Αναγνώστες

Πέμπτη 2 Απριλίου 2026

Κύρια Σημεία Σύνδεσης Καζαντζάκη - Νίτσε στην Ασκητική

 

Ο μεγάλος ΕΛΛΗΝΑΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ Νίκος ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ και η <νιτσεική> ασκητική του...
Κύρια Σημεία Σύνδεσης Καζαντζάκη - Νίτσε στην Ασκητική
Υπεράνθρωπος & «Θεός»:
Όπως ο Νίτσε, ο Καζαντζάκης προκρίνει την υπέρβαση του εαυτού. Ωστόσο, ο «Θεός» του Καζαντζάκη είναι η κραυγή της ύλης για απελευθέρωση, όχι ο θεός των θρησκειών.
Αιώνια Επιστροφή & Ροή:
Η έννοια του «τὰ πάντα ῥεῖ» και η αέναη επανάληψη γέννησης-φθοράς, που επηρεάστηκαν από τον Ηράκλειτο και τον Νίτσε, είναι κεντρικές.
Ελευθερία & Μηδενισμός:
Η φράση «Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λεύτερος» στον τάφο του αντικατοπτρίζει την απόλυτη νιτσεϊκή ελευθερία μετά την κατάρριψη των παλιών αξιών.
Ευθύνη:
Ο άνθρωπος είναι «σωτήρας» του Θεού. Η ευθύνη για τη δημιουργία και την υπέρβαση ανήκει αποκλειστικά στον άνθρωπο
Γράφει για την γνωριμία του με τον Νίτσε που τον ενέπνευσε στο έργο του...
[...] Ετούτη στάθηκε μια από τις πιο αποφασιστικές στιγμές της ζωής μου. Εδώ, στην Βιβλιοθήκη της Άγιας Γενεβιέβης, με τη μεσολάβηση μιας άγνωστης φοιτήτριας, μου ‘χε στήσει καρτέρι η μοίρα μου. Εδώ με περίμενε, φλογερός, αιματωμένος, μεγάλος πολεμιστής, ο Αντίχριστος. Στην αρχή με κατατρόμαξε. Τίποτα δεν του ‘λειπε: αναίδεια κι αλαζονεία, μυαλό απροσκύνητο, λύσσα καταστροφής, σαρκασμός, κυνισμός, ανόσιο γέλιο, όλα τα νύχια, τα δόντια και τα φτερά του Εωσφόρου.
Μα με είχε συνεπάρει η ορμή του κι η περηφάνια, με είχε μεθύσει ο κίντυνος και βυθίζουμουν μέσα στο έργο του με λαχτάρα και τρόμο, σα να ‘μπαινα σε βουερή ζούγκλα, γεμάτη πεινασμένα θεριά και ζαλιστικά σερνικολούλουδα. Βιάζουμουν να τελειώσουν τα μαθήματα στην Σορβόννη, να βραδιάσει, να γυρίσω σπίτι, να ‘ρθει η σπιτονοικοκυρά να ανάψει το τζάκι και ν’ ανοίξω τα βιβλία του –πυργώνουνταν όλα απάνω στο τραπέζι μου– και ν’ αρχίζω μαζί του το πάλεμα.
Σιγά σιγά είχα συνηθίσει την φωνή του, την κομμένη ανάσα του, τις κραυγές του πόνου του. Δεν ήξερα, τώρα το μάθαινα, πως κι ο Αντίχριστος αγωνίζεται και υποφέρει όπως κι ο Χριστός και πως κάποτε, στις στιγμές του πόνου τους, τα πρόσωπά τους μοιάζουν. Ανόσιες μου φάνταζαν βλαστήμιες τα κηρύγματά του, κι ο Υπεράνθρωπός του δολοφόνος του Θεού.
Κι όμως μια μυστική γοητεία είχε ο αντάρτης ετούτος, μαυλιστικό ξόρκι τα λόγια του, που ζάλιζε και μεθούσε κι έκανε την καρδιά σου να χορεύει. Αλήθεια, ένας χορός διονυσιακός ο στοχασμός του, ένας όρθιος παιάνας που υψώνεται θριαμβευτικά στην πιο ανέλπιδη στιγμή της ανθρώπινης κι υπερανθρώπινης τραγωδίας. Καμάρωνα, χωρίς να το θέλω, τη θλίψη του, την παλικαριά του και την αγνότητα και τις στάλες τα αίματα που περιράντιζαν το μέτωπό του, σαν να φορούσε και τούτος, ο Αντίχριστος, αγκάθινο στεφάνι.
Σιγά σιγά, χωρίς να το ‘χω διόλου συνειδητά στο νου μου, οι δυο μορφές, Χριστός κι Αντίχριστος, έσμιγαν. Δεν ήταν λοιπόν ετούτοι οι δυο, προαιώνιοι οχτροί, δεν είναι ο Εωσφόρος αντίμαχος του Θεού, μπορεί ποτέ το Κακό να μπει στην υπηρεσία του Καλού και να συνεργαστεί μαζί του; Με τον καιρό όσο μελετούσα το έργου του αντίθεου προφήτη, ανέβαινα από σκαλί σε σκαλί σε μια μυστική παράτολμη ενότητα. Το Καλό και το Κακό, έλεγα, είναι οχτροί, να το πρώτο σκαλοπάτι της μύησης.
Το Καλό και το Κακό είναι συνεργάτες, αυτό είναι το δεύτερο, το πιο αψηλό σκαλοπάτι της μύησης. Το Καλό και το Κακό είναι ένα! Αυτό ‘ναι το πιο αψηλό, όπου ως τώρα μπόρεσα να φτάσω σκαλοπάτι. Λιονταρίσια η τροφή που με τάισε ο Νίτσε στην πιο κρίσιμη, την πιο πεινασμένη στιγμή της νιότης. Θράσεψα, δεν μπορούσα πια να χωρέσω στο σημερινό άνθρωπο, όπως εκατάντησε, μήτε στο Χριστό, όπως τον κατάντησαν.
Α! φώναζα αγαναχτισμένος, η παμπόνηρη θρησκεία που μετατοπίζει τις αμοιβές και τιμωρίες σε μελλούμενη ζωή, για να παρηγορήσει τους σκλάβους, τους κιότηδες, τους αδικημένους, και να μπορέσουν να βαστάξουν αγόγγυστα τη σίγουρη ετούτη επίγεια ζωή και να σκύβουν υπομονετικά το σβέρκο στους αφεντάδες! Τι οβραίικη Αγία Τράπεζα η θρησκεία ετούτη, που δίνεις μια πεντάρα στην επίγεια ζωή κι εισπράττεις αθάνατα εκατομμύρια στην άλλη! Τι απλοϊκότητα, τι πονηριά, τι τοκογλυφία! Όχι, δεν μπορεί να ‘ναι λεύτερος που ελπίζει Παράδεισο ή που φοβάται την Κόλαση.
Ντροπή πια να μεθούμε στις ταβέρνες της ελπίδας! Ή κάτω στα υπόγεια του φόβου. Πόσα χρόνια και δεν το ‘χα καταλάβει, κι έπρεπε να ‘ρθει ο άγριος ετούτος προφήτης να μου ανοίξει τα μάτια! Κι άξαφνα η Εκκλησία του Χριστού, όπως την κατάντησαν οι ρασοφόροι, μου φάνταξε μια μάντρα, όπου μερόνυχτα βελάζουν, ακουμπώντας το ένα στο άλλο, χιλιάδες πρόβατα κυριεμένα από πανικό κι απλώνουν το λαιμό κι αγλείφουν το χέρι και το μαχαίρι που τα σφάζει. Κι άλλα τρέμουν γιατί φοβούνται πως θα σουβλίζουνται αιώνια στις φλόγες, κι άλλα βιάζουνται να σφαχτούν για να βόσκουν στους αιώνες των αιώνων σε αθάνατο ανοιξιάτικο χορτάρι.[…]




Παρασκευή 27 Μαρτίου 2026

ΑΝΤΙΣΘΕΝΗΣ

 


[Αρχὴ παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις...]
Ερμηνεία:
[Το πρώτο βήμα για τη γνώση και την παιδεία είναι η ορθή έρευνα, κατανόηση και ο ορισμός της σημασίας των λέξεων...]
Η βάση της γνώσης και της σοφίας είναι η σωστή εξέταση, κατανόηση και ορθός ορισμός των λέξεων, έννοιες καθόλα απαραίτητες για την προσέγγιση της αλήθειας.
Επίσκεψις σημαίνει επισκόπησις και παράγονται και οι 2 λέξεις η μία από το σκέπτομαι και η άλλη από το σκοπούμαι που εμμέσως πλην σαφώς σημαίνει εξέταση, έρευνα της ρίζας λέξης από όπου προκύπτουν με παραγωγή η σύνθεση άλλες λέξεις οι οποίες σημασιολογικά διαφοροποούνται με την πάροδο του χρόνου.
Ο Αντισθένης (445-365 π.Χ.) ήταν σημαντικός Έλληνας φιλόσοφος, μαθητής του Σωκράτη, ο οποίος θεωρείται ο ιδρυτής της Κυνικής Σχολής.
Δίδασκε στο Κυνόσαργες της Αθήνας, πρεσβεύοντας μια ζωή λιτή, αντισυμβατική και απαλλαγμένη από τις κοινωνικές συμβάσεις, εστιάζοντας στην ηθική αρετή, την εγκράτεια και την αυτάρκεια, επηρεάζοντας καθοριστικά τον Διογένη τον Σινωπέα.
Κύρια Χαρακτηριστικά και Διδασκαλία:
Φιλοσοφία του Κυνισμού:
Ο Αντισθένης θεωρούσε ότι η ευτυχία έγκειται στην αρετή, η οποία είναι διδακτική και αυτάρκης για τον σοφό, απαξιώνοντας τον πλούτο και τις ηδονές.
Τρόπος Ζωής:
Υιοθέτησε έναν απλό, ασκητικό βίο, κυκλοφορώντας με έναν τρίβωνα (μανδύα), σακούλι και ραβδί, δίνοντας έμφαση στην πνευματική ανεξαρτησία.
Σωκρατική Επιρροή:
Υπήρξε πιστός ακόλουθος του Σωκράτη μέχρι το τέλος του, υιοθετώντας τη διδασκαλία του για την αρετή, αλλά οδηγώντας τη στην άκρατο ασκητισμό.
Αντισυμβατικότητα:
Περιφρονούσε τις κοινωνικές συμβάσεις και υποστήριζε ότι ο σοφός δεν χρειάζεται τους νόμους της πόλης, αλλά ζει σύμφωνα με την αρετή.
Σχέση με το Κυνόσαργες:
Ορισμένοι μελετητές πιστεύουν ότι το όνομα "Κυνικοί" προήλθε από το γυμνάσιο "Κυνόσαργες", όπου δίδασκε ο Αντισθένης, το οποίο δεχόταν ανθρώπους με μικτή καταγωγή, όπως ο ίδιος, καθώς η μητέρα του ήταν από τη Θράκη.
Για τον Αντισθένη, η αρετή δεν ήταν μια θεωρητική έννοια, αλλά η ίδια η πηγή της ευτυχίας.
Πίστευε ότι η αρετή ήταν το μοναδικό αγαθό και ότι, εφόσον την κατείχε κάποιος, δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο για να είναι ευτυχισμένος.
Ο Αντισθένης επέλεξε να ζει μια ασκητική ζωή, χωρίς περιττά αγαθά. Θεωρούσε τον πλούτο ως πηγή δειλίας, καθώς οδηγούσε σε εξάρτηση και στην ανάγκη για συνεχή προστασία.
Η ελευθερία για τον Αντισθένη δεν ήταν πολιτική ή κοινωνική, αλλά πνευματική. Πίστευε ότι η πραγματική ελευθερία προέρχεται από την απελευθέρωση του εαυτού από τις επιθυμίες και τις εξαρτήσεις της κοινωνίας.
Οι αρχές της φιλοσοφίας του μέσα από 10 φράσεις του:
1. [Κρείττον εις κόρακας ή εις κόλακας εμπεσείν. Οι μεν γαρ νεκρούς, οι δε ζώντας εσθίουσιν.]
-Καλύτερα να πέσεις σε κοράκια παρά σε κόλακες. Διότι τα μεν τρώνε νεκρούς, οι δε ζωντανούς.
2. [Όστις εταίρους δέδοικε, δούλος ων λέληθεν εαυτόν.]
-Όποιος φοβάται τους άλλους, γίνεται δούλος χωρίς να το καταλάβει.
3. [Προσέχειν τοις εχθροίς· πρώτοι γαρ των αμαρτημάτων αισθάνονται.]
-Να προσέχεις αυτά που λένε οι εχθροί σου· είναι οι πρώτοι που θα επισημάνουν τα λάθη σου.
4. [Τότε τας πόλεις απόλλυσθαι, όταν μη δύνωνται τους φαύλους από των σπουδαίων διακρίνειν.]
-Οι πόλεις χάνονται, όταν δεν μπορούν να ξεχωρίσουν πια τους κακούς από τους καλούς.
5. [Ώσπερ υπό του ιού τον σίδηρον, ούτω τους φθονερούς υπό του ιδίου ήθους κατεσθίεσθαι.]
-Όπως η σκουριά τρώει το σίδερο, έτσι και ο φθονερός κατατρώγεται από το πάθος του.
6. [Εἰς γὰρ ἄνθρωπος τοιοῦτος, ὥστε πᾶν ὅ τι ἂν πράττῃ, πᾶν εὖ ἔχειν.]
Ένας άνθρωπος είναι έτσι φτιαγμένος ώστε ό,τι κι αν κάνει, όλα να είναι καλά.
7. [Προτιμῶ νὰ μανῶ παρὰ νὰ χαίρομαι.]
-Προτιμώ να τρελαθώ παρά να χαίρομαι.
Σημ...Με αυτή τη ρηξικέλευθη δήλωση, ο Αντισθένης υπονοούσε ότι η αρετή και η πνευματική του ελευθερία ήταν τόσο σημαντικές που ακόμα και μια τρέλα που πηγάζει από αυτές είναι προτιμότερη από την επιφανειακή ευτυχία.
8. [Οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος ὅστις ἀρετῇ χρώμενος πλούσιος ἔσται, ἀλλ᾽ ὅστις ἀρετῇ χρώμενος, ἐν τῷ πλούτῳ πενόμενος.]
Δεν υπάρχει άνθρωπος που χρησιμοποιώντας την αρετή θα είναι πλούσιος, αλλά όποιος χρησιμοποιεί την αρετή, μέσα στον πλούτο είναι φτωχός.
9. [Τοὺς τῆς ἀρετῆς χρῆσθαι μὴ ὄντας, τοὺς δὲ τῆς τῆς πενίας χρῆσθαι.]
Αυτοί που κατέχουν την αρετή δεν τη χρησιμοποιούν, αυτοί όμως που κατέχουν τη φτώχεια τη χρησιμοποιούν.
10. [Τοὺς σοφοὺς οὐ δεῖ ἄρχειν, ἀλλ᾽ ἄρχεσθαι.]
-Δεν πρέπει να κυβερνούν οι σοφοί, αλλά να κυβερνιούνται.
Συμπερασματικά:
Ο Αντισθένης, με τον λιτό τρόπο ζωής του άφησε μια διαχρονική κληρονομιά με έμφαση στην αυτάρκεια και στην απλότητα της ζωής αξίες που παραμένουν επίκαιρες.
Οι ιδέες του αποτελούν μια πρόκληση για τον σύγχρονο άνθρωπο, που συχνά εγκλωβίζεται στην αναζήτηση του υλικού πλούτου και της κοινωνικής αποδοχής, αγνοώντας την εσωτερική ελευθερία και την αληθινή ευτυχία, θέτοντας συνάμα τις βάσεις για έναν τρόπο ζωής που έδινε προτεραιότητα στην αλήθεια και την ηθική πάνω από την κοινωνική αποδοχή.




Από Δημήτρης Παπαντωνίου