Πλένουν τα χέρια τους με χριστιανικό αίμα, για να πλησιάσουν τον Αλάχ!
Η δημοσίευση που ακολουθεί σοκάρει, όχι τόσο με την βιαιότητα αλλά με την κουλτούρα που εμφανίζει. Μία κουλτούρα που οι "ανθρωπιστές" και διάφοροι επαγγελματίες διεθνιστές καταβάλουν τεράστιες προσπάθειες για να την αποκρύψουν. Μία κουλτούρα -τρόπος ζωής- που ρίχνει φως στο σκοτεινό πρόσωπο του ισλάμ και όλων εκείνων που χρηματοδοτούν την εξάπλωσή του.
Από την τουρκοκυπριακή εφημερίδα "Αφρίκα", διαβάζουμε ανατριχιάζοντας πως "οι Σαουδάραβες έπλεναν τα χέρια τους με αίμα χριστιανών πιστεύοντας πως έτσι προσεγγίζουν τον Αλλάχ"και αναρωτιόμαστε όχι για το τι είναι το ισλάμ, αλλά για το τι είδος υπάνθρωποι είναι όλοι εκείνοι που "απερίσκεπτα" θέλουν να το εισάγουν στην ελληνική κουλτούρα, αδιαφορώντας για τις πιθανότατες έως σίγουρες τραγικές επιπτώσεις αυτής της... "εισαγωγής".
Πριν από δύο χρόνια σε μια χριστιανική γιορτή, ένας γείτονας μου χτύπησε την πόρτα και μου είπε ¨Σήμερα είναι γιορτή, θα πάμε με τις κόρες μου στην εκκλησία, θες να έρθεις ; ¨. Νόμιζα πως ο γείτονας μου ήταν μουσουλμάνος. Του απάντησα πως ¨Θα πάω στο σχολείο και εγώ δεν είμαι χριστιανός¨. Μου απάντησε πως ¨Κι εμείς μουσουλμάνοι είμαστε, αλλά στην εκκλησία θα γίνει προσευχή για την Συρία¨. Εκείνη την μέρα δεν μπόρεσα να πάω αλλά καθώς η τηλεόραση μετέδιδε την λειτουργία απευθείας είδα μέσα στην εκκλησία γυναίκες μουσουλμάνες σκεπασμένες με την μαντίλα, όπως και μουσουλμάνους θρησκευτικούς λειτουργούς.
Πόσο πικρό είναι άνθρωποι που ζούσαν σε ένα τέτοιο ειρηνικό περιβάλλον να υπόκεινται σε τέτοιες σκληρότητες τώρα. Συνεχίζονται οι απάνθρωπες πρακτικές αυτών που ήρθαν από το εξωτερικό στην Συρία ως ¨σωτήρες¨. Μια εξ αυτών των πρακτικών είναι το εμπόριο αίματος ! 100 χιλιάδες δολάρια για μια φιάλη χριστιανικού αίματος ! Σε αυτή την τιμή πουλάνε οι τρομοκρατικές ομάδες μια φιάλη αίματος στους Σαουδάραβες. Κάποιοι Σαουδάραβες πιστεύουν πως πλένοντας τα χέρια τους με αίμα χριστιανών προσεγγίζουν τον Αλλάχ. Αυτά περιγράφει ο Τούρκος υπήκοος- Ασσύριος στην καταγωγή ορθόδοξος ιερέας Χατούν Ντογάν.
Φρίκη προκαλούν επίσης αυτά που περιγράφει γυναίκα που βίωσε την σφαγή στην Αντρά. Η γυναίκα Μ.Ν. ζούσε 23 χρόνια στην Αντρά Ελ-Ουμαλίγιε. Ο σύζυγος της πέθανε και ζει μαζί με τις τρεις κόρες της. Περιγράφει ως εξής αυτά που βίωσε:
¨Πήρα τα παιδιά μου και πήγα στο σχολείο. Ο σχολικός σύμβουλος μας είπε ¨Γρήγορα γυρίστε σπίτι, οι συμμορίες επιτέθηκαν στην πόλη¨. Επιστρέψαμε πίσω. Πριν περάσουν 15 λεπτά ακούσαμε άτομα που μιλούσαν σε σαουδαραβική διάλεκτο: ¨Εϊ πολίτες στο υπόγειο¨. Στην είσοδο του κτιρίου στεκόταν ένας άνθρωπος. Τα γένια του ήταν μακριά και μιλούσε με σαουδαραβική προφορά. Πυροβολούσε στον αέρα. Κατεβήκαμε στο υπόγειο. Μαζί μας ήταν άλλες τρεις οικογένειες. Μια οικογένεια σουνιτών από την Δαμασκό, μια οικογένεια σουνιτών από την Ντερά και μια οικογένεια χριστιανών από την Σαντάντ. Δέκα λεπτά αργότερα ήρθε ένας ακόμη άντρας Σαουδάραβας. Είπε ¨Εάν υπάρχουν οικογένειες αλεβιτών ή χριστιανών να έρθουν εδώ¨. Τους απάντησα πως δεν υπήρχαν χριστιανοί ή αλεβίτες. Ζήτησε τις ταυτότητες και έφυγε. Μείναμε για μέρες στο υπόγειο που δεν είχε ηλεκτρικό, νερό, φαγητό και ήταν πολύ κρύο. Από έξω ακούγονταν κραυγές και πυροβολισμοί.
Πέντε μέρες πριν βγούμε έξω, ένας από τους τρομοκράτες ήρθε και σε έλεγχο που έκανε βρήκε την χριστιανική οικογένεια. Τους πήρε όλους. Μέχρι τις 30/12/2013 που βγήκα από την πόλη, είδα στους δρόμους πτώματα μισοφαγωμένα από σκυλιά. Αλεβίτης γείτονας μου σε παράφρονα κατάσταση μου έλεγε ¨Έκοψαν τα κεφάλια τους, έκοψαν τα κεφάλια τους¨. Μπροστά στα μάτια του έκοψαν τα κεφάλια των τριών παιδιών του και του τα άφησαν στην αγκαλιά του. Ο μικρός του γιος ήταν μόλις 3 ετών. Τους περισσότερους από τους αλεβίτες για τους οποίους ρώτησα, τους αποκεφάλισαν. Ενώ πήραν αιχμάλωτους τους χριστιανούς.
Τα συμπεράσματα είναι δικά σας, αφού κάποιοι αντιμετωπίζουν την προσέγγισή τους στον Αλάχ μέσω του δικού σας αίματος... Οι ανθρωποθυσίες δεν είναι μακριά μας. Και δεν κρύβονται μόνο πίσω από βομβιστές - στρατιώτες του Αλάχ, που φορτωμένοι με εκρηκτικά τρέχουν να προλάβουν τον ισλαμικό παράδεισο με τις παρθένες, τα μικρά αγοράκια και τα βουνά από το πιλάφι, αλλά ζούνε για να πλυθούν με αίμα αλλόδοξων - απίστων και να πλησιάσουν έτσι τον Αλάχ...!
Πληροφορίες από "Τουρκικά Νέα"
http://kostasxan.blogspot.gr/2014/02/blog-post_2177.html?
Στο ελάχιστο διασωθέν έργο του, που ουσιαστικώς δεν είναι παρά το προσωπικό του ημερολόγιο το οποίο και δεν είναι καν γραμμένο για να διαβασθεί από κοινό, αναφαίνεται ωστόσο, στην πληρότητά της, η υπεύθυνη προθυμία αυτού του φιλοσόφου – αυτοκράτορος για προσφορά υπηρεσιών προς τον άνθρωπο και η θετική υποχρέωση να συνεργασθεί από την θέση του και με όλες του τις δυνάμεις για την διατήρηση του συνόλου, μέλος του οποίου αισθανόταν και ο ίδιος ότι αποτελεί. Μέσα από αυτή την εκπληκτική κατάθεσή του, ο εστεμμένος φιλόσοφος, ο οποίος κατά το πέρασμά του από την Αθήνα είχε μυηθεί και στα αγιώτατα Μυστήρια των Ευμολπιδών («Ελευσίνια»), αποτολμά την τολμηρή κατάδυση στις σχεδόν απρόσιτες για τους θνητούς ρίζες του «καθήκοντος», με βαθιά συνείδηση του εφημέρου του βίου των θνητών αλλά, από την άλλη, και του αιωνίου της Προνοίας του Κόσμου. Η ενδοσκοπική αυτή «λέξη» του εστεμμένου φιλοσόφου, παραδόξως για τον σημερινό μονομερή, μονολιθικό και μονοθεϊστή άνθρωπο, δεν τον κάνει ωστόσο αναχωρητή και απόκοσμο, αλλ’ αντιθέτως έναν βαθύτατα κοινωνικό και ανθρώπινο άνδρα που κηρύσσει δίχως την παραμικρή επιφύλαξη ότι: «οι άνθρωποι γεγόνασιν αλλήλων ένεκεν, ή δίδασκε ή φέρε» (Η, 59) δηλ. το ότι όλοι μας έχουμε δημιουργηθεί για χάρη των συναθρώπων μας τους οποίους οφείλουμε ή να καλλιεργήσουμε ή να τους υπομείνουμε. Εγκαταλελειμμένος εν μέσω απείρων εχθρών, αναξίων συνανθρώπων αλλά και προδοτών, πληττόμενος από αλλεπάλληλες συμφορές, ο Μάρκος Αυρήλιος στέκει γαλήνιος και ακλόνητος, δίχως να ελπίζει σε οποιαδήποτε έξωθεν βοήθεια ή «θαύμα», αλλά πιστός μόνον στο φως, την ομορφιά και την ηρεμία του εσωτερικού του κόσμου, αυτάρκης και θεϊκός μέσα στο θνητό του κορμί (ως οργανικό μέλος του Παντός και τμήμα του Θεού από τον οποίο προήλθε και στον οποίο πρέπει μετά θάνατον να επιστρέψει) δίδοντας έκτοτε στους ανθρώπους το αιώνιο άριστο παράδειγμα της ενσάρκου Αγαθότητος και Δικαιοσύνης. Το ότι ο Μάρκος Αυρήλιος προετίμησε την Ελληνική ως γλώσσα τον στοχασμών του, μπορεί να εξηγηθεί ως προσπάθεια να αποφύγει τον υπέρμετρο ρητορισμό της λογοτεχνικής παραγωγής των ημερών του. Από την άλλη, ο λογοτεχνικός τίτλος «Τα Εις Εαυτόν», δηλαδή «οι συζητήσεις με τον εαυτό μου» που επέλεξε ο ίδιος, απαντάται για πρώτη φορά στην Ελληνική Λογοτεχνία και είναι άλλωστε αμφίβολλο αν είχε πρόθεση να το εκδώσει. Το πότε μετά τον θάνατό του εδημοσιεύθη το έργο του, παραμένει άγνωστο. Η επανέκδοσή του πάντως, το 1558 στη Ζυρίχη, στηρίζεται σε μια έκδοση του 10ου αιώνος από τον Αρέθα. Το έργο πάντως έγινε και πάλι αντικείμενο εντόνου ενδιαφέροντος τον 18ο αιώνα, όπως λ.χ. από τον Φρειδερίκο τον Μεγάλο. Σώζονται επίσης σε λατινική γλώσσα κάποιες επιστολές του προς τον Fronto και αποσπάσματα μίας ομιλίας του (Dessau 9340). Η εθνική Ρώμη ετίμησε αυτόν τον άγιο, ευσεβή, γαλήνιο και ενάρετο άνδρα με πολυάριθμα αγάλματά του, μεταξύ των οποίων ο περίφημος «ιππεύς του Καπιτωλίου», αλλά και η έκτοτε πεπαιδευμένη ανθρωπότητα με τον απεριόριστο σεβασμό της που συνοψίζεται αρκετά χαρακτηριστικά στα λόγια του Renan «κανένας συνετός άνθρωπος δεν θα αρνηθεί ότι υπήρξε μία μεγάλη ψυχή, αλλά και ένα μεγάλο πνεύμα που έζησε στα απέραντα βάθη του καθήκοντος και της συνειδητότητος… το μεγαλείο του δεν θα αμφισβητηθεί ποτέ, διότι στηρίζεται επάνω σε αυτό που δεν θα χαθεί, δεν θα φθαρεί ποτέ, δηλαδή επάνω στην εξοχότητα της καρδιάς». Ενδεικτικά ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΒΙΟΥ ο Μάρκος Αυρήλιος σημειώνει: «Μην ενεργείς δίχως την θέλησή σου, δίχως το πνεύμα της κοινής ωφελείας, δίχως συγκρότηση ή από αντίδραση. Μην προσπαθείς να κάνεις πιο όμορφη την σκέψη σου με ψεύτικα στολίδια ή πολυλογίες και μην καταπιάνεσαι με τα πάντα. Ο Θεός που είναι μέσα σου, ας είναι ο προστάτης ενός όντος αρσενικού, μεστωμένου, πολιτικού, πολιτισμένου, αρχοντικού και συγκροτημένου, ωσάν εκείνον που περιμένει ήρεμα τη λήξη του βίου, δίχως να χρειάζεται με όρκους να το αποδείξει ή με την ανθρώπινη μαρτυρία. Γαλήνιος, δίχως την ανάγκη της έξωθεν βοηθείας ή της παρηγορίας που παρέχουν οι άλλοι. Διότι όρθιος πρέπει να στέκεις, όχι ορθωμένος από τους άλλους». («ΜΗΤΕ ΑΚΟΥΣΙΟΣ ΕΝΕΡΓΕΙ ΜΗΤΕ ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΟΣ ΜΗΤΕ ΑΝΕΞΕΤΑΣΤΟΣ ΜΗΤΕ ΑΝΘΕΛΚΟΜΕΝΟΣ. ΜΗΤΕ ΚΟΜΨΕΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΝΟΙΑΝ ΣΟΥ ΚΑΛΛΩΠΙΖΕΤΩ. ΜΗΤΕ ΠΟΛΥΡΡΗΜΩΝ ΜΗΤΕ ΠΟΛΥΠΡΑΓΜΩΝ ΕΣΟ. ΕΤΙ ΔΕ Ο ΕΝ ΣΟΙ ΘΕΟΣ ΕΣΤΩ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΖΩιΟΥ ΑΡΡΕΝΟΣ ΚΑΙ ΠΡΕΣΒΥΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΡΩΜΑΙΟΥ ΚΑΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΑΝΕΤΕΤΑΧΟΤΟΣ ΕΑΥΤΟΝ, ΟΙΟΣ ΑΝ ΕΙΗ ΤΙΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩΝ ΤΟ ΑΝΑΚΛΗΤΙΚΟΝ ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΟΥ ΕΥΛΥΤΟΣ, ΜΗΤΕ ΟΡΚΟΥ ΔΕΟΜΕΝΟΣ ΜΗΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΙΝΟΣ ΜΑΡΤΥΡΟΣ. ΕΝ ΔΕ ΤΟ ΦΑΙΔΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΡΟΣΔΕΕΣ ΤΗΣ ΕΞΩΘΕΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΡΟΣΔΕΕΣ ΗΣΥΧΙΑΣ, ΗΝ ΑΛΛΟΙ ΠΑΡΕΧΟΥΣΙΝ. ΟΡΘΟΝ ΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗ, ΟΥΧΙ ΟΡΘΟΥΜΕΝΟΝ») Ενδιαφέρουσα εξάλλου είναι και η ακόλουθη προτροπή του για μία ανθρωπιστική ορθοπραξία: «Σε δύο πράγματα πρέπει να έχεις διαρκή ετοιμότητα. Στο να πράττεις μόνο εκείνα που σου εμπνέει η λογική του Ηγεμονικού σου και της ορθοπραξίας, με σκοπό την ωφέλεια των ανθρώπων, και στο να είσαι ικανός να μεταβάλλλεις τη γνώμη σου αν τυχόν βρεθεί κανείς και σε διορθώσει ή να σε βγάλει από κάποια προκατάληψη, και αυτό με γνώμονα το αν προάγεται η δικαιοσύνη και η κοινή ωφέλεια και όχι αν κάτι εφάνη ευχάριστο ή ένδοξο». (Από το βιβλίο του Βλάση Γ. Ρασσιά «Θεοίς Συζήν. Εισαγωγή στον Στωϊκισμό», Αθήναι 2001, εκδόσεις «Ανοιχτή Πόλη») 
