειρο μέχρι Aσία και Aφρική) τα οποία αποδεικνύουν ότι Έλληνες έφεραν κάποτε το πολιτισμό σ' αυτά τα μέρη.
Tότε, δύο πράγματα συμβαίνουν:
Πρώτον οι αρχαιολόγοι συκοφαντούνται και δέχονται πόλεμο (π.χ. Σουλβατζή, Πουλιανός)
Δεύτερον επικρατεί η συνωμοσία της σιωπής από τα M.M.E. περνώντας στα ψιλά ή και αποκρύπτοντας τις ανακαλύψεις ευρημάτων.



E ) AΛΛΟΙΩΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΕΣ.
Πραγματικά έχει ενδιαφέρον το πως βλέπουν την ιστορία "επίσημοι" συγγραφείς και εγκυκλοπαίδειες.
Για παράδειγμα δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι αποκρύπτουν σημαντικά γεγονότα του Eλληνισμού όπως τις σφαγές των Kυπρίων από τους Eβραίους το 117 μ.χ. ή τον ξεκληρισμό των Eλλήνων από χριστιανούς φανατικούς το 398 μ.χ. και την καταστροφή των περισσότερων ναών και ιερών από μοναχούς.



Tέλος, για το αν υπάρχει ανθελληνισμός θα αφήσουμε να μας μιλήσει ο τέως υπουργός των εξωτερικών των HΠA κατά την εισβολή των Tούρκων: " O Eλληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι' αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Tότε ίσως συνετισθεί. Eννοώ, δηλαδή να πλήξουμε την γλώσσα, την θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στην Aνατολική μεσόγειο στη Mέση Aνατολή, σε όλη αυτή της μεγάλης στρατηγικής σημασίας περιοχή για μας, για την πολιτική των HΠA".
(Xένρι Kίσινγκερ σε ένα συνέδριο Aμερικανών επιχειρηματιών το 1994).

Το μεγαλείο της Ελληνικής γλώσσας.

Το μεγαλείο της Ελληνικής γλώσσας.

'Hellenic Quest' τιτλοφορείται ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικής εκμάθησης της Ελληνικής Γλώσσας, που το CNN άρχισε να διανέμει παγκοσμίως και προορίζεται σε πρώτο στάδιο για αγγλόφωνους και ισπανόφωνους.
Η μέθοδος διδασκαλίας συνίσταται στην προβολή πληροφοριών στην οθόνη του Η/Υ με ταυτόχρονη μετάδοση ήχου και κινούμενης εικόνας. Το πρόγραμμα παράγεται από τη γνωστή εταιρία Η/Υ 'Apple' και ο πρόεδρός της είναι ο Τζων Σκάλι λέει σχετικά:

"Αποφασίσαμε να προωθήσουμε το πρόγραμμα εκμάθησης της Ελληνικής Γλώσσας, επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα εργαλείο που θα της επιτρέψει να αναπτύξει τη δημιουργικότητά της, να εισαγάγει καινούριες ιδέες και θα της προσφέρει τόσες γνώσεις - περισσότερες απ' όσες ο άνθρωπος έχει έως τώρα ανακαλύψει".
Ίσως και να πρόκειται για μία εκδήλωση της τάσης για επιστροφή του παγκόσμιου πολιτισμού στο πνεύμα και τη γλώσσα των Ελλήνων... αλλη συναφής είδηση: Οι Βρετανοί επιχειρηματίες προτρέπουν τα ανώτερα στελέχη να μάθουν αρχαία ελληνικά "επειδή αυτά περιέχουν μία ξεχωριστή σημασία για τους τομείς οργάνωσης και διαχείρισης επιχειρήσεων".


Σε αυτό το συμπέρασμα οδηγήθηκαν μετά από διαπιστώσεις Βρετανών ειδικών ότι: "Η Ελληνική Γλώσσα ενισχύει τη λογική και τονώνει τις ηγετικές ικανότητες. Γι' αυτό έχει μεγάλη αξία, όχι μόνο στην πληροφορική και στην υψηλή τεχνολογία, αλλά και στον τομέα οργάνωσης και διοίκησης".
Αυτές οι ιδιότητες της Ελληνικής ώθησαν το Πανεπιστήμιο Ιρβάϊν της Καλιφόρνια, να αναλάβει την αποθησαύριση του πλούτου της. Επικεφαλής του προγράμματος τοποθετήθηκε η γλωσσολόγος και Ελληνίστρια Μακ Ντόναλι και δίπλα της οι καθηγητές της ηλεκτρονικής Μπρούνερ και Πάκαρι. Στον Η/Υ 'Ίβυκο' αποθησαυρίστηκαν 6 εκατομμύρια λεκτικοί τύποι της γλώσσας μας όταν η αγγλική έχει συνολικά 490.000 λέξεις και 300.000 τεχνικούς όρους.
Δηλαδή, ως γλώσσα είναι μόλις το 1/100 της δικής μας! Επίσης, στον 'Ίβυκο' ταξινομήθηκαν 8.000 συγγράμματα 4.000 αρχαίων Ελλήνων και το έργο συνεχίζεται...
Επ' αυτού, ο καθηγητής Μπρούνερ λέει: "Σε όποιον απορεί, γιατί τόσα εκατομμύρια δολάρια για την αποθησαύριση των λέξεων της Ελληνικής απαντούμε: Μα πρόκειται για τη γλώσσα των προγόνων μας! Και η επαφή μας μ' αυτούς θα βελτιώσει τον πολιτισμό μας".
Οι υπεύθυνοι του προγράμματος υπολογίζουν ότι οι ελληνικοί λεκτικοί τύποι θα φθάσουν στα 90 εκατομμύρια, έναντι των 9 εκατομμυρίων της λατινικής. Το ενδιαφέρον για την Ελληνική Γλώσσα, προέκυψε από τη διαπίστωση των επιστημόνων πληροφορικής και υπολογιστών ότι οι Η/Υ προχωρημένης τεχνολογίας δέχονται ως 'νοηματική' γλώσσα μόνον την Ελληνική και όλες τις άλλες γλώσσες τις χαρακτήρισαν "σημειολογικές". 'Νοηματική γλώσσα', όπως είναι γνωστό, θεωρείται η γλώσσα στην οποία το 'σημαίνον', δηλαδή η λέξη και το 'σημαινόμενον', δηλαδή αυτό που η λέξη εκφράζει (πράγμα, ιδέα, κατάσταση) έχουν μεταξύ τους πρωτογενή σχέση. Ενώ, 'σημειολογική' είναι η γλώσσα στην οποία ορίζεται αυθαίρετα ότι το 'σημαινόμενον' εννοείται με το... 'σημαίνον'! Η Ελληνική Γλώσσα, είναι η μόνη γλώσσα της οποίας οι λέξεις έχουν 'πρωτογένεια' (π.χ. Γεωμετρία = γη + μετρώ), ενώ σε όλες τις άλλες, οι λέξεις είναι συμβατικές. Σημαίνουν κάτι, επειδή απλά, έτσι συμφωνήθηκε μεταξύ εκείνων που τις χρησιμοποιούν.
Υπάρχει δηλαδή, αιτιώδης σχέση μεταξύ λέξεως - πράγματος, που είναι κάτι ανύπαρκτο στις άλλες γλώσσες. Τα πιο τέλεια προγράμματα 'Ίβυκος', 'Γνώσεις' και 'Νεύτων', αναπαριστούν τους λεκτικούς τύπους της Ελληνικής σε ολοκληρώματα και σε τέλεια σχήματα παραστατικής, πράγμα που αδυνατούν να κάνουν για τις άλλες γλώσσες. Κι αυτό επειδή η Ελληνική Γλώσσα, έχει μαθηματική δομή που επιτρέπει την αρμονική γεωμετρική τους απεικόνιση. Ιδιαιτέρως χρήσιμα είναι τα ελληνικά προσφύματα '-ΙΣΜΟΣ', '-ΛΑΝΔΗ', 'ΤΗΛΕ', 'ΜΙΚΡΟ', 'ΜΕΓΑ', 'ΣΚΟΠΟ', 'ΣΥΝ' κ.ά. Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές θεωρούν την Ελληνική Γλώσσα ως 'μη οριακή', δηλαδή ότι μόνο σε αυτή δεν υπάρχουν όρια. Έτσι, γι' αυτό είναι αναγκαία στις νέες επιστήμες όπως η Πληροφορική, η Ηλεκτρονική, η Κυβερνητική κ.ά.
Αυτές οι επιστήμες μόνο στην Ελληνική Γλώσσα βρίσκουν τις νοητικές εκφράσεις που χρειάζονται, χωρίς τις οποίες η επιστημονική σκέψη αδυνατεί να προχωρήσει.
Γι' αυτούς τους λόγους οι Ισπανοί ευρωβουλευτές ζήτησαν να καθιερωθεί η Ελληνική Γλώσσα ως η επίσημη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διότι το να μιλά κανείς για Ενωμένη Ευρώπη χωρίς την Ελληνική, είναι σαν να μιλά σε έναν τυφλό για χρώματα...

ΠΗΓΗ: Το κείμενο αυτό αποτελεί είδηση, που το βράδυ της 21ης Σεπτεμβρίου 2003 έκανε τον γύρο του κόσμου με e-mail. Για πρώτη φορά δημοσιοποιήθηκε στο διαδίκτυο, πριν περίπου ένα χρόνο και τώρα έγινε η αναπαραγωγή της είδησης με νέα στοιχεία.

Ο βράχος της Ακρόπολης

Ο βράχος της Ακρόπολης

Ο βράχος της Ακρόπολης των Αθηνών επελέγη από τους αρχαιότατους προγόνους τους πρωτοέλληνες, δηλαδή, τους Πελασγούς, ως ό ιδανικός μεταξύ των άλλων λόφων, λόφος αμύνης, απρόσιτος σε οποιαδήποτε επιδρομή παντός εχθρού.Έκεί επάνω στον βραχώδη λόφο της Ακροπόλεως, κατά την περίοδο του δευτέρου ημίση της λίθινης εποχής (της λεγομένης νεολιθικής εποχής), χρονολογικώς προσδιοριζόμενης μεταξύ 1 Ο.ΟΟΟ -8.ΟΟΟ ετών π.Χ., ή Μοίρα θέλησε να καταστήση τον χώρο αυτό άφετηρία της μεγαλειώδους δημιουργίας του Ελληνικού Έθνους.


Εδώ, δεν θα καταγράψουμε την ιστορική αναδρομή, την εξέλιξη και την πολιτιστική ανάπτυξη του πληθυσμού εκείνου, πού κατείχε τον χώρο, εντός και γύρο απο την Ακρόπολη, εκείνης της αρχέγονης εποχής. 'Η απέραντη αυτή ιστορία δια μέσου των χιλιετιών καταγράφεται καί εξιστορείται από τους ανά τους αιώνας ξένους καί 'Ελληνας ιστοριογράφους. Είναι ή Ιστορία που ανήκει στο Έλληνικόν Έθνος, αλλά ή ιστορία άφορα όλα τα Έθνη του κόσμου.
Εδώ, θα επισημάνουμε μόνο την τοπογραφική θέση του ιερού αυτού χώρου της Ακροπόλεως (ιερός χώρος εκλήθη από τους αρχαίους κατοίκους της Αθήνης, είχε εγκατασταθή εκεί ή προστάτις της Αθήνης, ή θεά Αθήνα), ώστε, σήμερα, εμείς οι θέλοντες να λεγώμεθα Έλληνες να μη λησμονούμε τον ιερόν αυτόν χώρον, να μη καταφρονούμε την ιερότητα της υπάρξεως του.
Ό βράχος της Ακροπόλεως είναι το αρχαιότερο μνημείο της Ελλάδος, είναι ή μοναδική είς την ιστορία όλων των εθνών ακρόπολις, επί της οποίας έγκατεστάθη Βασιλεύς (ό Κέκροψ) τόσον παρωχημένης εποχής. Είναι ή αρχαϊκή πρωτεύουσα (Αθήνη), του Ελληνικού Έθνους. Είναι, η μετέπειτα Αθήναι, αϊ Αθήναι ό οίκος της Αθήνας, πού από εκεί ψηλά προστάτευε την πόλιν της καί τους κατοίκους της από την ξένη επιδρομή.
Αύτα όλα τα γνωρίζουμε, άφου τα μάθαμε από μικρά παιδιά στα δημοτικά ... Αλλά όμως τα παιδιά όταν μεγαλώσουν λησμονούν πολύ εύκολα τον Βράχο της Ακρόπολης, πολύ λιγότερα παιδιά έχουν έπισκεφθή τόν χώρο αυτόν. Ελάχιστοι, άλλωστε είναι οι νέοι καί οι ενήλικες, πού έχουν άσχοληθή με την πραγματική ιστορία της Ακροπόλεως των Αθηνών.
Από φυσικής θέσεως ο Βράχος της Ακροπόλεως, το απόκρημνο της βόρειας του πλευράς, της ανατολικής καί της νοτιάς, χαρακτηρίζουν την στρατηγική επιλογή των πρώτων Βασιλέων πού έγκατεστάθησαν στο απόρθητον εκείνο φρούριο της Ακροπόλεως. Το Δυτικό τμήμα (όπου σήμερα υψώνονται τα Προπύλαια) είχαν ανεγείρει το λεγόμενον Πελασγικόν Τείχος, το οποίο εξασφάλισε το απροσπέλαστο στόν εισβολέα. Αραγε ή στρατηγική εκείνων των πρωτογόνων Πελασγών ήταν τόσο ευφυής, ώστε να καταστήση το φρούριο από πάσης πλευράς απόρθητο;
Το Πελασγικό Τείχος χρησίμευε ως φράχτης αποτελούμενος από ογκόλιθους στοιχειοθετημένους καί προσηρμοσμένους χωρίς την χρησιμοποίηση συγκολλητική ύλη (αυτό απετέλεσε το τεκμήριο της χρονολογήσεως νεολιθικής περιόδου), των οποίων ή μετακίνηση ασφαλώς θα ήταν δυσχερέστατη.
Το φυσικό τούτο φρούριο αποτελεί, σήμερα, μετά από 10.000 χρόνια το αρχαιότερο μνημείο του κόσμου πού εγνώρισε ποτέ ό άνθρωπος! Κοιτίς των μεγαλειωδών επάλξεων ,τών προγόνων εκείνων, πού το βιολογικόν τους σπέρμα αποδεικνύει τη διαιώνιση, μέσω των χιλιετιών, της φυσικής καί πνευματικής κατισχύσεώς.
Είναι άραγε θεία επιλογή να είχαν από τη θεά Τύχη τo προνόμιο τούτο οι προγονοί μας, ώστε ή Ακρόπολης της αρχέγονης Αθήνας να καταστή Οίκος της θεάς Αθηνάς, προστάτιδος της πόλεως εκείνης πού επλουτίσθη με τους γύρω του φρουρίου οικισμούς της, για να τιμάται πλέον ως Αθήναι, όπως έκτοτε μετωνομάσθη ή ιερά αυτή πόλις-πρωτεύουσα όλων των λαών, όλων των εποχών;
Εμείς οι ταπεινοί απόγονοι εκείνων των αρχεγόνων προγόνων μας, πρέπει να είμαστε προσηλωμένοι στην λατρεία του ιερού Βράχου της θεάς Αθήνας. Εκεί επάνω ανεπήδησε ύδωρ, εκεί επάνω φύτρωσε το ιερό δένδρο της ελίας, αλλά εκεί επάνω καίει το άσβεστο φως της αιωνιότητος, το φως πού φώτισε το ανθρώπινο πνεύμα μέσω του οποίου οί Έλληνες εννοείται της αρχαιότητος ηγήθηκαν της μεγάλης πρωτοπορίας της προόδου, της πνευματικής ανατάσεως των ανθρώπων για να εξέλθη της βαρβαρότητας ή αρχέγονη κοινωνία καί να ένταχθή στον δρόμο της θελήσεως του θεού.
'Ας στρέψουμε τη σκέψη μας εκεί, βαθειά για να βρούμε τους προγόνους αυτής της εκλεκτής ανθρωπινής φυλής, της φυλής των Πελασγών. Αυτοί είναι ή Αρχή της Ιστορίας μας, αυτοί είναι οι προπάτορες όχι μόνον των Ελλήνων, αλλά όλων των λαών της Μεσογείου. Ό Ηρόδοτος περιγράφει την γενναιαλογική εξέλιξη, των πρωτοέλληνων καί των εξελίξει Ελλήνων των συγκροτησάντων το Έλληνικό Έθνος.
Ή Ακρόπολης των Αθηνών σηματοδοτεί ολόκληρη την ιστορία αυτής της πόλεως των Αθηνών, την οποία εμείς οί νεοέλληνες περιοριζόμαστε να την αναφέρουμε ως την Ακροπολη του Περικλή. Στα σχολεία μας δεν διδάσκεται ή πραγματική ιστορία αυτού του μεγαλειώδους μνημείου του έχοντος ιστορία πολλών χιλιετιών, πρίν από την Πολιτεία των Αθηναίων.Ό Έλληνας πρέπει να γνωρίζη την ιστορία της καταγωγής του, δηλαδή από την έποχή πού Ο βράχος κατοικηθεί απο τον Κέκροπο, τον πρώτον βασιλέα της πόλεως των Αθηνών. Τότε ή Ακρόπολις ονομαζόταν Κεκροπία, αυτά όλα είναι γνωστά και από τους αρχαίους μας συγγραφείς, αλλά καί από τίς αναλύσεις των νεωτέρων ιστοριογράφων, Ελλήνων καί ξένων.

Το ερώτημα λοιπόν πού τίθεται είναι: Πρέπει να μάθη ό μικρός μαθητής από την αρχή της μαθήσεως του, την ιστορία του, την καταγωγή του; Όσοι εκ των ιθυνόντων θεωρούν τους εαυτούς τους Έλληνες, ας απαντήσουν στο ερώτημα μου αυτό. Ή Χώρα μας είναι σήμερα μικρή κατά την γεωγραφική της έκταση. Ακόμη μικρότερα πρίν απο 80 έτι, όταν αφυπνίσθη από αιώνας νάρκης, την Οποία είχε περιπέσει. Άλλα ή άφύπνισις του Ελληνικού Δυναμικού της, ανέστησε απο την τέφρα το αθάνατο Ελληνικό έθνος. Το έθνος αυτό ποτέ δεν πέθανε. Καί έξω από τη γή του, ζούσε ως «Ελλάς». Οί κατακτητές του Ελληνικού χώρου δεν μπόρεσαν να αφανίσουν το δυναμικό της ελληνικής ψυχής. ΤΟ δυναμικό εκείνο βιολογικό σπέρμα των αρχεγόνων Πελασγών, έμελλε να διαιωνισθή αφού ή δύναμίς του είναι ακαταμάχητη, άτρωτη, ηρωική καί αθάνατη. Πώς λοιπόν μια τέτοια ψυχή δεν αναζητεί την καταγωγήν της;

Η σύχρονη επιστήμη των αρχαίων ΕΛΛΗΝΩΝ

Η σύχρονη επιστήμη των αρχαίων ΕΛΛΗΝΩΝ

Ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός ήταν μια κορυφαία στιγμή στην παγκόσμια ιστορία του ανθρωπίνου πνεύματος. Εκείνοι οι απίστευτοι άνθρωποι έθεσαν προβλήματα που απασχολούσαν, απασχολούν, και θα απασχολούν το ανθρώπινο γένος, και έδωσαν απαντήσεις σε όλα. Πολλές από αυτές ξεχάστηκαν με τον καιρό, για να «ανακαλυφθούν» αργότερα και να τις οικειοποιηθούν κάποιοι άλλοι. Αναρίθμητα είναι τα σχετικά παραδείγματα.
Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, σε ό,τι αφορά την καταγωγή του Κόσμου, πολύ πιο πριν από τους Χαλδαίους, τους Βαβυλώνιους, και τους Αιγυπτίους, οι Ορφικοί είχαν διατυπώσει μια κοσμοθεωρία για το Σύμπαν, τη Φύση, τη Ζωή, και το θεό. Η Μεγάλη'Εκρηξη, που πιστεύεται σήμερα ότι δημιούργησε το Σύμπαν, περιγράφεται σαν το πρωταρχικό Κοσμικό Αυγό. Στον 6° ορφικό ύμνο αναφέρεται: «Πρωτογόνον καλέω, διφυήν, μέγαν, αιθερόπλαγκτον, ωογενήν, γένεσιν μακάρων θεών θνητών τε ανθρώπων, άρρητον, κρύφιον, ροιζήτοραν, όσσων ος σκοτόεσσα απημαυρώσας ομίχλην, πάντη όινηθείς πτερύγων ριπαίς κατά κόσμον» (Τον Πρωτόγονο προσκαλώ, το δίμορφο, τον μέγα, που πλανάται στον αιθέρα, που γεννήθηκε από το αυγό, που γέννησε τους μακάριους θεούς και τους θνητούς ανθρώπους, τον απόρρητο, τον απόκρυφο, τον ορμητικό, που αφαίρεσε τη σκοτεινή ομίχλη, που παντού στο Σύμπαν περιδινήθηκε με ορμητικές κινήσεις). Η ποιητική περιγραφή του χορού της Γαίας, που αναφέρεται αλλού, στροβιλιζόμενης εν μέσω λευκών πέπλων, μοιάζει εκπληκτικά με τις σύγχρονες περίγραψες αστρογένεσης από αστρική σκόνη και νεφελώματα.
Ο πυθαγόρειος Φιλόλαος, ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, και ο Αναξαγόρας επαναδιατύπωσαν τη θεωρία του ηλιοκεντρικού πλανητικού μας συστήματος, δύο χιλιάδες χρόνια πριν από τον Κοπέρνικο, βασιζόμενοι και αυτοί στις δοξασίες των ορφικών, Επιπλέον, «Αναξίμανδρος απεφήνατο ότι εστίν η Γη μετέωρος, κινείται δε περί το του Κόσμου μέσον» (θέων ο Σμυρναίος): σήμερα γνωρίζουμε ότι πέρα από την κίνηση της Γης γύρω από τον 'Ηλιο, έχουμε επίσης κίνηση γύρω από τον άξονα του Γαλαξία μας, καθώς και κίνηση του Γαλαξία γύρω από το κέντρο του σμήνους Γαλαξιών στο οποίο ανήκει. Το ηλιακό σύστημα του Φιλολάου περιελάμβανε δώδεκα πλανήτες, και είναι γνωστό ότι ήδη οι σημερινοί επιστήμονες ψάχνουν για τα ίχνη κάποιου δέκατου πλανήτη, ο οποίος υποθέτουν ότι υπήρχε παλιότερα και καταστράφηκε από άγνωστη αιτία. Επίσης, ο Φιλόλαος μίλησε για την ύπαρξη στο Σύμπαν ενεργειακών χορδών (η σημερινή θεωρία των υπερχορδών).
Ο Πτολεμαίος, που έζησε το 200 μ.Χ., υπολόγισε (με ελάχιστη απόκλιση) την περιφέρεια της Γης (40.000 χλμ.), εκτίμηση που επιβεβαιώθηκε πολύ αργότερα. Ο Ηράκλειτος μιλούσε για «πυρρόεν Σύμπαν» και για «αείζωον Πυρ», σα να γνώριζε ότι τα άστρα καίγονται, και για «πάγκοσμια κυριαρχία του Τυχαίου», προαναγγέλλοντας την «αρχή της αβεβαιότητας» του σύγχρονου μας Χάιζενμπεργκ, δυόμισι χιλιάδες χρόνια νωρίτερα.
Ο Λεύκιππος, ο Δημόκριτος, και ο Αναξίμανδρος μιλούσαν για άπειρους κόσμους και ουρανούς (κάτι που πέρασε σαν ιδέα του Τζιορντάνο Μπρούνο), και δίδασκαν ότι «απείρους κόσμους εν τω απείρω κατά πάσαν περιαγωγήν γίγνεσθαι και φθείρεσθαι» (άπειροι κόσμοι γεννιούνται και καταστρέφονται μέσα στο άπειρο, στη διάρκεια κάθε περιστροφής). Σήμερα γνωρίζουμε ότι τα άστρα γεννιούνται από συγκέντρωση αστρικής σκόνης, ζουν μέσα σε έναν οργασμό ενεργειακών δραστηριοτήτων, και στο τέλος εκρήγνυνται και μετατρέπονται σε αστρική σκόνη. Στη συνέχεια σχηματίζονται νέα άστρα, μέσα από έναν τεράστιο κύκλο δημιουργίας και καταστροφής, σε έναν αέναο κύκλο μεταμόρφωσης ύλης και ενέργειας, και μάλλον το ίδιο συμβαίνει και με ολόκληρο το Σύμπαν.
Ο Πυθαγόρας και ο Ηράκλειτος γνώριζαν ότι συμβαίνουν στη Γη κατά καιρούς διάφορες μεγάλες καταστροφές: μιλούσαν για το «Μέγα Ενιαυτό», για την Κοσμική Ημέρα των 18.000 ετών, όπου έχουμε σύνοδο πλανητών στο ίδιο ζωδιακό σημείο που κατείχαν τη στιγμή της Δημιουργίας, για την πρόκληση διαφόρων φυσικών καταστροφών (από φωτιά, νερό, ή σεισμούς), για την καταστροφή μέρους του ζωικού και ανθρώπινου πληθυσμού της Γης, και για την αναγέννηση (Μετακόσμιση).
Ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος θεωρούσαν πρωταρχικό στοιχείο της Δημιουργίας το άτομο (το μη διαιρετό). Όταν στον αιώνα μας έγινε η διάσπαση του ατόμου, πολλοί βιάστηκαν να πουν ότι οι φιλόσοφοι αυτοί είχαν κάνει λάθος, αλλά μάλλον δεν είχαν διαβάσει Αναξίμανδρο, ο οποίος πρέσβευε ότι «το άτομον διαιρετόν εστί εις το διηνεκές»! Σήμερα, έχουμε φτάσει στην έβδομη σχάση του ατόμου, έχουμε ανακαλύψει γύρω στα διακόσια υποατομικά σωματίδια, και κάθε τόσο ανακαλύπτουμε και νέα. Η μέχρι στιγμής έρευνα δικαιώνει τον Αναξαγόρα. Ο Αναξαγόρας και ο Επίκτητος πίστευαν ότι η ζωή δεν είναι αποκλειστικά γήινο φαινόμενο, αλλά ότι υπάρχει πανσπερμια ζωής σε ολόκληρο το Σύμπαν.
Ο Μιτρόδωρος πρέσβευε ότι «το να θεωρούμε τη Γη το μοναδικό κατοικημένο τόπο στο απέραντο Σΰμπαν, είναι εξίσου ανόητο και ασυγχώρητο με το να πιστεύουμε ότι μέσα από ένα τεράστιο σπαρμένο χωράφι δεν μπορεί να φυτρώσει παρά μόνο ένα στάχυ», συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν μόλις πρόσφατα οι επιστήμονες. Το 1901 ανακαλύφθηκαν σε ένα αρχαίο ναυάγιο του 80 π.Χ., στα ανοιχτά των Αντικυθήρων, τα υπολείμματα ενός πολύπλοκου μηχανισμού. Οι διαμάχες για τη χρησιμότητα του κράτησαν μέχρι το 1955. οπότε και ανέλαβε να τον μελετήσει ο ειδικός σε ωρολογιακούς μηχανισμούς της αρχαιότητας Βρετανός Ντέρεκ ντε Σόλα Πράις.Ύστερα από μελέτη είκοσι ετών, το 1975. ο Άγγλος επιστήμονας κατέληξε ότι επρόκειτο για ένα μηχάνημα που υπολόγιζε με ακρίβεια τις κινήσεις της Γης και της Σελήνης, σε διάφορες μεταξύ τους φάσεις. Ο ντε Σόλα Πράις τον χαρακτήρισε σαν τον πιο πολύπλοκο μηχανισμό που είχε κατασκευαστεί στον κόσμο, μέχρι το 1200 μ.Χ..
Ο Αρχιμήδης και ο Ηρών ο Αλεξανδρινός εφεύραν συσκευές, εργαλεία, και μηχανήματα που αφήνουν άφωνους, ακόμη και σήμερα, τους επιστήμονες.
Ο δίσκος της Φαιστού, που χρονολογείται στα 1650 π.Χ., φανερώνει την ύπαρξη και τη χρήση τυπογραφικού συστήματος από τους αρχαίους Κρήτες, τρεις χιλιάδες χρόνια πριν από το Γουτεμβέργιο.
Η μινωική αρχιτεκτονική και η πολεοδομία είχαν φτάσει σε απίστευτα υψηλό επίπεδο, στο οποίο η Ευρώπη έφτασε μόλις το 19° αιώνα.
Ο Ιπποκράτης πρώτος, το 400 π.Χ., αντιλήφθηκε τον κεφαλαιώδη ρόλο που παίζει ο ανθρώπινος εγκέφαλος: «Ο άνθρωπος πρέπει να γνωρίζει ότι οι ηδονές, οι απολαύσεις, το γέλιο και η ευχαρίστηση, αλλά και οι λύπες, ο πόνος, η μελαγχολία και ο θρήνος, δεν προέρχονται από πουθενά, αλλά παρά μόνο από τον εγκέφαλο».
Μια άλλη ιστορική αδικία είναι η απόδοση της θεωρίας του ιδεαλισμού στον Άγγλο κληρικό και φιλόσοφο του 18ου αιώνα Τόμας Μπέρκλεϋ. Ο Μπέρκλευ δημιούργησε μια θεωρία έσχατου υποκειμενισμού, σύμφωνα με την οποία ο Κόσμος δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, παρά μόνο μέσα στο κεφάλι μας. Και όμως, και τη θεωρία αυτή τη διατύπωσε πρώτος ο αρχαίος'Ελληνας σοφιστής Γοργίας στο έργο του Περί τουμη-ό-ντος. Ο σκοπός του Γοργία ήταν περισσότερο σκωπτικός: ήθελε να αποδείξει ότι με τον τύπο των επιχειρημάτων που χρησιμοποιούσε ο φιλόσοφος Παρμενίδης, ήταν εύκολο να αποδειχτεί τόσο το «είναι» όσο και το «μη-είναι». Η θέση του οτο εν λόγω έργο είναι τριπλή: α) δεν υπάρχει τίποτα έξω από το μυαλό μας, β) δεν είμαστε σε θέση να γνωρίσουμε τίποτα, γ) αν γνωρίζουμε κάτι δεν μπορούμε να το ερμηνεύσουμε και να το μεταδώσουμε στους άλλους.
Ο Εμπεδοκλής και ο Αναξίμανδρος είχαν διατυπώσει, δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν, την εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου («εξ αλλοειδών ζώων εγένετο άνθρωπος...», Αναξίμανδρος), και μάλιστα θεωρούσαν τη θάλασσα ως τον αρχικό χώρο εμφάνισης και εξέλιξης της ζωής.
Η έννοια της «εντελέχειας» του Αριστοτέλη (η αόρατη κατευθύνουσα αρχή που διέπει την ανάπτυξη όλων των οργανισμών) επανεισάγεται στα τέλη του περασμένου αιώνα με τη μορφή της «ζωτικής ορμής» των βιταλιστών (Ντρις, Μπερξόν), και στον αιώνα μας με τη μορφή των «μορφογενευκών πεδίων» του Βρετανού βιολόγου Ρούπερτ Σέλντρεηκ.
Ο Ιπποκράτης ήταν ο πρόδρομος της ομοιοπαθητικής, που «ε-πανανακαλύφθηκε» δύο φορές: το 16° αιώνα από τον Παράκελσο, και το 18° αιώνα από το Χάινεμαν.
Ο Φρόιντ υπάρχει ήδη εν σπέρματι στον Πλάτωνα. Η πλατωνική τριάδα: επιθυμητό (ζωικές παρορμήσεις) - θυμοειδές (βούληση) - λογιστικό (νους), γίνεται στον πατέρα της ψυχανάλυσης: λίμπιντο (γενετήσια ορμή) - εγώ (βούληση) - υπερεγώ (λογοκρισία της λογικής και της ηθικής).
Ο Γιάννης Γεράκης, στο αξιόλογο έργο του η άρθρωση της εποχής, αποδεικνύει ότι πολλοί φιλόσοφοι του 20ου αιώνα, που θεωρήθηκαν ανανεωτές (Πόπερ, Καστοριάδης, Αξελός, κ.ά.), δεν κάνουν παρά να επαναλαμβάνουν ιδέες που διατυπώθηκαν δυόμισι χιλιάδες χρόνια νωρίτερα, από τους αρχαίους Έλληνες φιλόσοφους.
Το μέγα ερώτημα που τίθεται, ύστερα από αυτή τη μικρή δειγματοληπτική αναφορά, είναι το από πού αντλούσαν αυτές τις ασύλληπτες (ακόμη και για την εποχή μας) γνώσεις οι αρχαίο Ελληνες. Αυτό νομίζω ότι μπορεί να απαντηθεί (έξω από το πλαίσιο των υπερβολικών ίσως θεωριών περί εξωγήινης καταγωγής των Ελλήνων) μόνο αν δεχτούμε ότι όντως προ-ϋπήρξαν παλαιότεροι ανεπτυγμένοι πολιτισμοί, οι οποίοι κάποια στιγμή καταστράφηκαν, αφήνοντας αποσπασματικές γνώσεις, που μας εκπλήσσουν και θα συνεχίζουν να μας εκπλήσσουν για πολύ καιρό ακόμη. Όπως αναφέρει και ο Ιπποκράτης Πορτοκαλίδης, στο εξαιρετικό βιβλίο του Μεταφιλοσοψικός Αλγόριθμος,


«οι'Ελληνες μπορεί να μην τα βρήκαν όλα μόνοι τους, αλλά μίλησαν για όλα. Ο γραπτός τους λόγος και η μυθολογία τους περιέχουν τις γνώσεις του παρελθόντος και του μέλλοντος, κι έχουν ήδη έτοιμη τη λέξη που θα δώσει όνομα σε ό,τι καινούργιο προκύψει στο χώρο της Σκέψης, της Τέχνης και της Επιστήμης».


«οι Έλληνες είναι περίπου ένας μυθικός λαός που κατέχει προνομιούχο θέση στην εξέλιξη της ανθρωπότιτας.»
Κ.Μπόβα - πρύτανης πανεπιστιμίου Οξφόρδης

Τα Ελληνικά Μεγαλουργήματα.

Τα Ελληνικά Μεγαλουργήματα.

Τα θαύματα του Κόσμου είναι Ελληνικά:
Ο Παρθενώνας στην ακρόπολη των Αθηνών. Το μεγαλύτερο αρχιτεκτονικό μνημείο πολιτισμού του σημερινού κόσμου.


Το άγαλμα του Δία στην Ολυμπία. Είχε ύψος 13 μ. και το κατασκεύασε ο Φειδίας από χρυσό, έβενο, ελεφαντοστούν και πολύτιμους λίθους. Στο τέλος του 4ου αιώνα μ.Χ. μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη για να στολίσει τα Βυζαντινά παλάτια. Το 462 βάρβαροι και χριστιανοί, αφού πρώτα λεηλάτησαν τα πολύτιμα μέρη του αγάλματος, έβαλαν φωτιά στα ανάκτορα και το άγαλμα καταστράφηκε μαζί με αυτά.

Ο Κολοσσός της Ρόδου. Τον κατασκεύασαν από χαλκό ο Χάρης από τη Λίνδο και ο Λάχης. Είχε ύψος ογδόντα πήχεις. Το ένα σκέλος του αγάλματος - φάρου στηριζόταν στην μία άκρη του λιμένα και το άλλο στην άλλη. Το 225 τι.Χ. ο Κολοσσός καταστράφηκε από σεισμό. Το 654, μετά από 900 χρόνια περίπου, οι άραβες μετέφεραν το άγαλμα στην Μ. Ασία και το πούλησαν σε ένα απόγονο του Αβραάμ, που το φόρτωσε σε 900 καμήλες και το μετέφερε στη Συρία.

Το Μαυσωλείο στην Αλικαρνασσό της Μ. Ασίας. Τάφος του Μαυσώλου, που χρηματοδότησε η γυναίκα του Αρτεμισία το 350 π.Χ.. Το κατασκεύασαν ο Βρύαξης, ο Σκόπας, ο Λεωχάρης, ο Τιμόθεος και ο Πύθις με επίβλεψη του Πραξιτέλη.

Η Μεγάλη Πυραμίδα της Αιγύπτου. Κατά την παράδοση την έχτισε ο Ήφαιστος ή ο Δαίδαλος.

Τα τείχη και οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας. Τη Βαβυλώνα έχτισε και βασίλευσε σ'αυτήν ο Έλληνας Βήλος. Οι επίσης Ελληνίδες Σεμίραμις (γυναίκα του Νίνου) και Νιτωκρίς συνέχισαν το έργο των Τειχών και των Κρεμαστών Κήπων, που κατασκεύασαν Έλληνες αρχιτέκτονες.

Ο Φάρος της Αλεξανδρείας. Τον έχτισε ο Σώστρατος ο Κνίδιος επί Πτολεμαίου του Φιλάδελφου το 297 π.Χ. Είχε ύψος 117 μ. και 67 δωμάτια.

Ο Ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο. Τον πρώτο Ναό έχτισαν οι Αμαζόνες και τον δεύτερο τον μεγαλοπρεπή ο αρχιτέκτων Χερσίφρων μαζί με το γιο του Μεταγένη και το Σάμιο Θεόδωρο. Διακοσμήθηκε κατά εποχές από τους Σκό-πα, Φειδία, Πολύκλειτο, Κρησίλαο και Φράδμονα.

Η γένεση τών ελλήνων

Η γένεση τών ελλήνων

Στα αποσπάσματα που ακολουθούν, ο Πίνδαρος και ο Απολλόδωρος αποκωδικοποιούν την αναγέννηση της Ελληνικής φυλής, μετά την κάθαρση που προκλήθηκε από τον μεγάλο κατακλυσμό. Ο Δευκαλίων αφού ταξίδεψε εννέα ολόκληρα μερόνυχτα μέσα εις την θάλασσα, προσέκρουσε εις τον Παρνασσόν. Έκει, αφού σταμάτησαν οι βροχές, βγαίνοντας έξω θυσιάζει εις τον Φίξιον Δία. Ο Ζευς έστειλε τον Ερμή σ' αυτόν και τον παρακίνησε να διαλέξει ότι θέλει. Αυτός διάλεξε να δημιουργηθούν σ' αυτόν τον τόπο άνθρωποι.Και αφού διέταξε ο Ζευς να σηκώσει λίθους και να τους ρίξει πάνω από το κεφάλι του, αυτούς που έρριπτε ο Δευκαλίων γίνονταν άνδρες και αυτούς που έρριπτε η Πυρρά γίνονταν γυναίκες. Απ' όπου ονομάστηκαν μεταφορικά και λαοί από το Λάος που σημαίνει λίθος.
(Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, 1, 48, 10)
Το ίδιο γεγονός μας εξιστορεί και ο Πίνδαρος:
Φέρνεις εις την πόλιν την γλώσσα της Πρωτογένειας, δία να κατέβουν η Πυρρα και ο Δευκαλίων εις τον Παρνασσόν, όπου με την βούλησιν τον υψηλοβρόντου Διός έκτισαν πρώτα ιερόν, και χωρίς λίθους έκτισαν λίθινον γόνον από το ίδιο έθνος· και οι γόνοι ονομάστηκαν λαοί.
(Πίνδαρος, Ολυμπία, 9, 42)

Ο Ζευς και ο Ερμής δημιουργούν στην κορυφή του Παρνασσού τους πρώτους ανθρώπους, προσφέροντας και πάλι τον δικό τους γόνο. Η Πυρρά και ο Δευκαλίων διασώζονται διότι ήταν αμόλυντοι και καθαροί. Όταν το σκάφος τους προσάραξε στην κορυφή του Παρνασσού, ο Ζευς τους πρόσταξε να ρίξουν λίθους, χτίζοντας λίθινους γόνους από το δικό τους έθνος.
Το όνομα Δευκαλίων φανερώνει τον κάλλιστο άνδρα του Διός, ενώ το όνομα Πυρρα, φανερώνει το πύρινο ηλιακό σπέρμα, τον νέο γόνο που θα φιλοξενήσει στα σπλάχνα της η πρώτη γυναίκα δια να επέλθουν τα νέα ελληνικά φύλλα.
Ο Απολλόδωρος συνεχίζει την αφήγηση του, εξιστορώντας την καταγωγή των ελληνικών φύλων και καταρρίπτοντας τις σιωνιστικές θεωρίες περί καταγωγής των Ελλήνων από την ανύπαρκτη ινδοευρωπαϊκή φυλή. περί καθόδου των Δωριέων κ.λ.π
Το πρώτο παιδί που έρχεται στο φως από τα σπλάχνα της Πυρράς, μετά την γονιδιακή παρέμβαση του ιδίου του Διός. είναι ο 'Έλλην, 9.500 χρόνια πριν από την Έλευση του Ιησού Χριστού στην γη. Από τον Δευκαλίωνα και την Πυρρά γεννιούνται παιδιά, πρώτον εκ των οποίων ήταν ο Έλλην, δια τον οποίον λένε ότι γεννήθηκε από τον Δία, δεύτερος ο Αμφικτύων ο οποίος βασίλευσε μαζί με τον Κραναό εις την Αττική και είχε κόρη την Πρωτογένεια.
Απ' αυτήν και τον Δία γεννήθηκε ο Αέθλιος. Από τον Έλληνα και την νύμφη Ορσηίδα γεννήθηκε ο Δούρος, ο Ξούθος και ο Αίολος. Αυτός λοιπόν ο Έλλην, από τον εαυτόν του ονόμασε Έλληνες αυτούς που ονομάζονται γραικοί και εις τα παιδιά του διαμοίρασε την χωράν και ο Ξούθος παίρνοντας την Πελοπόννησο, από την Κρέουσα την κόρη τον Ερεχθέα, γέννησε τον Αχαιό και τον Ίωνα, από τους οποίους ονομάζονται οι Αχαιοί και οι Ίωνες, ο Δώρος δε παίρνοντας την χωράν πέραν από την Πελοπόννησο, από τον εαυτόν τον ονόμασε τους κατοίκους Δωριείς, ο δε Αίολος βασιλεύοντας εις τους τόπους γύρω από την Θεσσαλία, τους κατοίκους ονόμασε Αιολείς.
(Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, 1, 49, 1 )

Αυτή είναι η γενεαλογία της ελληνικής φυλής, αυτή είναι η αγαθογονία που συντελείται στην κορυφή του Παρνασσού αμέσως μετά τον μεγάλο κατακλυσμό. Είναι η περίοδος που εμφανίζονται στο προσκήνιο της ιστορίας, οι Αιολείς, οι Δωριείς, οι Ίωνες. οι Αχαιοί, οι Θεσσαλοί, οι Μακεδόνες και οι Κρήτες.
Εγγονός του Λώρου, του υιού του Δευκαλίωνος, είναι ο Αστερίας ο οποίος βασίλευσε στην Κρήτη. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Ζευς υπό μορφή πάλλευκου ταύρου, απήγαγε την Ευρώπη και μεταφέροντας την στην πλάτη του έφθασε στην Κρήτη. Εκεί την κατέστησε μητέρα του Μίνωος, του Ραδαμάνθεως και του Σαρπηδόνος και κατόπιν την νύμφευσε με τον βασιλέα της νήσου Αστέρια, που ήταν τρισέγγονος του Δευκαλίωνος. Ο υιός που γεννήθηκε από τον Μίνωα ονομάστηκε και πάλι Δευκαλίων. Η λέξη Μίνωα, με αφομοίωση του (α) εις (ε), μετατρέπεται σε Μι- νώε.
Η λέξη νώε προέρχεται από το νωί, που είναι ποιητικός τύπος του νω, και κατά την αττική-ιωνική διάλεκτο σημαίνει, εμείς οι δύο.
Νώι δέ χαζώμεσθα, Διός δ' άλεώμεθα μηνιν.
Και εμείς οι δύο (ο Αρης και η Αθηνά) να φύγουμε, του Διός η οργή μην μας πλακώσει.
(Ιλιάς, 5, 34)

ΜΙΝΩΑΣ: Υιός του Δία και της Ευρώπης. Αδελφός του Ραδαμάνθυ και του Σαρπηδόνα. Διαδέχτηκε τον βασιλιά της Κρήτης τον Αστερίωνα . Απέκτησε μεγάλη φήμη σαν σοφός βασιλιάς, δίκαιος και για την επιβολή των νόμων που παρελάμβανε (κάθε 9 χρόνια στο βουνό Ίδη) από τον ίδιο τον Δία.
ΕΡΙΧΘΟΝΙΟΣ: Γεννήθηκε από το σπέρμα του Ήφαιστου που έπεσε πάνω στον μηρό της Αθηνάς η οποία το σκούπισε με τα μαλλιά της και μετά το το έριξε στην γη, από την οποία σε κανονικό χρονικό διάστημα βγήκε ο Εριχθόνιος.
ΜΑΚΕΔΝΟΣ: (γενάρχης των Μακεδόνων. Μακεδνός= ευμήκης, ψηλός, μακρής) Υιός του Διός και της Αιθρίας, κόρης του Δευκαλίωνος.
ΕΛΛΗΝΑΣ: Υιός του Δευκαλίωνα και της Πυρράς. Είχε τρεις υιούς, τον Αίολο, τον Δώρο και τον Ξούθο.
ΚΕΚΡΟΠΑΣ: Υιός της Γαίας. Ο πρώτος αυτόχθων βασιλιάς της Αττικής, ήρωας και πρόγονος των Αθηναίων.
ΩΓΥΓΟΣ (ή ΩΓΥΓΗΣ): Ο πρώτος βασιλιάς και πατέρας της ανθρωπότητας. Στα χρόνια του έγινε ο πρώτος μεγάλος κατακλυσμός που φέρει το όνομά του.
ΠΕΛΑΣΓΟΣ: (Ο γενάρχης των Πελασγών, του αρχαιότερου λαού της Ελλάδας) Κατά μία παράδοση είναι υιός του Δία και της Νιόβης, πρώτος βασιλιάς της Αρκαδίας, κατά μία άλλη είναι βασιλιάς του Αργους και κατά την τρίτη υιός του Ποσειδώνα, αδελφός του Αχαιού και του Φθίου. Ο Πελασγός κατά τον Αρκαδικό μύθο που αναφέρει ο Απολλώνιος ο Ρόδιος “ανεδύθη από την γη” και έγινε γενάρχης των ανθρώπων “πριν από την εμφάνιση της Σελήνης”. Γι' αυτό οι Αρκάδες εθεωρούντο "Προσέληνοι" ή Προσεληναίοι*
ΑΙΓΥΠΤΟΣ: Υιός του Βήλου και της Αγχινόης. Δίδυμος αδελφός του Δαναού και ενώ ο αδελφός του πήρε στο μερίδιό του την Λιβύη, αυτός πήρε την Αίγυπτο.

*Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, βάσει των αστρονομικών δεδομένων που αναφέρει ο Νόνος (Α 176-197, Β654-659), η Σελήνη έγινε δορυφόρος της γης το 26.147 π.Χ.

Το όνομα ΕΛΛΗΝΑΣ

Το όνομα ΕΛΛΗΝΑΣ

Η λέξη Έλλην έχει πολλές ερμηνείες: Έλλην ο ένας, Έλληνες οι πολλοί. Ελλάς = η χώρα που κατοικούν οι Έλληνες· Ελλάς = η υψηλή και ιερή πέτρα-θρόνος, όπου κατοικεί το θείον.
~ Έλλην = γιος του Δία και της Δωρίππης (κατά μίαν εκδοχή).

~ Έλλην = γιος του Δευκαλίωνος -που ήταν γιος του Προμηθέως- και της Πυρράς -θυγατέρας του Επιμηθέως. Ο φιλοπόλεμος βασιλιάς Έλλην απέκτησε από τη Νύμφη Οροηίδα τους γιους: Δώρο, Ξούθο και Αίολο. Γιοι του Ξούθου: ο Αχαιός και ο Ίων (Ησίοδος). Η ίδια η λέξη χάνεται στην ελληνική ιστορική παράδοση. (Ηροδότου Ιστορία ι-56, Η-23, Ζ-95): «της νύν Ελλάδος, πρότερον δε Πελασγίης καλούμενης».
Σελλοί ονομάζονταν οι κάτοικοι της αρχαίας Δωδώνης του Ολύμπου (όπου και το αρχικό Μαντείο πριν από τον κατακλυσμό του Ωγυγου). Ήταν φύλακες του μαντείου του Διός, αναγκασμένοι να διάγουν βίον τραχύ και ασκητικό. Η λέξη Σελλοί συναντάται και ως Έλλοί (δασυνόμενη) δηλ. Έλ-λοι = οι άνθρωποι οι ιεροί που γεννήθηκαν από τους λίθους (λάας), οι Έλληνες ιερείς του Διός. Σελλοί = οι απόγονοι του Έλλοπος-Πελασγού, του πρώτου κατοίκου της θεσσαλίας-Περραιβίας. Στην Ιλιάδα, (Π' 233-235): «Ζευ άνα, Δωδωναίε, Πελασγικέ, τηλόθι ναίων, Δωδώνης μεδέων δνσχειμέρον άμφί δέ Σελλοί σοϊ ναίουσ'ύποφήται άνιπτόποδες χαμαιεϋναι». (= Δία βασιλιά, Δωδωναίε, Πελασγικέ, που κάθεσαι μακριά και προστατεύεις τη Δωδώνη με το βαρύ χειμώνα, γύρω δε οι Σελλοί κατοικούν, οι ερμηνευτές των χρησμών σου, που κοιμούνται κατά γης και έχουν άνιπτα πόδια).

~ Ο Πίνδαρος αναφέρει: Ελλοί = αδελφικός τύπος της ίδιας λέξεως και Σελλοί: συγγενές του Έλληνα.

~ Ο Κουρτιος υπαινίσσεται πως παράγεται από τη ρίζα του ρ. βάλλομαι.

~ Ο Ησύχιος σχετίζει τη λέξη με την ίεράν του Διός έδρα εν Δωδώνη:Έλα, καθέδρα τον Δ ιός εν Δωδώνη.

~ Τους Φοίνικες, τους πρωτο-έλληνες κατοίκους της Παλαιστίνης που κατάγονταν από την Ήπειρο, τους ονόμαζαν και Σελέαρ.

~ Ίσως η ρίζα της λέξης Σελλοί -> Σελληνήεις: οι υπό της Σελήνης - σεληνόφωτος φωτιζόμενοι = άνθρωποι σεληνόφωτος και Σελλήνιον: υποκορ. του Σελήνη = φως της Σελήνης.

~ Ο Αριστοφάνης στους "Ιππείς" 1253 αναφέρει: Έλλάνιε Ζεϋ.

~ Ελλάς = πόλη και περιοχή της Θεσσαλίας, ιδρυθείσα από τον Έλληνα (Ιλιάς, Β' 683)· «οί δ' είχον Φθίην καί Ελλάδα». Ολόκληρη η περιοχή της Θεσσαλίας που την κατοικούσαν οι Έλληνες Μυρμιδόνες -από τα πανάρχαια χρόνια- ονομαζόταν Ελλάς.

~ Στο Ομηρικό αναφέρονται ως Έλληνες οι κάτοικοι της θεσσαλικής Φθίας: Αλός - Αλόπη, Τρηχίν, Αργός Πελασνικόν.

Ο μελετητής της ιστορίας της ελληνικής φυλής Ι. Ποσσάς στο βιβλίο του Η αληθινή Προϊστορία και στη σελ. 95 αναφέρει: «... χαρακτηριστικών είναι, ότι... το όνομα "Ελλην συνδέεται με πνενματικώς ανεπτυγμένους προγόνους, πού υπονοεί ή συμβολίζει την πνευματικήν ύπεροχήν της φυλής των ' Ελλήνων, όπως εξεδηλώθη άλλως τε αυτή καί εις τους μετέπειτα χρόνους, Προορφικοί, Όρφικοί, Επικοί, Σοφοί, Νομοθέται, Προσωκρατικοί, Σωκρατικοί, Πλάτων, Αριστοτέλης κ.τ,λ.
Η ρίζα Ελλ, στον Πελασγικό κόσμο, εκφράζει την έννοια του υψηλού. Παράγονται δε λέξεις όπως; Έλλοπες, Ελινοί, Αλουονοί (Αλβανοί) κ.ά. Ο Στράβων στα Γεωγραφικά (157) αναφέρει: «Στην Ιβηρία υπάρχουν πολλοί Έλληνες και πολλές πόλεις που έχουν ονόματα Ελέα, Ελαίαι, Ελαιούς και Ελάιον όρος».
Οι Πελασγοί λέγονταν και Προσέλληνοι.
Στην Ιλιάδα, Β'681-5, έχουμε αρκετές αναφορές στη λέξη Έλλην, Έλληνες, όπως: «... που είχαν την Φθίαν και την Ελλάδα με τις όμορφες γυναίκες, που λέγονταν Μυρμιδόνες και Έλληνες και Αχαιοί και είχαν αρχηγό τον Αχιλλέα με 50 πλοία...».

Τέλος το όνομα Έλλην γεννήθηκε και υπήρξε στον τόπο αυτό.

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

'Ελληνες της Μικράς Ασίας .....Αιολική Γη

'Ελληνες της Μικράς Ασίας .....Αιολική Γη

ΑΙΟΛΙΔΑ ονομάζεται το τμήμα των δυτικών Μικρασιατικών παραλίων ανάμεσα στη Νότια Τρωάδα και τη Σμύρνη, όπου κατά τον πρώτο ελληνικό αποικισμό (11ος-10ος αιώνας π.Χ.) εγκαταστάθηκαν Θεσσαλοί και Βοιωτοί άποικοι, που ανήκαν στην Αιολική φυλή. Οι Αιολείς ήταν μία από τις τέσσερις φυλές στις οποίες διαιρούσαν το ελληνικό έθνος οι αρχαίοι (οι άλλες ήταν οι Ίωνες, οι Αχαιοί και οι Δωριείς). Τα πρωτοαιολικά φύλα, περί το 2000 π.Χ., κατέλαβαν τη Θεσσαλία, όπου διαμόρφωσαν την αιολική διάλεκτο και τις ιδιαίτερες λατρείες τους, τις οποίες και μετέφεραν το 10ο αιώνα π.Χ. νοτιότερα και στα μικρασιατικά παράλια.

Στην Αιολίδα περιλαμβάνονταν επίσης η Τένεδος, όπου βρισκόταν η πόλη Αιολίς με το ιερό του Σμινθέως Απόλλωνος, και η Λέσβος, στην οποία στάθμευσαν οι Αιολείς πριν από τον αποικισμό τους στη Μικρά Ασία και ίδρυσαν τις πόλεις Μυτιλήνη, Πυρρά, Μήθυμνα, Αρίσβη, 'Αντισσα και Ερεσό. Η Μικρασιατική Αιολίδα διακρινόταν στη βόρεια και τη νότια περιοχή. Κατά τον Στράβωνα (XIII, 582), η αποικία των Αιολέων στο βόρειο τμήμα της Μικρός Ασίας ήταν τέσσερις γενιές αρχαιότερη της ιωνικής και εκτεινόταν από «την Κυζικηνή έως τον Κώκο ποταμό και ακόμη μακρύτερα έως τον Έρμο».
Σε αυτήν υπήρχαν οι παράλιες πόλεις 'Ασσος, Γάργαρα και 'Ανταδρος και οι μεσογειακές Κεβρή, Σκήψις, Νεάνδρειακαι Πιτύεια. Η νότια περιοχή -που αποτελούσε και την κυρίως Αιολίδα-περιλάμβανε την παραλία μεταξύ του ποταμού Έρμου και του Λεκτού ακρωτηρίου. Σε αυτήν ανήκε έως τον 7ο αιώνα π.Χ. καιη Σμύρνη, οπότε πέρασε στους Ίωνες και έτσι νοτιότερη πόλη απέμεινε η Κύμη, που ονομάστηκε Φρικωνίς από το όρος Φρίκος της Λοκρίδας, που ήταν και η μητρόπολη των αποίκων-κατοίκων της. 'Αλλες πόλεις της νότιας αιολικής δωδεκάπολης ήταν το Νέον Τείχος, η Τήμνος, η Κίλλα, το Νότιον, η Αιγιρόεσσα, η Πιτάνη, οι Αιγαίες, η Μύρινα και η Γρύνεια, όπου βρισκόταν και το κοινό των Αιολέων: ο ναός του Απόλλωνα. Μετά από πολύμοχθους αγώνες, οι Αιολείς κατόρθωσαν να υπερισχύσουν των ντόπιων κατοίκων και να αξιοποιήσουν γεωργικά τη χώρα. Από νωρίς, όμως, άρχισαν να υφίστανται ενοχλήσεις από τους Φρύγες και τους Λυδούς, που τους υπέταξαν επί βασιλείας του Κροίσου (563-549 π.Χ.}, ενώ το 546 π.Χ., μετά την ήττα του Κροίσου από τον Κύρο, πέρασαν στους Πέρσες.Έτσι, κατά τους Μηδικούς πολέμους, οι Αιολείς αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν με 60 πλοία τον Ξέρξη στην εκστρατεία κατά της Ελλάδας. Το 479 π.Χ., όμως, μετά τη ναυμαχία της Μυκάλης, ανέκτησαν την ελευθερία τους και έγιναν μέλη της Αθηναϊκής συμμαχίας. Μετά το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου (404 π.Χ.), η Αιολίδα υπήχθη στην κυριαρχία των Λακεδαιμονίων, οι οποίοι εγκαθίδρυσαν στις πόλεις της ολιγαρχικά πολιτεύματα, και με την Ανταλκίδειο ειρήνη (387π.Χ.) πέρασε στους Πέρσες. Οι Αιολείς συνέβαλαν αποφασιστικά στην ανάπτυξη του ελληνικού πνευματικού πολιτισμού. Κάποτε μάλιστα υπήρξε και μία θεωρία ότι τα έπη
του Ομήρου αρχικά συντέθηκαν στην αιολική διάλεκτο και στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στην ιωνική. Βεβαίως, σήμερα αυτή η υπόθεση δεν ευσταθεί γλωσσολογικά, πάντως αναμφισβήτητα στην ομηρική γλώσσα υπάρχουν πολλές αιολικές επιδράσεις. Αιολικής καταγωγής υπήρξε και ο δημιουργός του διδακτικού έπους Ησίοδος, ο οποίος αναφέρει ότι ο πατέρας του Δια μετοίκησε από την Αιολίδα Κύμη στην 'Ασκρη της Βοιωτίας.Ωστόσο, η πιο σημαντική προσφορά των Αιολέων ήταν η ανάπτυξη και η καλλιέργεια της μελικής ποίησης και της μουσικής.


Ο ΔΩΡΙΚΟΣ ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ στην 'Ασσο (530 π.χ.) Η πόλη υπήρξε σημαντικό λιμάνι της αρχαίας Τρωάδας, απέναντι απο τη Μήθυμνα της Λέσβου , αποικία πιθανότατα των Λέσβιων του 7οθ αιώνα π.χ.

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

Κινδυνέυει η Ελληνική γλώσσα ;

Κινδυνέυει η Ελληνική γλώσσα ;

Εγώ ειμί το Α και το Ω», έλεγε ο Ιησους αυτοπροοδιοριζόμενος, χρησιμοποιώντας δύο γράμματα του ελληνικού αλφάβητου, χαρακτηριστικά όχι μόνο της προφορικής έκφρασης αλλά και της υπαρξιακής κατάστασης. Δύο γράμματα, το πρώτο και το τελευταίο από τα εικοσιτέσσερα ελληνικά, ταυτίζονται όχι τυχαία με το πρώτο και το τελευταίο ηχητικό σήμα του ανθρώπου κατά την είσοδο και την έξοδο του απ' αυτήν τη ζωή. Ανάμεσα τους άλλα 22 στοιχεία, που σαν σύνολο περικλείουν ολόκληρη την πορεία του ανθρώπου ως προσπάθεια κατανόησης και ερμηνείας των δυνάμεων και ενεργειών του ορατού και αόρατου κόσμου, που δέχεται από τη Φύση.
Ο Πυθαγόρας ήταν από τους βαθύτερους γνώστες και μελετητές της δυναμικής αυτής εσωτερικής σχέσης των γραμμάτων μεταξύ τους αλλά και της ύπαρξης αριθμητικής βάσης στο σχηματισμό των ελληνικών λέξεων. Η οργανική αυτή σχέση γραμμάτων και αριθμών στη δημιουργία των λέξεων είναι ταυτόχρονα η πρωταρχική αιτία της αρμονίας και της μουσικότητας, που χαρακτηρίζει τη γλώσσα στο σύνολο της, που την καθιστά ανεξάντλητη σε εκφραστικά μέσα. Όμως ακόμη πιο πέρα, καθιστά τη γλώσσα όργανο έκφρασης και συμβολισμού πολλές φορές εσωτερικών καταστάσεων, μεταφυσικών βιωμάτων και βαθύτερων γνώσεων.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η καμπαλιστική αριθμολογία αποκρυπτογραφείται μόνο με τη βοήθεια της ελληνικής γλώσσας. Αριθμητική αξία βέβαια έχει αναγνωριστεί και σε άλλες γλώσσες, οι μελετητές των οποίων διείδαν τελικά μέσα τους την επιρροή της ελληνικής αριθμολογίας. Έχει υποστηριχθεί για πολλές γλώσσες και διαλέκτους η άποψη ότι προέρχονται από την ελληνική, ή ότι έχουν δανειστεί σημαντικά στοιχεία της.
«Και ην πάσα η γη χείλος εν, και φωνή μία πάσι», αναφέρεται στη Βίβλο (Γένεσις, ΙΑ, 1) και πράγματι υπάρχει έντονη η πίστη της ύπαρξης μιας αρχέγονης γλώσσας και γενεσιουργού όλων των άλλων. Πολλοί ερευνητές, στο μακρινό παρελθόν απέτυχαν στην προσπάθεια τους να επιλύσουν αυτό το πρόβλημα, όπως ο Φαραώ αμήτιχος, όπως μας διασώζει ο Ηρόδοτος.

Σήμερα όμως, ερευνώντας προς αυτή την κατεύθυνση, πολλοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι βρέθηκαν μπροστά στην πρωτόλεια τότε ελληνική, κι αυτό το γεγονός της προσδίδει μια πανανθρώπινη, ή και υπερανθρώπινη διάσταση.
Είναι βέβαια αδύνατο να αναφερθούμε εδώ στην πληθώρα γλωσσών, που μέσα τους ανακαλύπτουμε ελληνική επιρροή. Αξίζει όμως ένα σχόλιο για τα λατινικά, για τα οποία ήδη από τον 1ο αιώνα π.Χ. υπήρχε διαδεδομένη μεταξύ των Ρωμαίων συγγραφέων η άποψη ότι η λατινική καταγόταν από την αιολική διάλεκτο, καθώς επίσης και για τα εβραϊκά.
Είναι αξιοσημείωτο ότι ένας Εβραίος ερευνητής, ο Ιωσήφ Γιαχούντα, έχει εκπονήσει μια μελέτη στην οποία υποστηρίζει ότι όλες οι εβραϊκές λέξεις είναι κακοποιημένες ελληνικές και ότι υπάρχει ένα κωδικοποιημένο «πέπλο» που αποκρύπτει την ταυτότητα εβραϊκών και ελληνικών, το οποίο ο Γιαχούντα κατάφερε να αποκωδικοποιήσει. Το βιβλίο έχει τίτλο Hebrew is Greek. Πρέπει να πω ότι το εν λόγω βιβλίο έχει εξαφανιστεί ως δια μαγείας λίγο καιρό αφ' ότου εκδόθηκε.
Πολιτικοί και ρυθμιστικοί παράγοντες όμως δεν παρεμβαίνουν μόνο στην έκδοση βιβλίων και μελετών αλλά και στην ίδια τη γλώσσα με προτάσεις ακρωτηριασμού, μετάλλαξης ή και θανάτωσης της. Πρόσφατο παράδειγμα είναι η πρόταση κάποιου Αθανασίου Παππά, καθηγητή και στελέχους του Υπουργείου Παιδείας, περί «φωνητικής γραφής» και αντικατάστασης των ελληνικών γραμμάτων με λατινικά! Ο εν λόγω καθηγητής όμως δεν αποτελεί παρά ένα σύγχρονο σύμπτωμα ενός νοσηρού σχεδίου, που εμφανίστηκε πριν από μερικούς αιώνες.
Ενδεικτικά αναφέρω την έκδοση της Καινής Διαθήκης σε ελληνικό κείμενο με μονοτονική γραφή το 1514 από τον Ισπανό ιεροεξεταστή Φρανσίοκο Χιμένεθ δε θισνέρος, την πρόταση περί φωνητικής γραφής του Τιμόθεου Κούστα το 1879, την ίδρυση της «Εθνικής Εταιρείας» το 1890, που λειτούργησε σύμφωνα με τις υποδείξεις αγγλικών τεκτονικών στοών κι έχει συνδεθεί με την εξέλιξη του κινήματος του δημοτικισμού, το 16ο κεφάλαιο του πρωτοκόλλου του πρώτου σιωνιστικού συνεδρίου στην Ελβετία το 1897, όπου προτείνεται η κατάργηση των κλασικών σπουδών και η αντικατάσταση τους από εμπειρικές γνώσεις. Καρποί των πιο πάνω μεθοδεύσεων αποτελούν για τα νεότερα χρόνια κινήσεις «πνευματικών ανθρώπων» όπως του καθηγητή Γιάννη Κακριδή, του συμπορευόμενού του Αγαπητού Τσομπανάκη, του φιλολόγου Αντώνη Μυστακίδη και άλλων πανεπιστημιακών κύκλων που αξιώνουν την καθιέρωση του μονοτονικού, την εισαγωγή στη γραφή μας των στοιχείων b, d, g, την κατάργηση των διφθόγγων και οτιδήποτε μπορεί να φέρει αλλοίωση στους εκφραστικούς τρόπους της γλώσσας μας. Οι συνεχιστές τους υπάρχουν και είναι γνωστοί μέχρι σήμερα.

Είναι γεγονός ότι τα πάντα υπόκεινται σε φθορά, άρα και ο ανθρώπινος λόγος. Είναι ίσως αναπόφευκτο μερικές φορές να αλλάζει κάποια γλώσσα αφ' εαυτής, από εσωτερικά αίτια. Όταν όμως διασπάται βίαια η οργανική ενότητα ενός γλωσσικού συστήματος που εσωτερικά κατέχει αρμονία και ευελιξία, όταν εξωγενείς και άσχετοι με τη φύση του συστήματος αυτού παράγοντες υπονομεύουν στοιχεία του, που κατά καιρούς έχουν χαρακτηριστεί «ιερά», αποστάγματα βαθιάς ανθρώπινης (όχι ελληνικής) γνώσης, τότε καταλαβαίνουμε ότι «γλωσσικό ζήτημα» δεν παρήχθη ποτέ από την ελληνική γλώσσα και γραφή.

Τι κρύβεται στη Σελήνη μύθοι και αποδείξεις (ΙΙΙ).

Τι κρύβεται στη Σελήνη μύθοι και αποδείξεις (ΙΙΙ).

Η αποστολή του «Απόλλων 13» με μικρή ποσότητα εκρηκτικών που πυροδότησε προκάλεσε αρμονικές δονήσεις που κράτησαν 3ω30', και η ΝΑΣΑ αρκέστηκε να πει: Κάτι περίεργο συμβαίνει στο εσωτερικό της σελήνης για να έχουμε αντήν την αρμονικότητο με την οποία μπορούμε να συντονίσουμε το ρολόγια μας. Η αποστολή του «Απόλλων 14» προκάλεσε και αυτή δονήσεις και η ΝΑΣΑ είπε: Οι πιθανότητες να είναι κούφια η σελήνη είναι πολύ μεγάλες. Εκτός από τις τεχνητές δονήσεις που προκάλεσαν οι άνθρωποι, διαπιστώθηκαν δονήσεις σε βάθος 800 χιλιομέτρων που δεν ξεπέρασαν την «βαθμίδα 2» της κλίμακας Ρίχτερ. Ήταν απόλυτα αρμονικές, φαινόμενο που επιβεβαιώνει την άποψη ότι η σελήνη είναι κούφια και ενδέχεται να είναι κατοικημένη. Οι δονήσεις αυτές επαναλαμβάνονταν σε τακτά χρονικά διαστήματα, μια φορά τον μήνα και με την ίδια ένταση πάντα.
Οι «Τάϊμς» της Ν. Υόρκης έγραφαν τον Απρίλιο του 1976 ότι ο ένας από τους πέντε σεισμογράφους που τοποθέτησε ο «Απόλλων 14» εργάστηκε κανονικά μέχρι τον Μάρτιο του 1975 και κατόπιν σίγησε. Το περίεργο είναι ότι μετά από ένα μήνα σιγής λειτούργησε ξανά και κανονικά. Επίσης ένα άλλο μηχάνημα που είχε σιγήσει για 4 ολόκληρα χρόνια λόγω υπερβολικής ζέστης της σεληνιακής επιφάνειας, άρχισε και αυτό να λειτουργεί κανονικά για πρώτη φορά μαζί με το προηγούμενο αν και δεν ήταν συνδεδεμένα μεταξύ τους.
Ο «Απόλλων 16» κατά την διάρκεια του ταξιδιού του προς την σελήνη έχασε ξαφνικά τον αυτόματο έλεγχο της πορείας χωρίς εξήγηση και χωρίς εξήγηση τον επανεύρε ξαφνικά. Στο εσωτερικό του κρατήρα «Ρέητζερ» το διαστημόπλοιο «Ρέητζερ 7» τράβηξε από απόσταση 5 χιλιομέτρων μια φωτογραφία, λίγο πριν πέσει στη σελήνη. Η φωτογραφία παρουσίαζε μια σειρά από παράξενα αντικείμενα που η ΝΑΣΑ τα χαρακτήρισε πέτρες, ενώ διάφοροι ερευνητές μίλησαν για ΑΤΙΑ. Τον Φεβρουάριο του 1973 το Σοβιετικό «Λούγχοντ 2» σιην θάλασσα της Γαλήνης βρήκε μια μεταλλική πλάκα μήκους ενός μέτρου ασυνήθους στιλπνότητας και πολύ μικρής ηλικίας.
ΣΙτην ίδια αυτή θάλασσα παρατηρήθηκαν πυραμίδες στην ίδια ακριβώς διάταξη με τις πυραμίδες της Αιγύπτου όπως υποστηρίζει ο Ρώσος επιστήμονας Αλεξάντερ Αβράμωφ. Γιατί η ΝΑΣΑ προσελήνωσε πολλές από τις αποστολές της στην θάλασσα της Γαλήνης; Μήπως κάποιο μυστικό τπν υποχρέωσε σε αυτή την απόφαση; Τα διαστημόπλοια «Λούνα 9» και «Όρμπιτερ 2» φωτογράφησαν οκτώ ορελίσκους όμοιους με αυτούς της Κλεοπάτρας στην Αίγυπτο, ύψους ουρανοξύστη. Σε φωτογραφίες που πάρθηκαν από διαστημόπλοια και χαρακτηρίστηκαν απόρρητες, φαινόταν ένας φωτεινός συμμετρικός σταυρός. Εμφανίστηκε ξαφνικά και ξαφνικά χάθηκε. Παρακάτο παραθέτουμε διάφορες αστρονομικές παρατηρήσεις που κατά καιρούς κατέγραψαν διάφορα περίεργα φαινόμενα στην επιφάνεια της σελήνης.

11.3.1587: Οι αστρονόμοι της εποχής παρατηρούν με γυμνό μάτι ένα λαμπρό αστέρι πάνω στο φεγγάρι ανάμεσα στα δύο άκρα του ηλιακού μηνίσκου.
12.11.1671: Παρατηρείται στην επιφάνεια της σελήνης ένα λευκό σύννεφο αν και η σελήνη δεν έχει σύννεφα.
1783 & 1784: Παρατηρούνται σε τακτά χρονικά διαστήματα κινούμενα φώτα στην σεληνιακή επιφάνεια.
1794: Ένα περίεργο αντικείμενο πετούσε πάνω από την σελήνη.
7.9.1800: Οι Γάλλοι αστρονόμοι παρατηρούν κατά την διάρκεια μιας έκλειψης σειρά από κινούμενα φώτα που αλλάζουν συνεχώς σχηματισμούς και αφού ευθυγραμμίστηκαν εξαφανίστηκαν.
4/5/6/7.2.1821, α/6.5.1821, 11.7.1821, 28/29.11.1821:
Στις παραπάνω ημερομηνίες και σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του 1821 οι αστρονόμοι παρατηρούν πλήθος από ανεξήγητα φώτα να κινούνται στην επιφάνεια της σελήνης και μετά από ορισμέ-μους σχηματισμούς που πήραν εξαφανίστηκαν.
22.1.1825, 12.4.1826, 7.3.1826, 22.12.1835: Σε όλες τις παραπλεύρως ημερομηνίες παρατηρήθηκε μεγάλη δραστηριότητα φωτεινών αντικειμένων με σημείο αναφοράς γύρω και μέσα στην «θάλασσα των Κρίσεων».
Αρχές 1860. 10.6.1866, 7.5.1867, Όλο το 1869: Καθ' όλη τη διάρκεια του 1860 παρατηρείται μεγάλη δραστηριότητα φω-ιεινών αντικειμένων στην επιφάνεια της σελήνης και ιδιαίτερη έξαρση στις παραπάνω ημερομηνίες όπου παρατηρήθηκαν και χαρτογραφήθηκαν κωνικές κατασκευές μέσα και έξω από τον κρατήρα του Λινέ ο οποίος έχει βάθος 360 μέτρα και διάμετρο 10 χιλιόμετρα. Οι αστρονόμοι έμειναν άφωνοι όταν πέντε χρόνια αργότερα διαπίστωσαν ότι ο κρατήρας είχε εξαφανιστεί.
Όλο το 1871: Παρατηρούνται πάνω από 1500 φωτεινά αντικείμενα στην επιφάνεια της σελήνης με συχνότητα εμφανίσεως καθημερινά.
5.2.1877: Στον κρατήρα Εύδοξος φαίνεται για πολλές μέρες μια φωτεινή γραμμή μεγάλου μήκους.
21.3.1877 και 4.5.1877: Το εσωτερικό του κρατήρα Πρόκλος είναι κατάφωτο από πάρα πολλά κινούμενα φώτα.
Όλο το 1879: Το έτος αυτό έχουμε πλήθος εμφανίσεων φωτεινών αντικειμένων στην επιφάνεια της σελήνης. Ο κρατήρας του Υνγίνου παρουσίαζε φωτεινότητα σαν να φωτιζόταν από κάποια πηγή φωτός, ενώ έξω από αυτόν φωτεινά αντικείμενα άλλαζαν συνέχεια σχηματισμούς. Στον κρατήρα Φρακαστόριους φάνηκε ένας φωτεινός κύκλος που στην συνέχεια πήρε σχήμα κώνου. Πριν το 1879 δεν υπήρχε καμμιά κωνική κατασκευή ενώ σήμερα οι κωνικές κατασκευές ξεπερνούν τις 1000.
23.1.1880: Φωτεινές γραμμές αναβόσβυναν επί αρκετές ώρες στην επιφάνεια της σελήνης σαν να γινόταν σινιάλο.
4,7.1881: Δύο πυραμιδοειδείς φωτεινές προεξοχές παρατηρήθηκαν στον σεληνιακό ορίζοντα.
8.5.1881: Περίπου 1.000 φωτεινές δέσμες φάνηκαν στην «θάλασσα των Κρίσεων». Στο ίδιο σημείο εντοπίστηκε αργότερα μια γέφυρα η οποία μετά από μερικά χρόνια εξαφανίστηκε.
24.4.1882: Παρατηρείται μεγάλος αριθμός κινουμένων αντικειμένων στον κρατήρα «Αριστοτέλης».
26,3.1882: Στην «θάλασσα των Κρίσεων» παρουσιάζονται αμέτρητα φωτεινά αντικείμενα διαφόρων σχημάτων.
23.11.1887: Μια κοκκινωπή σκιά παρατηρείται στον κρατήρα «Πλάτων».
15.7.1888: Παρατηρήθηκε ξαφνικά ένα φωτεινό στίγμα στην επιφάνεια της σελήνης δέκα φορές φωτεινότερο από αυτήν. Προσεληνώθηκε στις σεληνιακές Άλπεις, παρέμεινε 20' και μετά χάθηκε. Στο σημείο προσεληνώσεως έμεινε μια περιφέρεια που άλλαζε συνέχεια χρώματα.
10.9.1889: Στον κρατήρα του «Πλίνιου» φάνηκε ένα κυκλικό φως με στίγμα στο κέντρο.
7.11.1891: Φωτεινές γραμμές αναβόσβυναν σαν σινιάλο για αρκετές ώρες στην επιφάνεια της σελήνης.
1892, 1896, 1899: Καθ' όλη τη διάρκεια των ετών αυτών παρατηρείται μεγάλος αριθμός κινουμένων φώτων στην επιφάνεια της σελήνης.
23.4.1915: Μια φωτεινή ακτίνα παρατηρείται στον κρατήρα «Κλάβιου».
15.1.1915: Επτά φωτεινά αντικείμενα σχημάτιζαν το Ελληνικό γράμμα «Γ» στην επιφάνεια της σελήνης.
10.10.1916: Ένα φωτεινό τρίγωνο παρατηρείται στον κρατήρα του «Πλάτωνα».
Από το 1922 έως το 1980: Έχουν παρατηρηθεί στην επιφάνεια της σελήνης πάνω από 200 θόλοι διαμέτρου 250-300 μέτρων που κινούνται και αλλάζουν θέση, πιθανώς επιφανειακές κατασκευές τύπου «Ιγκλού», λυόμενες και προκατασκευασμένες.
14.6.1940: Δυο φωτεινές στήλες παρατηρούνται στον κρατήρα του «Πλάτωνα».
7.4.1944: Παρατηρείται ανεξήγητη λάμψη στην επιφάνεια της σελήνης.
19.10.1945: Τρία έντονα φώτα παρατηρούνται στο τείχος του «Δαρβίνου»
Από το 1950 έως το 1960: Παρατηρήθηκαν κωνικές κατασκευές που πολλαπλασιαζόταν κατά ασυνήθιστο τρόπο αφού το 1865 υπήρχαν δύο, σήμερα υπάρχουν πάνω από 1000.
7.3.1950: Φωτογραφίζονται κινούμενα φώτα στην επιφάνεια της σελήνης.
18.9.1953: Κάτι σαν νησί υψώθηκε πάνω από την επιφάνεια της σελήνης.
8.9.1955: Δυο λάμψεις παρατηρήθηκαν στην περιοχή του «Ταύρου».
24.5.1955: Μια αστραπή παρατηρείται στον νότιο πόλο της σελήνης.
18.3.1958: Οι Άγγλοι αστρονόμοι Τ. Ο'Νήλ και Χ. Π. Γουέλ-κινς παρατηρούν μια γέφυρα στην επιφάνεια της σελήνης η οποία μετά από μερικές μέρες εξαφανίστηκε.
29.9.1958: Στην επιφάνεια της σελήνης παρατηρούνται φωτεινά γραμμικά σύμβολα σαν γράμματα αλφαβήτου.
3.11.1958: Παρατηρούνται κινούμενα φώτα και απελευθέρωση αερίων στην επιφάνεια της σελήνης, ενώ ένα κόκκινο φως εκινείτο πολύ αργά.
5.11.1959: Φώτα αναβόσβυναν σαν σινιάλο για πολλή ώρα.
17.11.1959: Ένα φωτεινό αντικείμενο αναβόσβυνε στον κρατήρα του «Πλάτωνα».
13.9.1959: Φωτογραφήθηκαν δυο φωτεινά αντικείμενα που έφευγαν από την επιφάνεια της σελήνης με μεγάλη ταχύτητα ενώ ένα φωτεινό σύννεφο ήταν πάνω από την περιοχή «Λι-τρώφ». Η σελήνη δεν έχει σύννεφα.
Το 1960: Η σκοτεινή πλευρά του κρατήρα «Βιτέλο» φωτιζόταν επί 5'.
Το 1961: Πέντε φωτεινά αντικείμενα αναβόσβυναν και έφευγαν από την επιφάνεια της σελήνης. Με την απομάκρυνση τους παρατηρήθηκε απελευθέρωση αερίων.
Το 1963: Πολλά κόκκινα αντικείμενα κινούνται στην επιφάνεια.
21.6.1964: Μια μαύρη σκιά κινείται στο Ν. ημισφαίριο της σελήνης.
3.7.1965: Για 70' λεπτά στην περιοχή του «Αριστάρχου» παρατηρούνται φωτεινές αναλαμπές.
6, 7, 8/8/1965: Και τις τρεις μέρες συνέχεια μια ισχυρή ακτίνα εκπέμπεται από την επιφάνεια της σελήνης προς άγνωστη κατεύθυνση.
Μάρτιος 1966: Μεγάλος αριθμός φωτεινών αντικειμένων σε όλη την επιφάνεια.
25.9.1966 & 25.10.1966: Παρατηρείται ασυνήθης αριθμός φωτεινών λάμψεων στον κρατήρα του «Πλάτωνα»» και στην περιοχή «Γκασέντι» για μια ώρα.
4.2.1966: Το Σοβιετικό διαστημόπλοιο «Λούνα 9» φωτογραφίζει στην «θάλασσα των Καταιγίδων» πυργοειδείς κατασκευές διατεταγμένες σε ευθείες γραμμές.
11.9.1967: Ένα μαύρο σύννεφο με κόκκινο περίγραμμα παρατηρήθηκε στη «θάλασσα της Γαλήνης».
24.12.1968: Ο «Απόλλων 8» περιστρέφεται γύρω από την σελήνη. Οι αστροναύτες είδαν ένα τεράστιο ΑΤΙΑ και το φωτογράφησαν. Είχε επιφάνεια 16 τετραγωνικά χιλιόμετρα (4,000μ. Χ4.000μ,)
22.5.1969: Ο «Απόλλων 10» περιφερόταν γύρω από την σελήνη και η σεληνάκατος πήγαινε για προσελήνωση και ενώ απείχε από το έδαφος 7.200 μέτρα ένα ΑΤΙΑ από την επιφάνεια της σελήνης σηκώθηκε κάθετα και πήγε και την συνάντησε. Οι αστροναύτες το φωτογράφησαν και το κινηματογράφησαν. 16.7.1969: Όταν ο «Απόλλων 11» κατευθυνόταν προς την σελήνη ένα ΑΤΙΑ πήγε τον συνάντησε και τον συνόδευσε μέχρι την σελήνη.
19.7.1969: Όταν η σεληνάκατος του «Απόλλων 11» προσεληνώθηκε συνοδευόταν από δύο μεγάλα.ΑΤΙΑ τα οποία κινηματογραφήθηκαν από τους αστροναύτες. Τα δύο ΑΤΙΑ φεύγοντας πολλαπλασίασαν τπν φωτεινότητα τους. Αργότερα εμφανίστηκε ένα πολύ μεγάλο ΑΤΙΑ και το συνόδευαν 10 μικρότερα.
Τέλος ο «Απόλλων 17» φωτογράφησε και αυτός δύο ΑΤΙΑ κατά την διαδρομή του προς τπν σελήνη.

Οι κρατήρες Λιναίου-Ευδόξου-Μίστερ έχουν γίνει εστίες συγκεντρώσεων φωτεινών αντικειμένων. Ο κρατήρας του Αριστάρχου είναι ο πιο αινιγματικός και συγκεντρώνει τις πιο πολλές πιθανότητες να υπάρχουν σ' αυτόν είσοδοι για το εσωτερικό της σελήνης. Ομάδες επιστημόνων που συνεργάστηκαν ανεξάρτητα από την ΝΑΣΑ, υπολογίζουν καταμετρημένες περιπτώσεις εμφανίσεως φώτων και αντικειμένων στην επιφάνεια της σελήνης πάνω από 1000 περιπτώσεις. Κατά την διάρκεια του ερευνητικού προγράμματος «Απόλλων», η ΝΑΣΑ κατέγραψε πάνω από 2.000 περιπτώσεις εμφανίσεως φώτων στην επιφάνεια της σελήνης, όπως επίσης παρατήρησε και ένα τεράστιο μαύρο σώμα μήκους 250.000 μέτρων και πλάτους 50.000 μέτρων που πετούσε πάνω από την σελήνη. Ο αστροφυσικός Δρ Μόρις Τζέσαπ του πανεπιστημίου του Μίτσιγκαν λίγο πριν τον αυτοκτονήσουν δήλωσε: Όλα τα φώτα κατευθύνονται από λογικά όντα που εξνπηρετουν κάποια σκοπιμότητα άγνωστη σ' εμάς. Οι κατασκευές που παρατηρούνται στην επιφάνεια της σελήνης και έχουν εμφανισθεί τα τελευταία διακόσια χρόνια, είναι έργο νοημόνων όντων που έχουν βάση το εσωτερικό της σελήνης. Δεν υπάρχει περίπτωση τα παραπάνω φαινόμενα να είναι οφθαλμαπάτες γιατί οι φωτογραφικοί φακοί δεν παθαίνουν παραισθήσεις και φωτογραφίζουν μόνον υπαρκτά αντικείμενα. Το φεγγάρι δεν είναι νεκρό. Είναι ένα κοσμικό εργαστήριο νοημόνων όντων τους σκοπούς των οποίων γνωρίζουν οι ιθύνοντες των ΗΠΑ και δεν τους αποκαλύπτουν. Εκείνο που δημιουργεί σκέψεις, είναι ο θόρυβος που έχει γίνει για τις αποστολές στη σελήνη. Έγιναν αστρονομικά έξοδα, τοποθετήθηκαν επιστημονικά όργανα στην επιφάνεια της σελήνης και οχήματα έρευνας του δορυφόρου μας. Γιατί όλα αυτά; για μια ανθρώπινη περιέργεια και ματαιοδοξία; Γιατί αυτή η εκνευριστική σιωπή μετά την ολοκλήρωση του διαστημικού προγράμματος «Απόλλων»; Γιατί και οι Ρώσοι σταμάτησαν ξαφνικά τα προγράμματα τους, σε μια στιγμή που το ταξίδι στη σελήνη θα ενίσχυε το γόητρο τους; Το φεγγάρι ξεχάστηκε, παραμένει σιωπηλό για να εμπνέει τους ερωτευμένους και τους ποιητές. Τι συμβαίνει;

Και ξαφνικά χωρίς τίποτε να το δικαιολογεί την 12.12.1996 η ΝΑΣΑ ανακοινώνει στα τηλεοπτικά μέσα
<< Μπορεί να υπάρχει Ζωή στη σελήνη.>>

Πηγή
<< ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙ ΓΙΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ >> ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ

Σείριος πιθανή καταγωγή μας απο αυτόν...;

Σείριος πιθανή καταγωγή μας απο αυτόν...;

Από την απώτερη αρχαιότητα, ο άνθρωπος κοίταζε τον ουράνιο θόλο και προσπαθούσε να μετρήσει τα αστέρια. Σήμερα γνωρίζουμε ότι ο αριθμός των αστεριών είναι μεγάλος, αλλά όχι άπειρος, κι ένας παρατηρητής με οξύ μάτι μπορεί να μετρήσει το πολύ 25.000 άστρα, όταν οι ατμοσφαιρικές συνθήκες είναι καλές. Η απεραντοσύνη όμως του ουρανού, ακόμη και κάτω από το φως της σύγχρονης γνώσης, είναι δεδομένη και πάντα προκαλούσε κι εξακολουθεί να προκαλεί δέος σιον άνθρωπο. Γι' αυτό το λόγο άλλωστε, η γνώση των άστρων και των αστερισμών και η επίκληση τους με συγκεκριμένα ονόματα, δημιουργεί στον άνθρωπο ένα αίσθημα ασφάλειας και ικανοποίησης.

Πολλά από τα ονόματα των αστεριών που χρησιμοποιούμε ακόμη και σήμερα είναι ελληνικά. Και οι Έλληνες ήταν ίσως οι πρώτοι που έδωσαν ονόματα σε συστάδες αστεριων και δημιούργησαν καταλόγους αστέρων. Για αυτόν το λόγο μπορούμε να δηλώσουμε με βεβαιότητα πως η ιστορία της αστρονομίας άρχισε στην αρχαία Ελλάδα.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε άλλωστε ότι κατά τη μυθολογία, ο Έλληνας θεός Ερμής ήταν ο πρώτος που παρατήρησε την τάξη στα πράγματα του ουρανού και υπολόγισε τη διάταξη των άστρων και τα διαστήματα των εποχών. Η πρώτη σαφής αναφορά για την έστω και στοιχειώδη γνώση των ονομάτων κάποιων άστρων και αστερισμών προέρχεται από τον Όμηρο και συγκεκριμένα από τα επικά έργα του Ιλιάδα και Οδύσσεια, που γράφθηκαν τον 8ο π.Χ. αιώνα.

Στην Ιλιάδα, περιγράφοντας την ασπίδα του Αχιλλέα, ο Όμηρος κατονομάζει τις Πλειάδες, τις Υάδες, τον Ωρίωνα και τη Μεγάλη Άρκτο. Επίσης, παρομοιάζει την απαστράπτουσα περικεφαλαία και την ασπίδα του Διομήδη με το «φθινοπωρινό αστέρα», δηλαδή το Σείριο. Ο Σείριος, ως «κύων του Ωρίωνος» λόγω της θέσης του κοντά στον αστερισμό αυτό, χρησιμοποιείται και σε παρομοιώσεις που αφορούν τόν Αχιλλέα και τον Έκτορα.
Στην Οδύσσεια, υπάρχουν αναφορές σε όλους τους παραπάνω αστέρες και αστερισμούς, π.χ. τον Βοώτη. Επίσης, σε αυτό το έπος συναντάμε και μια σαφέστατη αναφορά στις τροπές του Ήλιου «τροπαί ηελιοιο». Από τις αναφορές λοιπόν του Ομήρου μπορούμε να συμπεράνουμε πως ήδη τον 8ο π.Χ. αιώνα, κάποιοι αστερισμοί, αλλά και κάποια ουράνια φαινόμενα ήταν γνωστά στους Έλληνες. Διάφοροι αστέρες είχαν κατονομαστεί και μάλιστα θεώρούνταν τόσο οικείοι, ώστε να χρησιμοποιηθούν σε παρομοιώσεις που αφορούσαν θεούς και ανθρώπους.
Ίσως οι πλανήτες να μην είχαν ακόμη διαφοροποιηθεί, μια και δεν υπάρχουν ενδείξεις για κάτι τέτοιο, ωστόσο θα πρέπει να τονίσουμε ότι δεν υπάρχουν και ενδείξεις που να υποδηλώνουν ότι κάτι τέτοιο δεν είχε συμβεί. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν πολλές ενδείξεις ικανές να μας πείσουν όιι η συσχέτιση της κατάστασης του ουρανού και το πέρασμα του χρόνου στη γη ήταν ευρέως γνωστά, βάσει παρατηρήσεων.
Την ίδια εποχή με τον Όμηρο ή λίγο αργότερα, ο Ησίοδος, στο βιβλίο του Έργα και Ημέραι, αναφέρει πολλούς επίσης αστερισμούς, που ο γεωργός πρέπει να συμβουλευτεί για τις καθημερινές ασχολίες του. Για παράδειγμα, συνιστά να αρχίζει ο θερισμός όταν ανατέλλουν οι Πλειάδες και η σπορά όταν πλησιάζουν σιη δύση τούς. Ο Ησίοδος κάνει αναφορά σε όλους τους αστέρες και αστερισμούς που είχε κατονομάσει και ο Όμηρος, κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στο Σείριο και στον Αρκτούρο. Στο Έργα και Ημέραι υπάρχουν επίσης τρεις αναφορές στα ηλιοστάσια. Μια φήμη μάλιστα λέει ότι ο Ησίοδος έγραψε κι ένα έργο αποκλειστικά για τους αστερισμούς, που όμως χάθηκε όπως και πολλά άλλα από τα έργα του.
Θα πρέπει να επισημάνουμε οτι Σείριος είναι το αστέρι που αναφέρεται σε όλες τις θρησκείες του κόσμου με τα ονόματα Σείριος, Σούρια, Σουρ, Σήειρ, Οσιρις κ.α. Από το Περού και το Μεξικό μέχρι την Αυστραλία και Ιαπωνία και από την Ισλανδία μέχρι την Ν. Αφρική, μια παράδοση ζει χιλιάδες χρόνια, παρά τις προσπάθειες εξαλείψεως της, για να θυμίζει στον άνθρωπο την σχέση του με το μακρινό αστέρι και πως οι θεοί-βασιλιάδες εποικιστές, έφεραν το σπέρμα της ζωής στον απόμακρο τούτο πλανήτη του γαλαξία μας.
θα γίνει προσπάθεια συσχετισμού της ζωής της γης με το μυστηριώδες αστέρι, όσο πιο πειστικά, με βάση τα στοιχεία από τις παραδόσεις των λαών της γης. Αυτοί οι λαοί παρά την τεράστια απόσταση του άστρου από την γη, ήτοι κατά τους αστρονόμους 8,8 έτη φωτός ή 83.255.040.000.000 χιλιόμετρα, γνωρίζουν παραδόξως πάρα πολλά γι' αυτό το άστρο, που αποτέλεσε αντικείμενο λατρείας των αρχαίων λαών.
Αφετηρία εκκινήσεως, των θεών που εποίκησαν την γη υπήρξε ο Σείριος χωρίς να αποκλείουμε και την συμμετοχή πιο μακρυνών άστρων. Αφετηρία των θεών Θεωρείται ο Σείριος και όχι κάποιο άλλο άστρο. Αυτό δικαιολογείται αφού σε παγκόσμια κλίμακα ο Σείριος αποτέλεσε αντικείμενο λατρείας, λατρεία που χρονολογείται ταυτόχρονα με την εμφάνιση του ανθρώπου πάνω στην γη. Παρά την τεράστια για τα ανθρώπινα δεδομένα απόσταση, ο Σείριος είναι ένα πολύ κοντινό άστρο για τα συμπαντικά δεδομένα και τους θεούς. Παρακάτω αναφέρονται τα ουράνια σώματα που αποτελούν το αστρικό σύστημα του Σείριου και πληροφορίες που τα αφορούν, σύμφωνα με τα τελευταία επιστημονικά δεδομένα.


(Σείριος Α΄) είναι ένα άστρο τεραστίων διαστάσεων, ήλιος-γίγαντας σε σχέση με τον ήλιο του ηλιακού μας συστήματος.Είναι ένα πολύ λαμπερό αστέρι. Έχει ακτίνα 1,5 φορά μεγαλύτερη από τον ήλιο, η μάζα του είναι 2,5 φορές μεγαλύτερη από την μάζα ίου ήλιου και 35,5 φορές φωτεινότερος από αυτόν. Έχει θερμοκρασία επιφανείας 11.200C τόση όση είναι σε χιλιόμετρα η απόσταση μεταξύ Πυραμίδων Χέοπος και Γιουκατάν Μεξικού, αλλά τόση είναι σε μέτρα ανά δευτερόλεπτο και η ταχύτητα διαφυγής των σωμάτων από την έλξη της γης.






(Σείριος Β') Είναι βαρύ αστέρι, άσπρος νάνος, έχει χρώμα άσπρο και είναι αόρατος με γυμνό οφθαλμό. Ανακαλύφθηκε ΜΟΛΙΣ το 1862 με ισχυρό τηλεσκόπιο και τονίζω το έτος γιατί θα χρειαστεί πιο κάτω. Επί 50 χρόνια καλύπτεται από τον Σείριο "Α" και η ορατή περίοδος του είναι άλλα πενήντα (50) χρόνια. Είναι 65.000 φορές πυκνότερος από τον δικό μας ήλιο και έχει το 95% της μάζας αυτού ενώ είναι 10.000 φορές πιο σκοτεινός από τον Σείριο "Α".






(Σείριος Γ') ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΑΣΤΡΟ Ο αστρονόμος Φόξ ισχυρίζεται ότι είδε τον Σείριο Γ" το 1920. Είναι τέσσερις φορές ελαφρύτερος από τον Σείριο "Α" και κινείται όπως ο Σείριος "Β". Έχει έναν δορυφόρο "Ε" που είναι ο πλανήτης του συστήματος που κατοικείται και από αυτόν ξεκίνησε ο εποικισμός της γης.
Ο πλανήτης αυτός επηρεάζεται καθ' ολοκληρία από τον Συνοδό. Τα πενήντα χρόνια της περιόδου του Συνοδού είναι διάχυτα στην Ελληνική παράδοση.














H ύπαρξη του Σείριου ήταν γνωστή σε αρχαίους πολιτισμούς, ΠΡΙΝ ΑΝΑΚΑΛΥΦΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ, όπως μαρτυρούν αρχαία κείμενα και αρχαίες παραστάσεις. Το «περίεργο» της όλης υπόθεσης, έγκειται στο οτι ο Σείριος Β΄ και ο Σείριος Γ΄ δεν φαίνονται με «γυμνό μάτι», γεγονός που προϋποθέτει την ύπαρξη φακού, τηλεσκοπίου ή κάποιου άλλου τεχνολογικού επιτεύγματος για να διαπιστωθεί η ύπαρξή τους, ή κάποια επαφή των αρχαίων προγόνων μας με εξωγήϊνους και -γιατί όχι;- την πιθανή καταγωγή τους απο αυτούς...

Το Ελληνικό γράμμα E υπήρχε στην μετώπη του ιερού του Απόλλωνα, θεού φωτός, στους Δελφούς και συνέδεε την θεϊκή επιλογή του χώρου με την φυλή που τον λάτρευε, την θεϊκή φυλή των Ελλήνων οι ρίζες της οποίας υπάρχουν στον ουρανό στο άστρο E του Σείριου.
Αν πάρουμε την τροχιά του αστερισμού Σείριου "Β" και την συνδέσουμε με τις τρεις οριακές θέσεις του με τον Σείριο "Α" το γίγαντα άστρο του συστήματος, τότε έχουμε την εικόνα του Ελληνικού γράμματος E. Οι τρεις θέσεις που επιλέχτηκαν είναι οριακές θέσεις, ανατολή-δύση-ζενίθ του Σείριου "Β", επειδή αποτελούν καθοριστικά σημεία της ορατής τροχιάς του γύρω από τον "Α" που διαρκεί 50 χρόνια.

Ο τελευταίος θεϊκός εποικισμός της γης έγινε από τον Δία το 25.000 πΧ και είχε αφετηρία το άστρο E του Σείριου που οι Ντόκον ονομάζουν «Αστρο της Δημιουργίας», τυχαίο; αδύνατον. Εάν δεν τους είχε δοθεί δεν υπήρχε ούτε μία πιθανότητα στις χίλιες να το γνώριζαν. Η αστρική αποστολή του Δία και η αστροπολιτεία του έπρεπε να δείχνουν το άστρο εκκίνησης τους και έπρεπε να είναι η κυρίαρχη εικόνα για λόγους ασφαλείας και αναγνώρισης.


Οι ΗΠΑ έστειλαν στο φεγγάρι την αστερόεσσα, η ΕΟΚ την σημαία των 15 αστέρων όπου κάθε ένα δηλώνει και ένα κράτος. Το άστρο E του Σείριου είχε σαν έμβλημα του τα 8 ή 6 έψιλον που συμβάλλουν στο κέντρο του γίντα "Α". Έτσι δήλωναν την αφετηρία της αστρικής κοινωνίας του Σείριου.

Όταν η ΝΑSΑ το 1972 εκτόξευσε τον "Πάϊονηρ-10" για ταξίδι στο άπειρο και στον χρόνο, τοποθέτησε την παρακάτω πλακέτα με τα εξής στοιχεία:
- Σχηματική παράσταση δύο ατόμων υδρογόνου.
- Εικόνα ανδρός και γυναικός σε αδαμιαία περιβολή.
- Το ηλιακό σύστημα με τους πλανήτες του, την αφετηρία και πορεία του διαστημοπλοίου.
- Δέκα πέντε ακτίνες που ξεκινούν από το κέντρο, οι δεκα-τέσσαρες είνα μαρκαρισμένες.

Τι κρύβεται στη Σελήνη μύθοι και αποδείξεις (ΙI).

Τι κρύβεται στη Σελήνη μύθοι και αποδείξεις (ΙI).

Η σελήνη σαν ουράνιο σώμα ασκεί σημαντική επίδραση σε όλες τις εκδηλώσεις της γης, παλίρροιες, βαρυτικά και ελκτικά φαινόμενα, αυξομείωση του ηλεκτρικού δυναμικού, αύξηση δένδρων, αναστάτωση οργανισμών, κρίσεις αιμοραγιών και έντονος επηρεασμός αθλητών και μοναχικών ανθρώπων.
Το 1957 ο Χ. Σ. Τζόουνς, διευθυντής του αστεροσκοπείου του Γκρίνουιτς, απέκλειε με επιστημονικά επιχειρήματα την περίπτωση να πατήσει ο άνθρωπος το πόδι του στο φεγγάρι διότι δεν θα μπορούσε ποτέ να ξεφύγει από την έλξη της γης. Διαψεύσθηκε πανηγυρικά μετά από 12 χρόνια. Στην επιστήμη δεν υπάρχει τίποτε αδύνατο.
Την εκδοχή της δημιουργίας γης-σελήνης ταυτόχρονα πρέπει να την αποκλείσουμε γιατί η πυκνότητα της γης είναι 5,5 και της σελήνης 3,3. Η ηλικία των πετρωμάτων που έφεραν οι αποστολές του «Απόλλωνα» από την σελήνη παρουσιάζουν ηλικία που κυμαίνεται από 7 - 20 δισεκατομμύρια χρόνια ενώ της γης είναι 4,5 και του ηλιακού συστήματος 5 δισεκατομμύρια χρόνια.
Στο Αγγλικό Γεωλογικό Εργαστήριο ο Μ. Μορώ διαπίστωσε ότι μια σεληνιακή πέτρα εκμηδένιζε την βαρύτητα. Η σελήνη είναι ένας άγνωστος επισκέπτης ταξιδευτής του διαστήματος. Τα πετρώματα της επιφανείας της σελήνης είναι θόριο, ζιρκόνιο, τιτάνιο, χρώμιο, πυρίτιο, αλουμίνιο, σίδηρος, μαγνήσιο και ασβέστιο. Βρέθηκαν δε με τέτοιο τρόπο διατεταγμένα και σε τόσο μεγάλες ποσότητες, σαν να τοποθετήθηκαν από κάποιον που ήθελε να εξασφαλίσει προστασία από κοσμικές ακτινοβολίες και πτώση μετεωριτών. Η γεωχημική σύσταση των πετρωμάτων δεν μοιάζει με αυτή της γης, ενώ τα πετρώματα πυροξενομαγγανίτη, σιδηροψευδοβρουκίτη και τιτανιούχου πικοτίτη είναι άγνωστα στην γη, πράγμα που φανερώνει ότι γη-σελήνη δεν έχουν γεωλογική συγγένεια. Αν η σελήνη είχε αποσπασθεί από την γη όπως υποστηρίζει Μία εκδοχή, θα πρέπει να είχε την αυτή χημική σύσταση και την αυτή πυκνότητα και έστω υπόγεια νερά, αλλά η σελήνη δεν φαίνεται να είχε ποτέ νερό. Το να αιχμαλωτίστηκε η σελήνη από τη γη πρέπει να απόκλεισθεί, γιατί αντίκειται στους νόμους τπς ουράνιας μηχανικής. Λόγω των τεραστίων τριβών η σελήνη θα αναφλεγόταν.
Οι κρατήρες της σελήνης δεν είναι ηφαιστειογενείς, αλλά προέρχονται από πτώση μετεωριτών. Ηφαιστειακά η σελήνη είναι νεκρή εδώ και 3 δισεκατομμύρια χρόνια, γεγονός ανεξήγητο σε συσχετισμό με τη γη. Οι κρατήρες έχουν μεγαλύτερο πλάτος, 150 χιλιόμετρα και βάθος μέχρι έξη χιλιόμετρα, φαινόμενο που δημιουργεί απορίες, τι υπάρχει μετά το βάθος αυτό. Ο φλοιός της σελήνης έχει πάχος μόλις 40 χιλιόμετρα και θα έπρεπε να είχε ενεργά ηφαίστεια εάν η κατάσταση του εσωτερικού ήταν διάπυρη. Εάν κρίνουμε από την ηλικία της θα έπρεπε να έχει ψυχθεί τελείως σε συνάρτηση με τις διαστάσεις της και ο φλοιός της θα έπρεπε να ισούται με την ακτίνα της. Τα 40 χιλιόμετρα του φλοιού της επιβεβαιώνουν ότι είναι τεχνητό περίβλημα και όχι φυσικό αποτέλεσμα λόγω ψύξεως της αρχικής πυρακτωμένης μάζας.
Με απλές μαθηματικές σκέψεις, αν κρίνουμε από την διάμετρο των κρατήρων, την ταχύτητα των μετεωριτών και την πυκνότητα της σελήνης, θα έπρεπε οι κρατήρες της σελήνης να είχαν βάθος ίσο με το πάχος του φλοιού ενώ έχουν μόνο 6 χιλιόμετρα, που σημαίνει ότι κάποιο πανίσχυρο υλικό εμποδίζει την παραπέρα εισχώρηση των μετεωριτών και επομένως η επιφανειακή διάταξη των πετρωμάτων δεν είναι τυχαία. Η σελήνη σαν ουράνιο σώμα χαρακτηρίζεται από τους επιστήμονες «Αστρική Ανωμαλία», γιατί η απόσταση της από την γη είναι πολύ μεγάλη για δορυφόρο. Είναι ο μεγαλύτερος δορυφόρος του ηλιακού συστήματος. Ο φωτεινός της δίσκος είναι ίσος με αυτόν του ηλίου, η τροχιά της κυκλική, περίεργο φαινόμενο για δορυφόρο, ενώ το φαινόμενο των εκλείψεων είναι το μοναδικό φαινόμενο στο ηλιακό μας σύστημα.
Ο ήλιος έλκει την σελήνη με διπλασία δύναμη απ' ότι η γη και θα έπρεπε λογικά να την αποσπάσει. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει αλλά και κατά τρόπο μυστήριο η τροχιά διορθώνεται όταν υπάρχουν αποκκλίσεις, σαν κάποιο κοσμικό χέρι να επεμβαίνει όταν απαιτείται. Με βάση τις παραπάνω ιδιαιτερότητες ο Αυστριακός καθηγητής Χόμπιργκερ είπε: Η σελήνη είναι επισκέπτης του διαστήματος. Οι Ρώσοι καθηγητές Μιχαήλ Μπάζιν και Αλεξάντερ Σερ-μπακώφ της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών και αυτοί με βάοη όλα τα παράδοξα της σελήνης είπαν: Υπάρχουν στοιχείο που πείθουν ότι η σελήνη είναι κούφια και έργο νοημόνων όνιων που κατοικούν στο εσωτερικό της. Είναι διαστημόπλοιο που κατασκευάστηκε να ταξιδεύει στο διάστημα για εκατομμύρια χρόνια. Ποιοίτο έφτιαξαν και από που έρχεται δεν γνωρίζουε.
Με τις παραπάνω απόψεις συμφωνούν και ο αστρονόμος της ΝΑΣΑ Μακ Ντόναλντ και ο Αγγλος συνάδελφος του Γουέλκινς. Με την αποστολή «Απόλλων 11 και 12» εγκατέστησαν υπερευαίσθητους σεισμογράφους στη «θάλασσα της Γαλήνης» και στη «θάλασσα των Καταιγίδων» αντίστοιχα, προκειμένου να μελετήσουν σεισμικά φαινόμενα της σελήνης. Όταν η σεληνάκατος του «Απόλλων 12» επέστρεψε στο διαστημόπλοιο την άφησαν να πέσει στην επιφάνεια της σελήνης σε απόσταση 65 χιλιομέτρων μακρυά από τον σεισμογράφο και προς κατάπληξη όλων παρουσιάστηκε ένα μη αναμενόμενο φαινόμενο: Οι παλμικές δονήσεις της σύγκρουσης που μεταδιδόταν με την απίστευτη ταχύτητα των 10 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο, αυξήθηκαν προοδευτικά, έφθασαν σε μια μέγιστη τιμή και μετά έσβησαν. Η ταχύτητα του ήχου στην επιφάνεια της θάλασσας είναι 1240 μέτρα το δευτερόλεπτο. Το φαινόμενο κράτησε μία ώρα και θύμιζε χτύπους καμπάνας. Οι χτύποι στην καμπάνα θα διαρκούσαν λιγότερο από μισή ώρα.

Πηγή
<< ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙ ΓΙΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ >> ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ

Τι κρύβεται στη Σελήνη μύθοι και αποδείξεις (Ι)

Τι κρύβεται στη Σελήνη μύθοι και αποδείξεις (Ι).

Μια πολύ παλιά Σουδανική παράδοση της φυλής Σιλλούκ αναφέρει: «Τον παλιό καιρό οι άνθρωποι ανέβαιναν στο φεγγάρι από κάποιο ανηφορικό δρόμο αλλά μετά κουράστηκαν και δεν μπορούσαν ν' ανέβουν».
Τα Ινδικά χειρόγραφα αναφέρουν ότι «οι Έλληνες θεοί πολέμησαν εναντίον των κατοίκων της σελήνης και των συμμάχων της.»
Οι Έλληνες φιλόσοφοι γνώριζαν πάρα πολλά για την σελήνη. Ο Σωκράτης την χαρακτηρίζει: «Μεγάλη κούφια σφαίρα που στο εσωτερικό της υπάρχουν θάλασσες και στεριές και κατοικούν άνθρωποι σαν εμάς». Αυτά αναφέρει ο Ξενοφάνης για τον δάσκαλο του. Αυτά που έλεγε ο Σωκράτης τα υποστηρίζουν και σύγχρονοι αστρονόμοι.
Ο Έλληνας θεός Ορφέας, γιος του Απόλλωνα, ο πιο τακτικός ταξιδιώτης της Σελήνης και του Σειρίου, και μας λέει: «Η Σελήνη έχει βουνά πολιτείες και σπίτια, η επιφάνεια της είναι έδαφος όπως της γης και καιοικεκαι από θεϊκούς κατοίκους.» Τις πληροφορίες αυτές μας τις δίνουν Πλούταρχος και Διογένης ο Λαέρτιος.
Ο Ορφέας γνώριζε το σεληνιακό ημερολόγιο των 12 μηνών και τις φάσεις της σελήνης. Μιλά για την περιστροφή της γης γύρω από τον ήλιο, τις εύκρατες, τροπικές και πολικές ζώνες της γης, τις εκλείψεις της σελήνης, τα ηλιοστάσια, τις ισημερίες, τις κινήσεις των πλανητών και την παγκόσμια έλξη και επιμένει στο θέμα των κατοίκων της σελήνης, ότι είναι αυτοί που περιπλανήθηκαν από πλανήτη σε πλανήτη.
Οι Τελχίνες της Ρόδου και οι Κάβειροι της Σαμοθράκης εξαφανίστηκαν μετά τον μεγάλο κατακλυσμό. Η τεχνολογική τους εξέλιξη ήταν τέτοια που τους επέτρεπε να εγκαταλείψουν την γη και να σωθούν στην Σελήνη ή τον Αρη. Η άποψη μου είναι ότι επέστρεψαν στις βάσεις τους στην Σελήνη και τον Αρη αντίστοιχα, βάσεις που χρησιμοποιήθηκαν από τους θεούς κατά τον εποικισμό της γης.
Ο Νονός αναφέρει ότι ο Φαέθων έκανε 30 περιστροφές γύρω από το φεγγάρι, ταξίδεψε στην Αφροδίτη και επισκεπτόταν τον Β. και Ν. Πόλο.
Ο Διόνυσος και ο Ηρακλής πήγαν στην Σελήνη και ο Ίδμων όπως αναφέρει ο Νονός ταξίδεψε στην Σελήνη με το άρμα του που έμοιαζε με απαστράπτοντα κομήτη και δίνει ακριβέστατες πληροφορίες για την αθέατη πλευρά της σελήνης κάτι, που πριν λίγα χρόνια έκανε ο σύγχρονος άνθρωπος.
Ο Ελληνικής καταγωγής Λουκιανός από την Σαμοσάτα της Συρίας έζησε το 120 μ.χ. Στο βιβλίο του «Αληθινή Ιστορία» αν και το χαρακτηρίζει παραμύθι, εν τούτοις δίνει πληροφορίες επιστημονικά απόλυτα ακριβείς, οι οποίες επαληθεύτηκαν στην εποχή μας. Τις πληροφορίες αυτές εάν δεν υπήρχαν ανάλογες εμπειρίες, ήταν αδύνατον να τις φαντασθεί άνθρωπος.
«Πήγαινε με ένα καράβι που το πήρε ο αέρας για εφτά μερόννχτα και την όγδοη ημέρα έφτασε στο φεγγάρι. (Τόσο κάνουν τα σύγχρονα διαστημόπλοια του ανθρώπου για το φεγγάρι). Μπήκε μέσα σ' ένα πηγάδι που από πάνω είχε καθρέφτες και έβλεπε όλη τη γη. (Πρόκειται για υπερσύγχρονο τηλεσκόπιο που ο άνθρωπος ακόμη δεν το έχει φτιάξει γιατί με αυτό έβλεπε και τους ανθρώπους στην γη). Βασιλιάς της Σελήνης ήταν ο Ενδυμίωνας που τον πήραν από την γη και τον πήγαν στο φεγγάρι και τον έκαναν βασιλιά.»
Περιγράφει τρικινητήρια αεροπλάνα (τρικέφαλοι αλογογύπες που πετούσαν) περιγράφει σύγχρονες διόπτρες (έβαζαν και έβγαζαν τα μάτια τους που μπορούσε να τα φορά ο καθένας και έβλεπαν πολύ μακρυά) περιγράφει πολεμιστές με διαστημική στολή που είχε δύο κέρατα "κεραίες". Ο στρατός αυτός ήταν του Φαέθοντα και επειδή ήταν άνθρωποι σαν εμάς και η θερμοκρασία της σελήνης μεγάλη γι αυτό φορούσαν τις διαστημικές στολές.
Περιγράφει ταξίδια στ' άστρα του ζωδιακού καθώς και προσθαλάσσωση ίδια με αυτή των συγχρόνων κοσμοναυτών και μάλιστα στην περιοχή των Βερμούδων. Επισκέφθηκε τα νησιά των Μακάρων (Σείριος) και δεν ήθελε να φύγει αφού σε λίγα χρόνια θα γύρναγε πίσω.
Τέλος περιγράφει πόλεμο μεταξύ των κατοίκων της Σελήνης και του Σειρίου όπου έγιναν αερομαχίες και χρησιμοποιήθηκαν τρομερά όπλα και νίκησαν οι Σείριοι. Όπως φαίνεται ο Λουκιανός διάβασε κάποιο χειρόγραφο που έγραφε για όλα αυτά και επειδή του φαινόταν εξωφρενικά τα αποκάλεσε παραμύθι τα έγραψε και τα ονόμασε αληθινή ιστορία.
Η δίδυμη αδελφή του Απόλλωνα, η Αρτεμη, χρημάτισε βασίλισσα της σελήνης. Ο Πυθαγόρας, γιος του Απόλλωνα κατά μία παράδοση, επέμενε ότι η Σελήνη κατοικείται από όντα θεϊκά όμοια με τους ανθρώπους της γης. Ο Πυθαγόρας αφηγείται επίσης ότι έκανε στροφές γύρω από την σελήνη με τα αστρόπλοια των θεών που κατοικούσαν στο φεγγάρι και με τα όντα αυτά είχε δημιουργήσει φιλία, ενώ αναφέρει ότι η σεληνιακή ημέρα είναι 15 φορές μεγαλύτερηαπό της γης όπως και είναι.
Ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι όπως άκουσε από μαρτυρίες πολλές φορές, ο Πυθαγόρας μπορούσε την ίδια στιγμή να βρίσκεται σε δύο διαφορετικό μέρη - ιδιότητα που έχει μόνο το ηλεκτρόνιο του ατόμου - και έκανε ταξίδια στον Άδη ακολουθώντας την διαδρομή του Προμηθέα. Ο Πυθαγόρας μπορούσε να αιωρείται και να γίνεται αόρατος ή να βρίσκεται ταυτόχρονα σε δύο μέρη. Τον δίδαξε ο Απόλλωνας όπως τον Αρισταία και τον ιερέα του 'Αβαρι.
Οι θεϊκοί κάτοικοι της σελήνης είναι πιο ψηλοί από τους κατοίκους της γης, ξανθοί και πολύ όμορφοι. Όλες οι γνώσεις του Πυθαγόρα, Μαθηματικά, Μουσική, Γεωμετρία, Φυσική είναι δοτές γνώσεις που πήρε από τους ουράνιους με τους οποίους είχε συνεχή επαφή. Το 1950 σε ναό των Μαγιάς στο Μεξικό βρέθηκε χάρτης της αθέατης πλευράς της σελήνης, ο οποίος αποδείχτηκε απόλυτα ακριβής συγκρινόμενος με τους πρόσφατους που έφεραν τα διαστημόπλοια. Η πρώτη χαρτογράφηση της αθέατης πλευράς της σελήνης από τον άνθρωπο έγινε την 7.10.1959, επομένως ο παλαιός χάρτης βρέθηκε στην γη ή από επίσκεψη γήινων στο φεγγάρι ή από επίσκεψη εξωγήινων στην γη.
Η σελνη σύμφωνα πάντα με τα Σανσκριτικά κείμενα και την Ινδουϊστική θρησκεία, σε κάποια απώτατη εποχή δεν υπήρχε σαν δορυφόρος της γης. Αργότερα η γη είχε τρεις δορυφόρους. Την εποχή που η γη δεν είχε δορυφόρους, οι άνθρωποι είχαν ανάστημα ύψους 1.20-1.50 μέτρων. Όταν είχε τρεις δορυφόρους τότε οι άνθρωποι είχαν ανάστημα 2.50-12.00 μέτρα και τέλος με ένα δορυφόρο έχουν το ύψος του σημερινού ανθρώπου 1.60-2.00 μέτρα, λόγω βαρύτητας (g=9.81m/sec2).

Πηγή
<< ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙ ΓΙΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ >> ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ