[Για τον εβραίο σκηνοποιό Παύλο ιδρυτή του Ιουδαιοχριστιανικού δόγματος...]
Θεωρούσε τον απόστολο Παύλο ως τον πραγματικό «εφευρέτη» και «κιβδηλοποιό» του Χριστιανισμού, υποστηρίζοντας ότι μετέτρεψε τη ζωτική, ειρηνική διδασκαλία του Ιησού σε ένα δόγμα ενοχής, τιμωρίας και υποταγής.
Ο Φρήντριχ ΝΙΤΣΕ εξαπολύει μύδρους εναντίον του Χριστιανισμού του Παύλου και των Ιερέων του γράφει:
[Deus, qualem Paulus creavit, dei negatio...]
Απόδοση από τα Λατινικά στα Ελληνικά:
[Ο Θεός, όπως τον δημιούργησε ο Παύλος, είναι η άρνηση του Θεού..]
Ερμηνεύοντας την φράση του:
α) Ο Νίτσε θεωρεί ότι ο Παύλος μετέτρεψε τον Χριστιανισμό από μια καλή είδηση (ευαγγέλιο) σε μια θρησκεία που βασίζεται στην ενοχή, την καταδίκη και τον θάνατο.
β) Ο Θεός που παρουσιάζεται από τον Παύλο (ο Παύλειος Θεός) θεωρείται από τον Νίτσε ως το ακριβώς αντίθετο της ζωτικής, θετικής έννοιας του θείου. Είναι ένας θεός που απορρίπτει τον κόσμο, την πραγματικότητα και τις φυσικές ορμές του ανθρώπου.
γ) Η φράση του ο Θεός, όπως τον δημιούργησε ο Παύλος, είναι η άρνηση του Θεού, αποτελεί μέρος της σφοδρής επίθεσης του Νίτσε στον χριστιανικό θεσμό και τη δημιουργία του Παύλου, τον οποίο θεωρεί τον πραγματικό ιδρυτή του δόγματος που καταπολεμά τη σοφία του κόσμου.
[...] Αν κάποιος μας έδειχνε αυτόν τον χριστιανικό Θεό, θα ήμασταν ακόμα λιγότερο διατεθειμένοι να τον πιστέψουμε.
Αυτό που μας ξεχωρίζει δεν είναι ότι δεν μπορούμε να βρούμε τον Θεό, είτε στην ιστορία, είτε στη φύση, είτε πίσω από τη φύση, αλλά ότι θεωρούμε αυτό που έχει τιμηθεί ως Θεός, όχι ως «θείο», αλλά ως αξιολύπητο, ως παράλογο, ως επιζήμιο, όχι ως απλό λάθος, αλλά ως έγκλημα κατά της ζωής.... Αρνούμαστε ότι ο Θεός είναι Θεός...
Ένα τέτοιο θρήσκευμα όπως ο Χριστιανισμός, που δεν αγγίζει την πραγματικότητα σε κανένα σημείο και που διαλύεται τη στιγμή που η πραγματικότητα διεκδικεί τα δικαιώματά της σε οποιοδήποτε σημείο, πρέπει αναπόφευκτα να είναι ο θανάσιμος εχθρός της «σοφίας αυτού του κόσμου», δηλαδή της επιστήμης !
Ο Θεός που ο Παύλος εφηύρε για τον εαυτό του, ένας Θεός που μείωσε τη σοφία αυτού του κόσμου, ειδικά οι 2 μεγάλοι εχθροί της δεισιδαιμονίας, η ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ και η ΙΑΤΡΙΚΗ.
Ο Παύλος θέλει να απαλλαγεί από τη <σοφία αυτού του κόσμου>, οι εχθροί του είναι οι καλοί φιλόλογοι και γιατροί της Αλεξανδρινής σχολής, εναντίον τους κάνει τον πόλεμό του.
Στην πραγματικότητα, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ή ΓΙΑΤΡΟΣ χωρίς να είναι και ΑΝΤΙ...χριστιανός!
1) Ως φιλόλογος βλέπει την <ΑΠΑΤΗ> πίσω από τα «ιερά βιβλία»...!
2) Ως γιατρός βλέπει πίσω το <ΑΝΙΑΤΟ> από τον φυσιολογικό εκφυλισμό του τυπικού χριστιανού.
Ο Φρήντριχ Νίτσε θεωρούσε τους ιερείς ως τους κύριους υπεύθυνους για την επιβολή μιας <αντι-φυσικής> ηθικής, χαρακτηρίζοντάς τους «ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΤΕΣ> της ζωής και εκφραστές της <ΜΝΗΣΙΚΑΚΙΑΣ> (ressentiment) κατά των ισχυρών, υποστηρίζοντας ότι χρησιμοποιούν το θεό και το <ΕΠΕΚΕΙΝΑ> για να κρατούν τους ανθρώπους ΔΟΥΛΟΥΣ και αδύναμους.
1) Ο Νίτσε βλέπει τον ιερέα ως έναν τύπο ανθρώπου που, προκειμένου να εξουσιάζει, χρειάζεται να «αρρωστήσει» το πνεύμα των ανθρώπων, στρέφοντάς τους ενάντια στα φυσικά τους ένστικτα.
2) Ο Νίτσε κατηγορεί τους ιερείς ότι ενώ κηρύττουν «μην κρίνεις», στην πραγματικότητα κρίνουν και καταδικάζουν τα πάντα στο όνομα ενός θεού.
3) Ο ιερέας, κατά τον Νίτσε, προωθεί την άρνηση της ζωής, της γης και της φύσης, προβάλλοντας ως «αρετή» την ταπεινοφροσύνη και την υποταγή, αποδυναμώνοντας έτσι τη «βούληση για δύναμη».
4) Στην ανάλυσή του, ο ιερέας αποκτά ισχύ μόνο όταν η «ασθένεια» (η αδυναμία) εξαπλώνεται, λειτουργώντας ως ο «σωτήρας» που όμως συντηρεί αυτή την ίδια την αδυναμία για να διατηρήσει την εξουσία του.
Ουσιαστικά, ο Νίτσε θεωρεί την ιεροσύνη ως τον μηχανισμό που μετέτρεψε την αυθόρμητη χαρά της ζωής σε ενοχή και «αμαρτία».
Πηγή: Αποσπάσμα από το πόνημά του Νίτσε <The Antichrist>.
