Κλείστε τον μέσα ΚΑΙ αυτόν! Δημεύστε τις περιουσίες τους!
Ας γίνουμε κράτος επιτέλους!

ΠΑΡΤΕ ΜΙΑ ΓΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ-ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΟΛΟΙ...



ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΚΑΚΛΑΜΑΝΟΥ-http://www.toxwni.gr/
Για να σας βοηθήσουμε… Πρόκειται σύντομα να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη.
Αν ισχύουν όλα όσα διαρρέονται… σύντομα θα μπει και στη φυλακή. Είναι ο άνθρωπος που είχε στα χέρια του τη λίστα Λαγκάρντ αλλά αποφάσισε να την αφήσει στο συρτάρι του. «Εκεί ήταν πιο ασφαλής» σκέφτηκε…
Είναι ο άνθρωπος που μόλις παρέλαβε τη λίστα Λαγκάρντ, την παραποίησε, βγάζοντας από μέσα ονόματα καταθετών που οδηγούσαν ευθέως σ’ αυτόν τον ίδιο προσωπικά. Τους συγγενείς του έβγαλε ο άτιμος.
Είναι επίσης ο άνθρωπος που όταν κλήθηκε στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, απάντησε ότι «δυστυχώς» δεν γνώριζε που είναι η λίστα. Την είχε χάσει ο καημένος. Αυτό δήλωσε.


Είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα κηπουρού του ΠΑΣΟΚ!
Είναι ο άνθρωπος που υπέγραψε τη δανειακή σύμβαση με την οποία η Ελλάδα παραιτήθηκε από την εθνική της κυριαρχία ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ και ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ.
Είναι ο Υπουργός Οικονομικών που εξυπηρετούσε τον μεγαλο-οφειλέτη του ελληνικού δημοσίου Γιάννη Ραπτόπουλο.

Είναι ο άνθρωπος που μόλις έγινε Υπουργός Περιβάλλοντος υπέγραψε τη μελέτη περιβαλλοντικών όρων για τα χρυσορυχεία της Χαλκιδικής, εξυπηρετώντας έτσι τον Μπόμπολα και τους συνεταίρους του. Να τονιστεί ότι τη συγκεκριμένη μελέτη δεν την υπέγραφαν με τίποτα οι προκάτοχοί του. Μα, με τίποτα. Ούτε η Μπιρμπίλη, που ήταν πριν από αυτόν. Αρνιόταν πεισματικά να βάλει την υπογραφή της σ’ αυτό το πράγμα. Ο Υπουργός μας όμως… δεν το σκέφτηκε καθόλου. Ήταν μία από τις πρώτες του υπογραφές ως Υπουργός Περιβάλλοντος.


Είναι ο άνθρωπος που το 2010 είχε πει το μεγαλύτερο ψέμα που θα μπορούσε να πει Υπουργός Οικονομικών «αν χρειαστεί να πάρω νέα μέτρα, θα σημαίνει ότι απέτυχα». Το θυμάστε; Από τότε πάρθηκαν νέα μέτρα περίπου 40 δις ευρώ. Ήταν τόσο ηλίθιος; Ήταν τόσο ψεύτης; Αν ήταν τόσο ηλίθιος, δεν συμπαρασύρει στην ηλιθιότητα και τον άνθρωπο που τον επέλεξε για αυτή τη θέση… τον Γιωργάκη; Θα πρέπει κάποια στιγμή να διαλέξει τι θα υποστηρίζει… ενοχή ή ηλιθιότητα; Ιδού η απορία.

Όμως, μ’ αυτά και μ’ αυτά… ξέχασα ποια ήταν η ερώτηση του κουίζ… ποιος είναι ο Υπουργός ή αν θα μπει στη φυλακή; Προφανώς… ρητορικά τα ερωτήματα. Και τα δύο!

ΠΡΕΖΑ TV

Ξέρουν πια οι λαοί!

Μια συντονισμένη επίθεση ενάντια σ’ έναν λαό που δεν φταίει σε τίποτα.
Μια ανήθικη σειρά ενεργειών από το διεθνές αλήτικο μεγαλοαστικό τραπεζικό σύστημα που, προκειμένου να σωθεί τι ίδιο, είναι πρόθυμο να καταβαραθρώσει λαούς και χώρες που θέλει να γίνουν απλά τα αθώα θύματα του.
Παρακολουθώ με ενδιαφέρον την διεθνή αλληλεγγύη πια από πολλές χώρες υπέρ της Ελλάδας.
Καταλαβαίνουν οι λαοί ότι σε τίποτα δεν φταίει η Ελλάδα να πληρώσει την εγγενή του καπιταλιστικού συστήματος κρίση.
Θα πρέπει να προσέξουν πολύ οι ύαινες της διεθνούς οικονομίας να μην συμπαρασυρθούν σε μια δίνη που δεν θα μπορούν να ελέγξουν.
Ξέρουν πια οι λαοί!
Κι η Ελλάδα αφού κάποια στιγμή δικάσει όλο αυτό το αληταριό που την ξεπούλησε και από πάνω το παίζουν και εθνοσωτήρες, θα ανασυνταχτεί και θα επιβιώσει.
Όσοι ψηφίζουν το ληστρικό ξεπούλημα της πατρίδας τους θα πρέπει καλά να το σκεφτούν.
Ο τροχός γυρίζει και θα αλλάξουν τα πράγματα μια μέρα.
Ο λαός δεν ξεχνά.
Προσέξτε! Απλά προσέξτε!
Αυτό που κάνετε στην πατρίδα δεν θα μπορέσει κανείς να το ξεχάσει..

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ..

Αν έρθει μια μέρα που τα μνημεία μας περάσουν στα χέρια των ξένων, αν πουλήσουμε και την ιστορία μας ακόμα, όπως άλλωστε το κάνουμε σιγά σιγά δηλητηριάζοντας την αλήθεια μας χρόνια τώρα, αν δεν αντιδράσουμε στο γενικό ξεπούλημα σε τιμή ευκαιρίας, όλων των ελληνικών θησαυρών, θα είμαστε ένα έθνος που έγραψε την πορεία του μες τους αιώνες και έρχεται απειλητική η εποχή που θα το κάνει να χαθεί..
Αυτό θέλουμε;
Είμαστε ένας αρχαίος λαός που μάλλον έχασε τα θαρραλέα χαρακτηριστικά του. Δεν μπορώ να φανταστώ τον νέο Λεωνίδα μας.
Τόση δουλοπρέπεια με θλίβει.
Ας με συνεφέρει κάποιος!
Εφιάλτη ζω- ξυπνάτε με!

(Και τα γράφω αυτά για να θυμώσω τα ένστικτά σας. Να μου επιτεθείτε και να εγερθείτε από την ζεστασιά του βολικού καναπέ…)

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ...

Είναι μια μυστική συμφωνία η μέσα σου με τα πράγματα και τις ιδέες.
Την επικυρώνεις πάντα χρησιμοποιώντας το ίδιο εργαλείο; Τις παμπάλαιες λέξεις.
Και είναι αλήθεια ότι όσο περισσότερες έχεις στην κατοχή σου, τόσο πιο πλατύς είναι ο ορίζοντας περιφοράς σου μες την χώρα των ιδεών και των νοημάτων.
Γι αυτό επιμένω στο φως του λεξιλογίου, γι’ αυτό λέω ανοίξτε το λεξικό.
Εκμεταλλευτείτε τον κόπο των γενεών που πέρασαν και σας κληροδότησαν τόσο σπουδαία γνώση, που δεν φτάνει μια ζωή ή δύο για να την κατακτήσεις.
Είναι εκείνες οι λίμες που λιμάρουν σωστά το ακατέργαστο μέταλλο του Άμορφου μέχρι να του δώσουν μορφή..

Αλλά και η ψυχή μου… Τι ζητάει; Μήπως εδώ που είμαι είναι ο σταθμός ενός μεγάλου ατέλειωτου ταξιδιού;
Όχι και ναι.
Κοιτάζοντας πάντως έξω από το παράθυρο, εκεί που οι εργάτες του δήμου κλαδεύουν αυτούς τους ψηλούς ευκαλύπτους, ανακαλύπτω πως ξεσκαρτάροντας το άχρηστο φορτίο μιας ματαιοδοξίας που όλοι μα όλοι μας κουβαλάμε, φτάνεις πιο κοντά στον πραγματικό σου όμορφο πλούτο:
των συναισθημάτων που σε διακατέχουν όταν μπορείς να αναγνώθεις σωστά το πεπερασμένο του μαγικού αυτού κόσμου που έχεις και ζεις..

Κάποτε στην μακρινή πατρίδα των ποιητών

Κάποτε στην μακρινή πατρίδα των ποιητών φτάνει παραμονή Πρωτοχρονιάς.
Τότε κλείνουν οι ώρες και κλειδώνονται καταλαβαίνοντας τα λοίσθια που πνέουν.
Οι στίχοι δένουν σαν το σιρόπι της γιαγιάς μου που περίχυνε το όμορφο γλυκό.
Είναι η υπόσχεση ότι όλα θα είναι αλλιώτικα την άλλη μέρα.
Ακούγεται μια μουσική που γράφτηκε για να την παίξει το φεγγάρι.
Μες την καρδιά μου χωρούν οι φίλοι και όλος ο κόσμος που πολύ δοκιμάζεται.
Τρέμω μην χάσω την ελπίδα μου.
Δεν θα είμαι τίποτα αν δεν διασώσω το αθώο ποταμάκι των λέξεων.
Έτσι κλείνω τα μάτια και περιμένω να με βρει η αλλαγή της χρονιάς.
Μετά θα νιώσω στο μάγουλό μου τα φιλιά και θα ακούσω τις ευχές που θα με ξυπνήσουν ωραία!
Όπως ωραία θα ακουστώ να απαγγέλω μια σιωπηλή ευχή να γίνει ο κόσμος καλύτερος!
Καλή Χρονιά! Ευτυχισμένη για όλους!

Η εποχή των ποιητών του σαλονιού τελείωσε!

Πρέπει να συναισθανθούμε το χρέος που έχουμε απέναντι στον λαό μας που δοκιμάζεται και να μην είμαστε παγώνια με ανοιγμένα τα πλουμιστά φτερά μας οι ποιητές, αλλά να καταδεικνύουμε αυτό που είναι πλέον ορατό από όλους και είναι μια καταφανής αδικία εις βάρος των φτωχών που σπρώχνονται προς την ανέχεια και την άθλια επιβίωση.
Γιατί ένας ποιητής που δεν είναι μέσα στους κοινωνικούς αγώνες δεν ξέρω πόσο ποιητής μπορεί να είναι γράφοντας εκείνα που απλά φουσκώνουν το στήθος του..
Επιτελεί και η λογοτεχνία έναν δύσκολο μέγα σκοπό.
Κάνει τον αναγνώστη της να συνειδητοποιεί πόσο τα πράγματα θα μπορούσαν να αλλάξουν αν λειτουργούσαμε όλοι πιο μαζικά και πιο ″διορθωτικά..″..
Ας βάλουμε πλάτη λοιπόν κι ας μπούμε στην πρώτη γραμμή ξέροντας ότι μες την φωτιά κι η έμπνευση είναι άλλης ποιότητας και πιο καλά θα μας καψαλίσει της ιστορίας το πυρ.
Η εποχή των ποιητών του σαλονιού τελείωσε!

Μας αξίζει άλλη ζωή και άλλη Ελλάδα!

Με μία περιρρέουσα μελαγχολία και με αυτό το στενάχωρο σκέλος του νου μου που απορρέει από το όποιον και να κουβεντιάσω πια τα οικονομικά στριμωξίδια του τον κάνουν να είναι θλιμμένος και αγανακτισμένος πολύ,

Έρχομαι να ζήσω μέσα στην μέρα που ο ήλιος είναι έντονος και το κρύο της κρύο-
Ίσως γιατί ανταμώνει υποδόρια με αυτό της καρδιάς.

Πώς έγινε έτσι η πατρίδα μου; Ποιός οδήγησε το πλοίο της σε κακές φουρτουνιασμένες θάλασσες;
Θέλω να γίνει μια εξέγερση από το μέρος της Υπερηφάνειας του λαού μου και να ζήσω τον παλμό μια αναγέννησης που θα φέρει ένα πιο δίκαιο μέλλον.
Παρακολουθώ με αγανάκτηση τα πολιτικά δρώμενα.
Τόσοι προδότες μέσα σε έναν τόπο, τόσοι δοσίλογοι και ελεεινοί πολιτικοί έτοιμοι να πουλήσουν και το εσώρουχο της μάνας τους..
Έλεος πια!

Ας αγανακτήσουμε αφού η κατάθλιψη είναι ένα σύμπτωμα μη υγιές- ας τους δείξουμε ότι θα τους τιμωρήσουμε με τον πιο αμείλικτο τρόπο.
Μας αξίζει άλλη ζωή και άλλη Ελλάδα!

Σ.Π 24.12.2011

Ίσως μια σύνεση εξοστρακισμού να ήταν καλύτερη

Βρέχει και είναι πιο θλιμμένο από μια σκέψη ανέργου το απόγευμα.
Οι κοινωνίες μας δοκιμάστηκαν και απέτυχαν να ορθώσουν αναστήματα περηφάνιας ανθρώπου.
Τρίζουν σαν να ‘ναι αλάδωτα γρανάζια πια τα καθεστώτα.
Κατά πού να πας; Φτωχές συγγένισσες της κακοήθειας και οι δημοκρατίες.
Θέλω να πω πως ο χειρώνακτας εγώ δεν τις εγκρίνω.
Ρήμαξαν τα όνειρά μου, τα όνειρα μας.
Ίσως μια σύνεση εξοστρακισμού να ήταν καλύτερη- αλλά ποιός το τολμά;
Θέλει περήφανη ράτσα για να στήσεις μια χώρα άνομων νομοταγών.
Ίσως με μια φιλοσοφία αδέκαστη ως προς την τάξη της αισθητικής Ομορφιάς να είναι καλύτερα.
Και έχω πολύ δρόμο για να κάνω ως να αγγίξω πραγματικά την ψυχή μου..

Σ.Π 22.12.2011

Αυτό που είναι η κρυφή χαρά των φτωχών είναι η πολυτέλεια να ονειρεύονται-

Αυτό που είναι η κρυφή χαρά των φτωχών είναι η πολυτέλεια να ονειρεύονται-
έτσι ζεις πλούσια μια δική σου επινοημένη ευτυχίας μοίρα.
Ίσως κι η ποίηση μια τέτοια λοιπόν να είναι.
Το σκεφτόμουνα καθώς ήξερα καλά ότι μου αποδίδει μια περιουσία αφορολόγητη, με αφήνει να ζω
σε μια χλιδή που δεν έχει όμοιό της.
Κι είμαι ευτυχισμένος που από τον τρόπο που με οδηγεί να σκέπτομαι και να συμπεριφέρομαι κάπου,
στο τέλος, μένει
ορατό αποτέλεσμα ένα ποίημα που χρυσαφένιο αξίζει όλη την περιπέτεια που σε βάζουν οι λέξεις να υφίστασαι..

Σ.Π 21.12.2011

Θέλουμε δεν θέλουμε θα δικαστούμε έστω και ερήμην όλοι οι ποιητές

Είναι εκείνη η προσήλωση στην ικμάδα των ιδεών, αυτή η ροπή που σε πάει ολοένα πιο βαθιά, μες τον ερμητικό χώρο του λεξιλογίου- να σκέπτεσαι πιο φωτεινά και όμως να εκφράζεσαι πιο σκοτεινά κι όμως περίπλοκα κι ωραία- πώς γίνεται να είναι απλό το να στοχεύεις σε μια ιδεατή Ομορφιά;
Και μετά, αν αποτύχουν όλα, και συμβεί αυτό που ελληνικά το λέμε ″κρίμα″-
θα σε υπερασπιστούν εκείνες οι φωνούλες των λέξεων που καταλήγουν μες τ’ αυτιά σου γενναίες απόπειρες του Αοράτου να υπάρξει.
Μα ναι: η ποίηση δεν έχει ανάγκη από οπαδούς γιατί σκλαβώνει όλα τα φουσάτα και δεν της αντιστέκεται κανένας.
Θέλουμε δεν θέλουμε θα δικαστούμε έστω και ερήμην όλοι οι ποιητές: γιατί κλέβουμε από το Ανέκφραστο και αποκρυπτογραφούμε το Ιδανικό.
Κι αυτό κανένας δεν το κάνει χωρίς τίμημα- προσέξτε!

Σ.Π 19.12.2011

Προτροπή…

Ας μείνουμε με μία αισιοδοξία στην καρδιά. Δεν πρέπει να χαθεί αυτό το ευεργετικό φως της σκέψης που θέλει τον θετικό πόλο μιας ζωής και μιας πατρίδας που δοκιμάζεται από τις ύαινες της κερδοσκοπίας αλλά δεν θα λυγίσουν αυτή την φιλότιμη αρχαία ψυχή της ράτσας που γέννησε Παρθενώνες.
Ας σταθούμε αλληλέγγυα ο ένας δίπλα στον άλλο και ας σπάσουμε τον κλοιό πολιορκίας που νομίζουν πως γύρω μας σκάρωσαν.
Ας τους αποδείξουμε ότι δεν τους φοβόμαστε και ότι θα επιβιώσουμε πιο δυνατοί από ποτέ.
Ας αναγεννηθούμε.
Οι πνευματικοί άνθρωποι ας επανεξετάσουν την στάση τους.
Κανείς να μην μείνει αμέτοχος.
Θα μας δικάσει όλους το μέλλον.
Η ποίηση της καρδιάς ας γίνει ποίηση παρακινητική κι ας αντιδράσουμε στο ποταπό και το αισχρά στημένο.
Ας φέρουμε στο ύψος της λύτρωσης την στιχομυθία μας με το αισιόδοξο αύριο.

Σ.Π 18.12.2011

Είναι σαν να διαλέγεις να κατοικήσεις μέσα σ’ ένα όνειρο.

Είναι σαν να διαλέγεις να κατοικήσεις μέσα σ’ ένα όνειρο.
Τόσο οι λέξεις με εγκλώβισαν που δεν μπορούσα κάποτε να ξεχωρίσω τι είναι αλήθεια και τι αυτό που δημιούργησε η ποιητική φαντασία μου.
Λυτρώθηκα ασθμαίνοντας σε μια πορεία προς την αφετηρία όλων των νοημάτων.
Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Είναι σαν να είσαι σ’ έναν μεγάλο αφρόντιστο κήπο
όπου θάλλουν όλα τα λουλούδια και δεν μπορείς να διαλέξεις κατά πού να πας.
Είναι κι η Ομορφιά βασανιστήριο.
Έτσι κατέληξα να έχω αίμα χλωροφύλλης και μάτια που καθρεφτίζεται και παίρνει νόημα ο ουρανός.
Είδα τόσους αγγέλους που η σοβαρή προσπάθεια να κινηθούν όλα προς τον σκοπό που θέλει η μοίρα μάλλον απέβη μάταιος κόπος.
Μου έμεινε στα χέρια, σαν χρυσόμυγα που ζουζουνίζει, ένας στίχος.
Μικρός, απέραντος, λευκός.
Σαν να ξυπνάει μες την καρδιά μου ο ήλιος και γι αυτό, εκείνη αιώνια να λάμπει!

Σ.Π 15.12.2011

Μέσα μας αυτό που είναι αθάνατο λάμπει..

Όταν οι σπουδές είναι όπως οι μήνες δώδεκα και τίποτα δεν εγκαταλείπεται από τα όνειρα στην τύχη.
Έχω κρατήσει στο μυαλό μου τον απόμακρο ήχο ενός ουρανού που τινάζει την συννεφένια σκόνη του πάνω στο φως του ορίζοντα.
Οι άνθρωποι είναι πάντα βιαστικοί να κερδίσουνε, ολοένα να κερδίσουνε αλλά δεν λογαριάζουνε σωστά πως μάλλον
μ’ ένα τίποτα μες τα χέρια θα χαθούνε. Αυτό προστάζει η μοίρα.
Τώρα κοιτάζω την κοντινή λεωφόρο. Αυτοκίνητα περνούν κι απ’ την μεγάλη ταχύτητα μικρά μου φαίνονται τα φουρκισμένα σουλούπια τους.
Κρατώ την εικόνα στο μυαλό μου.
Με πονεί πολύ η πατρίδα.
Είδα το πρωί εκείνη την γυναίκα να ψάχνει μες τους κάδους των απορριμμάτων για κάτι που θα της φαινόταν πολύτιμο.
Φτώχυνε κι ας είναι στον κολοφώνα του ο καπιταλισμός- παραφέρεται.
Να διόρθωνε λιγάκι την πορεία του μιας και δεν πάει έτσι πρίμα το καράβι.
Πρέπει με αισιοδοξία και ομόνοια να αντιμετωπίσουμε το μέλλον.
Και πώς που έγινε ο άνθρωπος μοναχικός λύκος που ξέκοψε απ’ την αγέλη;..
Ας στηριχτούμε στην υγεία των ενστίκτων.
Μέσα μας αυτό που είναι αθάνατο λάμπει..

Σ.Π. 13.12.2011

Είναι που τα πολιτεύματα πια τρέφονται με ανθρώπινη σάρκα.

Είναι που τα πολιτεύματα πια τρέφονται με ανθρώπινη σάρκα.
Είναι που ποτέ δεν φύγαμε από την εποχή των σπηλαίων.
Ράγισε η ψυχή αλλά και μέσα στους αιώνες ίδια ραγισμένη υπήρξε. Εξανθρωπίστηκε ποτέ μια κοινωνία για να φτάσει υψηλούς στόχους και να ευδοκιμήσουν μέσα της πολίτες με ιδανικά;
Νιώθω ξαφνικά να είναι στέρφα γη η τωρινή μου πατρίδα
και να με οδηγεί στην κατάθλιψη.
Ήθελα να τιμωρήσω αμείλικτα τους θεσμοθέτες που εφάρμοσαν ταπεινούς, μιαρούς σκοπούς.
Τόση μεθόδευση μέσα στα χρόνια!
Για να μην έχω ιστορία κάποτε, για να είναι η παιδεία μου
ένα φτωχό γράμμα που με οδηγεί σε έναν κοντινό πνευματικό ορίζοντα.
Άραγε θα καταλάβω και θα διεκδικήσω μερίδιο από το πλούσιο γεύμα τους;
Ή θα πειστώ ότι φταίω εγώ που φτάσαμε εδώ ενώ εκείνοι κυβερνούσαν;
Ας μην ζήσω σε μια χώρα λωτοφάγων που ξεχνάνε.
Ας πολιορκήσω τόσο όσο θα πολιορκηθώ.


(Ασκήσεις λογικής για το σπίτι μπροστά από την κλειστή τηλεόραση και τον φθαρμένο καναπέ μου…)

Σ.Π 12.12.2011

Λειτουργώ σαν να είναι από αύριο να λείπω..

Λειτουργώ σαν να είναι από αύριο να λείπω.. Αφήνω ένα αχνάρι που είναι μελανό και ζαλίζει κι εμένα τον ίδιο να το κοιτώ καμιά φορά που μένει πίσω μου καθώς αραδίζω σαν τον σαλίγκαρο που αφήνει πίσω του το σάλιο που δηλώνει πως την πορεία που κατορθώνει την κερδίζει λιώνοντας το ίδιο του κορμί.
Μπορεί μέσα στα κείμενα να είμαι ένας άλλος, ωστόσο ο καθοδηγητικός μίτος της όλης πορείας μου είναι του λεξιλογίου η λάμψη όπως αυτή μου παραδόθηκε απ’ τους αιώνες που μιλιέται η ελληνική λαλιά.
Την σέβομαι, ακολουθώ την μουσική της, τον κάθε ήχο που αφήνει μια λέξη που πέφτει μέσα στο εμπόλεμο στερέωμα της γλώσσας για να διεκδικήσει μια ύπαρξη που φιλοδώρηθηκε από τα νοήματα που φιλοξενεί.
Έτσι φτάνω κάποτε στην ποίηση που είναι ύψιστη νότα μες την παρτιτούρα της λογοτεχνίας.
Εκεί είμαι ο άλλος εαυτός μου. Αυτός που δεν γνωρίζω ούτε κι εγώ και έχει μέσα του φωνές μυστικές να του υποβάλλουν μια φωταγωγημένη ψυχή που φιλοδοξώ να είναι η ψυχή μου..

Σ.Π.. 11.12.2011

Αυτοκριτική στην κριτική μας.

Όταν τελειώσουν όλα και η φτώχεια μας είναι πασιφανής, δεν θα έχουν νόημα κι οι παραινέσεις.
Ποιόν να συμβουλέψεις και γιατί;;
Θα μείνουμε απαθείς για λίγο κοιτάζοντας που η ζωή μας απεμπόλησε αξίες και οράματα.
Αλλά φταίμε; Γιατί δεν δικάσαμε σωστά; Γιατί θελήσαμε το ψίχουλο φιλοδωρήματος ενώ οι άλλοι έτρωγαν καρβέλια;
Είμαστε ολιγαρκείς;
Μα όχι βέβαια..
Απλά δεν τολμήσαμε ποτέ να ορθώσουμε ένα ανάστημα που να ξεκεφαλώνει πάνω από βουνά και να υπερασπίζεται μια αξιοπρέπεια που μας αξίζει..
Ας το δούμε πάλι..
Αυτοκριτική στην κριτική μας.
Μην μας ξεφύγει ούτε ο εαυτός..

Σ.Π. 5.12.2011

Το να αναλύεις μέχρις εσχάτων ένα ποίημα...

Το να αναλύεις μέχρις εσχάτων ένα ποίημα , το να επιχειρείς να το διαμελίσεις σαν ένα σώμα ο νεκροτόμος, έχει τον κίνδυνο να πιστέψεις ότι έφτασες στο μυστικό της ζωής που εκείνο κάποτε κατείχε.
Λάθος!
Αφενός η ζωή είναι τόσο μαγική που δεν εξηγείται και αν θέλεις να την ερμηνεύσεις σωστά θα πρέπει να νιώσεις τι ένιωσε ο δημιουργός μόλις αντίκρισε το πλάσμα του.
Δύσκολο είναι αλήθεια αυτό..
Θέλει να μην στέκεσαι στο εγωιστικό σου βάθρο και να βλέπεις βαθιά μες τον ορίζοντα όλη την πανδαισία των χρωμάτων που είναι ουσιαστικά το φόντο των συγκινήσεων που θα σου προκληθούν.
Λοιπόν ζήσε την μαγεία σαν μια διαδικασία που κάνει τα μάτια σου να βλέπουν πιο ευρυγώνια και στρέψε την σκέψη σου προς τις επάλξεις του κάστρου μιας νέας ελπίδας.
Θα σε αγγίξει η πνοή των νεφών.
Το οξυγόνο θα τρέμει μες το σώμα σου και θα το ανάβει.
Τότε θα βρεθείς στην θέση το ποίημα να αφομοιωθεί από το αίμα σου και να γίνει κτήμα σου.
Τότε θα είσαι όχι κριτής αλλά ο μύστης που θα πρέπει να είσαι, όταν η θαλπωρή των λέξεων κάνει την καρδιά σου να φλέγεται από μετάληψη του θείου δώρου των λεκτικών κατορθωμάτων..

Ξόδεψα πολύ χρόνο για να ‘ρθω σ’ αυτή την ήσυχη σκέψη

Ξόδεψα πολύ χρόνο για να ‘ρθω σ’ αυτή την ήσυχη σκέψη ότι όλα στέκονται εντός μου ταχτοποιημένα σαν να είναι να ακυρωθούν.
Είναι η ζωή με τις αντιφάσεις της που σε πολιορκεί, αλήθεια σε πολιορκεί, και δεν φτάνεις ποτέ νικητής πουθενά.
Έζησα έναν ήλιο ποιητικό. Τον πίστεψα τόσο που με κατέφαγε. Αλλά παράλληλα μου έδωσε τόση δύναμη και τόσο καθαρή ματιά που έγινε να υιοθετηθεί από μένα ολοκληρωτικά το μανιφέστο του- προσανατολίστηκα στον καημό μιας Ελλάδας.
Και πικραινόμουν που ένιωθα ότι αυτή η πατρίδα μες τους αιώνες προδόθηκε, ήθελα να μεγαλουργήσει πάλι με την παιδεία της- αλλά έβλεπα το ράθυμο ″εγώ″ να λειτουργεί σαν τροχοπέδη σ’ αυτήν την πορεία που ονειρευόμουνα.
Να τι γίνεται όταν εξαπλωθεί η κόλαση: το βόλεμα του οκνού.
Πάνω σε μια μάντρα διάβασα το σύνθημα ″Ξυπνήστε ρε, κάποια στιγμή θα σας πάρουν και τους καναπέδες- δεν θα ‘χετε που να κάθεστε…″..
Ω πόσο δίκιο!
Μήπως ο πυρήνας της υγιούς σκέψης και της υγιούς αντίδρασης είναι πάντα αναρχικός;
Η πολιτική βάρυνε πάνω από τον τόπο σαν ένα σύννεφο που θα βρέξει δυστυχίες.
Θέλω να σταθώ στο ύψος μιας τολμηρής θέλησης και να ανταμώσω με έναν λαό περήφανο που δεν δέχεται να του στερούν την λευτεριά του.
Θέλω να εξοστρακίσω στο όνομα της δημοκρατίας, στο όνομα της ψυχής που θέλει να ζήσει λευκά και της ταιριάζουν οι πολλές αθωότητες.
Ας είναι ρηξικέλευθα τα στιχάκια μου κι ας τολμήσει να υιοθετήσει μιαν προσήλωση στο μη ταπεινό η εποχή.
Ας έρθουν οι ποιητικοί άνεμοι απολυμαντικοί να σαρώσουν το σκέλεθρο σώμα μιας αρρωστημένης κάστας σαλτιμπάγκων του φαιδρού που ξεπουλούν τα πάντα γιατί γι αυτούς τίποτα πια δεν είναι πατρίδα..

Σ.Π 27.11.2011