Ναβουχοδονόσορ Β΄

 

88 γλώσσες

• Λήμμα
• Συζήτηση

• Ανάγνωση
• Επεξεργασία
• Επεξεργασία κώδικα
• Προβολή ιστορικού

Εργαλεία

Εμφάνιση

 

Κείμενο

• Μικρά

  Τυπικά

  Μεγάλα

Πλάτος

• Τυπικό

  Ευρύ

Χρώμα (beta)

• Αυτόματο

  Φωτεινό

  Σκοτεινό

Ναβουχοδονόσορ Β'
Ο Ναβουχοδονόσωρ Β' σε νόμισμα
Βασιλιάς της Βαβυλώνας
Περίοδος	605-562 π.Χ.
Προκάτοχος	Ναβοπολάσαρ
Διάδοχος	Αμέλ Μαρδούκ
Γέννηση	642 π.Χ.
Θάνατος	562 π.Χ.
Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π • σ • ε )

Ο Ναβουχοδονόσορ B’ ο Μέγας (κάποιες φορές και Ναβουχοδονόσωρ) (642 π.Χ. - 562 π.Χ.) ήταν βασιλιάς της Βαβυλώνας (605 π.Χ.-562 π.Χ.), γιος και διάδοχος του Ναβοπολάσαρ του ιδρυτή της νεοβαβυλωνιακής αυτοκρατορίας. Συνεχίζοντας την πολιτική του πατέρα του, με ικανότητες στη διεθνή διπλωματία, διατήρησε φιλικές σχέσεις με τους Μήδους στην Ανατολή και επεκτείνοντας το κράτος του προς τη Δύση και συγκεκριμένα στη Συρία και στην Παλαιστίνη.

Αφού απώθησε τους Αιγυπτίους από την Παλαιστίνη, υπέταξε τη Φοινίκη, τη Συρία και το βασίλειο του Ιούδα, πολιόρκησε δυο φορές την Ιερουσαλήμ, το 597 π.Χ. και το 586 π.Χ. και τη δεύτερη φορά την κατέστρεψε, καίγοντας τον ναό του Σολομώντα και εξορίζοντας στη Βαβυλωνία μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

Τα χρόνια της βασιλείας του αποτελούν ίσως τη λαμπρότερη περίοδο σε όλη την ιστορία της βαβυλωνιακής αυτοκρατορίας. Κύρια δραστηριότητα του Ναβουχοδονόσορα εκτός από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, ήταν η ανοικοδόμηση της Βαβυλώνας και η ολοκλήρωση και επέκταση των οχυρωματικών έργων που είχε αρχίσει ο πατέρας του, τον διαδέχθηκε ο γιος του Αμέλ Μαρδούκ.

Γεγονότα της βασιλείας του εξιστορούν τα πρώτα κεφάλαια του Δανιήλ (βλ. και Δ' Βασιλειών, κεφ. 24).

Όνομα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ναβουχοδονόσωρ, απεικόνιση του Ουίλλιαμ Μπλέικ για την κόλαση του Δάντη, 19ος αιώνας

Το Ακκαδικό όνομα Nabû-kudurri-uṣur σημαίνει «Θεέ Ναμπού, προστάτεψε τον πρωτότοκό μου». Ο Ναμπού ήταν η βαβυλωνιακή θεότητα της σοφίας και πρωτότοκος γιος του Μαρδούκ. Σε μια επιγραφή ο Ναβουχοδονόσορ αναφέρεται στον εαυτό του με τον τίτλο «αγαπημένο» και «ευνοούμενο» του Ναμπού.^[1][2]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1. ↑ Harper, R.F. quoted in Peet, Stephen Denison (editor). 1900. “Editorial Notes,” The American Antiquarian and Oriental Journal. New York: Doubleday, vol. XXII, May and June. p. 207.
2. ↑ Lamb, Harold. 1960. Cyrus the Great. New York: Doubleday, p. 104.

Βιβλιογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

• Dietz Otto Edzard: Geschichte Mesopotamiens, C.H.Beck, München 2003, ISBN 3-406-51664-5
• Enno Janssen: Juda in der Exilszeit, Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1956
• Ιώσηπος Φλάβιος: Ιουδαϊκή αρχαιολογία'
• Ιώσηπος Φλάβιος: Κατ'Απίωνος'

Goth

  

Η πολιτισμική τάση goth είναι μια σύγχρονη υποκουλτούρα διαδεδομένη σε πολλές χώρες. Άρχισε στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '80 στη σκηνή του gothic rock, παρακλαδιού του μεταπάνκ και απέκτησε αρκετά μεγάλο ρεύμα μετά το ουσιαστικό τέλος του πανκ και την άνοδο του New Wave. Η goth έχει επιζήσει πολύ περισσότερο από άλλες τάσεις της ίδιας εποχής και συνεχίζει μέχρι σήμερα να διαφοροποιείται και να εξελίσσεται.

Τα καλολογικά στοιχεία και οι πολιτιστικές ροπές τους δείχνουν επιρροές από τη γοτθική λογοτεχνία του δέκατου ένατου αιώνα και το Παρακμιακό Κίνημα, μαζί με πρώιμες ταινίες φρίκης -ειδικά αυτές του γερμανικού εξπρεσιονισμού- και - σύμφωνα με τον Cesar Fuentes Rodriguez και την Carol Siegel - σε μια μικρότερη έκταση, τη σαδομαζοχιστική BDSM κουλτούρα. Η goth εκφράζεται τόσο σαν μουσικό στυλ όσο και σαν αισθητική και μόδα.

Η goth μουσική καλύπτει διάφορες μορφές, κοινός τόπος όμως για τους περισσότερους καλλιτέχνες είναι μια τάση προς τον σχετικά πένθιμο και επαναλαμβανόμενο ήχο, τους απαισιόδοξους στίχους και τα χαμηλών τόνων μπάσα φωνητικά. Οι μορφές της goth μουσικής κυμαίνονται ορισμένες φορές από το gothic rock στο punk. Σημαντικοί goth καλλιτέχνες ήταν οι Bauhaus, Joy Division, Siouxsie and the Banshees, David Vanian, The Mission, Fields of the Nephilim, The Cure, Christian Death, Dead Can Dance.

Η goth μόδα δίνει έμφαση στην εικόνα του ανδρογύναιου, στα ρούχα της εποχής του Μεσαίωνα, της Αναγέννησης και της Βικτοριανής εποχής ή ένα συνδυασμό αυτών. Το κοινό νήμα στην goth κουλτούρα είναι η συνειδητοποίηση του αμφιλεγόμενου της ζωής, η αντίθεση μεταξύ του φωτός και του σκότους, του καλού και του κακού, της ζωής και του θανάτου, με την πεποίθηση ότι τα δύο άκρα δεν μπορούν να υπάρξουν το ένα χωρίς το άλλο, και ότι οι παραδοσιακοί χαρακτηρισμοί που ορίζονται στο ένα ή το άλλο από αυτά τα αντίθετα δεν είναι απαραίτητα αληθινοί. Οι Goths τείνουν να έχουν μια σκοτεινή και διεστραμμένη αίσθηση του χιούμορ, μια αγάπη για την ιστορία, τη λογοτεχνία, την ποίηση, την φιλολογία γενικότερα και τη μουσική.

https://el.wikipedia.org/wiki/Goth