[Ο Γερμανός στοχαστής που είχε ως διδάσκαλούς του τους Αρχαίους ΕΛΛΗΝΕΣ Φιλόσοφους ως <συμεριφορικό φιλοσοφικό πρότυπο...]
Είσαι σίγουρος πως δεν είσαι Νιτσεϊκός όπως ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Άγγελος Σικελιανός και ο Κωστής Παλαμάς?
Υπάρχουν άνθρωποι που διαβάζουν φιλοσοφία για να περάσουν την ώρα τους, και υπάρχουν κι εκείνοι που νιώθουν πως κάθε αράδα του Φρήντριχ Νίτσε γράφτηκε αποκλειστικά για τις δικές τους εσωτερικές συγκρούσεις.
Ο Γερμανός φιλόσοφος δεν υπήρξε ποτέ ένας ακαδημαϊκός θεωρητικός ασφαλούς αποστάσεως.
Ήταν ένας οδοστρωτήρας των ψευδαισθήσεων, ένας πύρινος κήρυκας της αυτοδυναμίας και της ατομικής υπέρβασης.
Αν πιάνεις τον εαυτό σου να απορρίπτει την ασφάλεια της μετριότητας, να αναζητά το νόημα μέσα από την προσωπική δοκιμασία και να αμφισβητεί τα πάντα γύρω του, τότε ίσως ήρθε η ώρα να κάνεις την κρίσιμη ερώτηση:
Μήπως είσαι κρυφά Νιτσεϊκός?
Ας δούμε 5 σημάδια λόγους που προδίδουν ότι η σκέψη του Νίτσε έχει ποτίσει βαθιά τη δική σου κοσμοθεωρία.
1. Απεχθάνεσαι τη μετριότητα και το «κοπάδι»!
Αν η ιδέα του να ακολουθείς τυφλά τις κοινωνικές μάζες, τα «πρέπει» της εποχής και τις ασφαλείς, προκαθορισμένες οδούς σου προκαλεί αλλεργία, βρίσκεσαι ακριβώς στο μήκος κύματος του Νίτσε.
Ο φιλόσοφος καυτηρίασε ανελέητα την «ηθική της αγέλης», θεωρώντας πως οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν την ασφαλή ομοιομορφία παρά το τίμημα της προσωπικής ελευθερίας.
Αν προτιμάς να βαδίζεις μόνος σε έναν δύσβατο δρόμο παρά να στριμωχθές σε ένα κοπάδι που κατευθύνεται στον γκρεμό, έχεις ήδη κάνει το πρώτο βήμα στον κόσμο του.
2. Πιστεύεις ότι «ό,τι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό»!
Αυτή η εμβληματική φράση του Νίτσε (Twilight of the Idols) δεν είναι απλώς ένα ωραίο ρητό για τα social media είναι στάση ζωής.
Οι Νιτσεϊκοί χαρακτήρες δεν κλαίνε πάνω από τα ερείπια των δυσκολιές τους ούτε αναζητούν την εύκολη λύπηση.
Αντιθέτως, αντιμετωπίζουν τα τραύματα, τις αποτυχίες και τις κρίσεις ως τα απαραίτητα καύσιμα για την ψυχική τους σκλήρυνση και την εσωτερική τους εξέλιξη.
Για σένα, ο πόνος δεν είναι τιμωρία, αλλά πεδίο μεταμόρφωσης.
3. Έχεις αποδεχθεί ότι η αλήθεια είναι συχνά σκληρή και άβολη!
Οι περισσότεροι άνθρωποι αναζητούν παρηγοριά σε γλυκανάλατες αυταπάτες και εύκολες απαντήσεις.
Εσύ, όμως, τρέφεις μια σχεδόν εμμονική ανάγκη να κοιτάς την πραγματικότητα κατάματα, ακόμα κι όταν αυτή γκρεμίζει τα πιστεύω σου.
Όπως έγραψε και ο Νίτσε, «αυτός που θέλει να μάθει να πετάει μια μέρα, πρέπει πρώτα να μάθει να στέκεται, να περπατάει, να τρέχει, να χορεύει, δεν μπορεί κανείς να μάθει να πετάει με την πρώτη πτήση».
Η αναζήτηση της αυθεντικότητας απαιτεί το θάρρος να αντέξεις την απουσία εύκολων βεβαιοτήτων.
4. Αμφισβητείς τις καθιερωμένες ηθικές και τα «δανεικά» ιδανικά!
Αν πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται γιατί θεωρούμε κάτι «καλό» ή «κακό», και αν αναλύεις τα κίνητρα πίσω από τις πράξεις των ανθρώπων (χωρίς να παγιδεύεσαι σε ενοχές που σου φόρτωσαν οι άλλοι), τότε λειτουργείς με βάση τη «γενεαλογία της ηθικής» του Νίτσε.
Δεν αποδέχεσαι αξίες επειδή «έτσι πρέπει» ή επειδή το ορίζει η παράδοση.
Απαιτείς οι κανόνες να περνούν από τη δική σου αυστηρή κρίση και να υπηρετούν τη ζωή και όχι τη στασιμότητα.
5. Δημιουργείς τους δικούς σου κανόνες!
Ο Νίτσε οραματίστηκε τον Υπεράνθρωπο (Übermensch) όχι ως έναν δυνάστη, αλλά ως το πλάσμα που ξεπερνά τον παλιό του εαυτό, θέτει τα δικά του υψηλά νοήματα και γίνεται ο αρχιτέκτονας της μοίρας του.
Αν νιώθεις μια εσωτερική φωνή να σε σπρώχνει συνεχώς πέρα από τα όριά σου, να δημιουργείς, να εκφράζεσαι και να μην ανέχεσαι τη στασιμότητα, τότε βρίσκεσαι σε πλήρη αρμονία με το πνεύμα του.
Δεν περιμένεις κάποιον σωτήρα ξέρεις ότι η ζωή σου είναι ένας καμβάς που πρέπει να χρωματίσεις εσύ ο ίδιος.
[Lavart...]
