Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΔΙΟΦΥΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Ο Αλέξανδρος ως απόγονος του Ηρακλή

Χωρία αμφιβολία ο Μέγας Αλέξανδρος είναι ίσως ο πιο διάσημος Έλληνας κυρίως χάρη στις στρατιωτικές του επιτυχίες. Ο Αλέξανδρος ο στρατηλάτης, ο κατακτητής, ο νικητής. Από την αρχαιότητα ήδη αποτέλεσε αντικείμενο μελέτης από στρατηγούς και πολιτικούς και οι μάχες του μελετώνται στις σύγχρονες στρατιωτικές σχολές. Έχει αρχίσει να γίνεται ένα είδος φετίχ και στην δικιά μας κοινωνία που έχει θεοποιήσει την οικονομική επιτυχία. Έχουν γραφτεί βιβλία για το πως θα μπορούσαν τα σύγχρονα στελέχη επιχειρήσεων να ωφεληθούν μελετώντας την στρατηγική και τις μεθόδους του Μακεδόνα βασιλιά..

Είναι αδιανόητο να μελετήσει κανείς την στρατιωτική και πολιτική ιδιοφυΐα του Μεγάλου Αλεξάνδρου αποφεύγοντας να μελετήσει τον άνθρωπο αλλά και την ανατροφή του μέχρι να αναλάβει τη διακυβέρνηση του βασιλείου του. Σε μια εποχή που η προγονολατρεία ήταν μέρος του κοινωνικού γίγνεσθαι ο νεαρός πρίγκιπας ήξερε ότι ο πατέρας του ήταν από τη γενιά τουΗρακλή του ήρωα που προστάτευε τους ανθρώπους από τα θηρία και την αδικία. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από τον ομηρικό ήρωα Αχιλλέα που οδηγούσε στη μάχη τους Έλληνες στην Τροία και ήταν ο σωτήρας τους από τις αντιξοότητες. Για το νεαρό πρίγκιπα οι δύο πιο διάσημοι ήρωες της Ελλάδος δεν  ήταν απλά μύθος αλλά προγονικά πρότυπα στα οποία έπρεπε να μοιάσει.  Και ήταν πρότυπα ηγετών-στρατηλατών που δεν ορρωδούσαν στις δυσκολίες αλλά τις αντιμετώπιζαν και τις ξεπερνούσαν.

Όταν  νεαρός πρίγκιπας έγινε επτά ετών, η επιμέλειά του πέρασε από την τροφό του Λανίκη στον Λυσίμαχο τον Ακαρνάνα που ορίστηκε από τον Φίλιπποπαιδαγωγός του Αλεξάνδρου. Ο Φίλιππος όμως ήταν μακρυά από το σπίτι ασχολούμενος με τις κρατικές υποθέσεις και έτσι η δυναμική Ολυμπιάδα επέβαλε σαν παιδαγωγό τον συγγενή της Λεωνίδα. Ήταν ένας αυστηρός άνθρωπος που θαύμαζε τη σπαρτιατική «αγωγή». Υπό την επίβλεψή του ο Αλέξανδρος  έμαθε να ζει απλά και μόνο με τα απαραίτητα και έτσι δεν έγινε ένα κακομαθημένο πλουσιόπαιδο. Η κατοπινή αντοχή του Αλεξάνδρου στις εκστρατείες οφείλεται  χωρίς αμφιβολία στην διαπαιδαγώγηση του Λεωνίδα. Είναι αλήθεια ότι ο γιος του Φιλίππου είχε πολλές ικανότητες αλλά ο Λεωνίδας τον ώθησε να τις αναπτύξει και να τις καλλιεργήσει, ιδιαίτερα τη φιλοπονία.

Ο Αριστοτέλης διδάσκει τον Αλέξανδρο Πηγή: wikipedia/commons

  Ο Φίλιππος που ανησυχούσε ότι ο γιος του θα γινόταν απλώς ένας άξεστος μαχητής τον έστειλε να μαθητεύσει κοντά στο μεγάλο δάσκαλο Αριστοτέλη. Κοντά στο Σταγειρίτη φιλόσοφο, ο Αλέξανδρος συμπλήρωσε την μόρφωσή του και άρχισε να εμβαθύνει στην πολιτική και τη γεωστρατηγική. Εκεί απέκτησε γνώσεις γεωγραφίας και φυσικής ιστορίας που όξυναν τον έμφυτη αντίληψή του για το περιβάλλον του. Δε θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι η σύλληψη των αριστοτεχνικών του ελιγμών και το μοναδικό του ταλέντο στην πλήρη εκμετάλλευση του εδάφους καθώς και οι πρώτες του γνώσεις για τον αντίπαλο άρχισαν να αναπτύσονται τότε. Χωρίς την άριστη καθοδήγηση του Αριστοτέλη ίσως τα ταλέντα και οι δεξιότητες που επέδειξε αργότερα στη ζωή του να μην αναπτυχθεί ποτέ ή να μην είχαν αποδώσει στο βαθμό που έπρεπε.  Και στον πόλεμο η  ελλιπής απόδοση κάποιου παράγοντα είναι πηγή συμφορών.

O Aλεξανδρος δαμαζει τον Βουκεφαλα . Πινακας του γερμανου ζωγραφου,F. Schommer, 19ος αιωνας. Πηγή: http://kingpeleus.blogspot.com/2010/03/blog-post_27.html

            Το δάμασμα του Βουκεφάλα υπήρξε ουσιαστικά η πρώτη δημόσια επίδειξη των ικανοτήτων του Αλεξάνδρου. Ο νεαρός πρίγκιπας είδε τα σφάλματα τον άλλων. Κατόπιν απέκτησε αντίληψη των φόβων του «αντιπάλου». Ο ίππος φοβόταν τη σκιά του. Ο νεαρός έστρεψε την προσοχή του ζώου αλλού και κατάφερε να  «επικρατήσει» ιππεύοντας το. Ο Φίλιππος τότε του είπε ότι «Η Μακεδονία  ήταν πολύ μικρή γι αυτόν». Η τεχνική της «απορρύθμισης» του κατά πολύ ισχυρότερου αντιπάλου θα φαινόταν στις κατοπινές συγκρούσεις στα πέρατα της Ασίας.

Στα δεκαέξι του χρόνια ο ο Φίλιππος πήρε το διάδοχό του κοντά και άρχισε να του παραχωρεί περιορισμένες εξουσίες για να τον δοκιμάσει. Αν ο Αριστοτέλης έδωσε στον Αλέξανδρο τις θεωρητικές βάσεις της πολιτικής τότε ο Φίλιππος τον έβαλε να κάνει πρακτική εξάσκηση. Τον έμαθε ότι στον πόλεμο η επικράτηση επιτυγχάνεται και με άλλους τρόπους εκτός από τη βία λέγοντάς του ότι  ο «χρυσός εκπορθεί πολλά φρούρια». Κατά την απουσία του Φιλίππου σε εκστρατεία ο Αλέξανδρος συνέτριψε μία εξέγερση των Θρακών. Οι επιχειρήσεις διεξήχθησαν ενάντια σε ταχυκίνητους αντιπάλους που διεξήγαν ανταρτοπόλεμο. Σε μία περίπτωση ο Αλέξανδρος έκαμψε το ηθικό των αντιπάλων του τρομάζοντάς τους με αριστοτεχνική επιδειξη μιάς τάξης σαρισσοφόρων. Λίγοι αντελήφθησαν ότι σε αυτή την την σύγκρουση που οι ιστορικοί συνήθως προσπερνούν τέθηκαν οι βάσεις για τις μελλοντικές νίκες στην Βακτρία (σημ. Αφγανιστάν)

Στα δεκαοκτώ ο Αλέξανδρος έλαβε μέρος στη μάχη της Χαιρώνειας. Το μόνο που έδειξε εκεί ήταν ότι ήταν άριστος έφιππος μαχητής και ηγέτης μονάδων ιππικού. Έδειξε επίσης ότι μπορούσε να υπακούει τον διοικητή (Φίλιππο) αλλά και να αναπτύσσει  πρωτοβουλία. Κέρδισε για πρώτη φορά  το θαυμασμό τον βετεράνων του πατέρα του που τον έστειλε πρεσβευτή στην Αθήνα για να δοκιμαστούν οι διπλωματικές του ικανότητες.

Όταν δολοφονήθηκε ο Φίλιππος όλοι αιφνιδιάστηκαν από την ετοιμότητα του νεαρού διαδόχου να αναλάβει το κράτος. Αν και ήταν γνωστό ότι λάμβανε μόρφωση βασιλόπαιδος η αδίστακτη ενεργητικότητά του τους ξάφνιασε όλους. Πρώτα εξασφάλισε το θρόνο συντρίβοντας κάθε σφετεριστή. Ο Αλέξανδρος καταλάβαινε ότι χωρίς πολιτική σταθερότητα στην πατρίδα του δεν θα μπορούσε να εφαρμόσει κανένα σχέδιό του. Εξασφαλισμένος πολιτικά επιβεβαίωσε τη θέση του σαν «Στρατηγός Αυτοκράτωρ» των Ελλήνων και άρχισε να εργάζεται για την εξασφάλιση των βορείων συνόρων του προτού περάσει στη Ασία.

Η φήμη για το θάνατό του ώθησε του νότιους Ελληνες σε αποστασία Ο Αλέξανδρος έπρεπε να επανεπιβεβαιώσει τη θέση του. Ο εφιάλτης των «Περσών τοξοτών» (χρυσά νομίσματα με παράσταση τοξότη) που είχαν ματαιώσει τα σχέδια του βασιλιά Αγησιλάου εμφανίστηκε ξανά και μάλιστα με του ίδιους υπαίτιους (Θηβαίοι). Ο Αλέξανδρος προέλασε με ταχύτητα νότια συντρίβοντας κάθε αντίπαλο και μεταχειριζόμενος τους Θηβαίους ως παραβάτες των όρκων του Συνεδρίου της Κορίνθου αλλά συγχωρώντας όποιον δεν έδειχνε εμφανώς άμεση εμπλοκή όπως οι Αθηναίοι. Ο Πέρσης βασιλιάς θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει πραγματικούς τοξότες για τον αντιμετωπίσει.

Ο Αλέξανδρος πέρασε στην Ασία και στη σύγκρουση του Γρανικού εξασφάλισε το προγεφύρωμά του.  Βαθιά  μέσα του ήξερε ότι η αυτή επιτυχία στην πραγματικότητα ανήκε  στον πατέρα του που του κληροδότησε έναν εξαίρετο στρατό. Με την πορεία στα μικρασιατικά παράλια εκτελούσε την πολιτική του Κοινού των Ελλήνων για την απελευθέρωση των πόλεων του ανατολικού Αιγαίου και  ταυτόχρονα αφαιρούσε βάσεις από τον Περσικό στόλο και τον αδυνάτιζε χωρίς να ναυμαχήσει. Εκμεταλλεύτηκε δηλαδή το πλεονέκτημά του που ήταν οι ανώτερες χερσαίες δυνάμεις για να διεξάγει έμμεσα ναυτικό πόλεμο και αποκλεισμό κατά του ανώτερου στα ναυτικά εχθρού.

Παρότι ο Αλέξανδρος διεξήγε αριστοτεχνικά  την μάχη της Ισσού, η απόδοση του στρατού έφερε πάλι τη σφραγίδα του Φιλίππου. Ετίθετο πλέον όμως το δήλημα της απηνούς καταδίωξης του Δαρείου και  κατάληψης του Περσικού Θρόνου ή η προέλαση προς νότο προς εξουδετέρωση των απομενουσών βάσεων  του πάντα επίφοβου στόλου που μετέφερε αν όχι στρατεύματα τουλάχιστον χρυσό για τη χρηματοδότηση τον επίορκων και των «Εφιαλτών». Η σύλληψη πρεσβευτών των Ελληνικών  πόλεων στη σκηνή του Δαρείου έβαλε τέλος στους δισταγμούς.

Ο στρατός πορεύθηκε στην Παλαιστίνη με κατεύθυνση την Αίγυπτο. Ο Αλέξανδρος καινοτόμησε κάνοντας το μηχανικό κύριο όπλο των επιχειρήσεων. Για πρώτη φορά βλητικές μηχανές εν είδη πυροβολικού συνέτριψαν τις αντεπιθέσεις αντιπάλου και αξιωματικοί του «Σώματος των Μηχανοποιών» είχαν το γενικό πρόσταγμα των επιχειρήσεων σε αντίθεση με τους αριστοκράτες διοικητές του παρελθόντος που στερούντο τεχνικών γνώσεων. Ο Αλέξανδρος άφηνε πρωτοβουλία στον κάθε καταρτισμένο στο αντικείμενο του υφιστάμενο, χωρίς να παρεμβαίνει σε πράγματα που δεν γνώριζε λεπτομερώς. Η διδασκαλία του Αριστοτέλη συνέβαλε ίσως όχι λίγο στην εκπόρθηση της Τύρου και της Γάζας. Η αξία της εμπιστοσύνης σε άξιους υφισταμένους φάνηκε την ίδια περίοδο και στη κυρίως Ελλάδα μόλις ο Αντίπατρος συνέτριψε του Σπαρτιάτες στη Μεγαλόπολη όταν αυτοί με περσικά λεφτά και μισθοφόρους δοκίμασαν να σταματήσουν την πολιτική του «Κοινού των Ελλήνων». Καταλαμβάνοντας και την Αίγυπτο ο Αλέξανδρος έλεγχε πλέον  το «σιτοβολώνα του κόσμου». Εκεί έθεσε τις βάσεις της θεϊκής του καταγωγής σαν πολιτικό εργαλείο για τη διακυβέρνηση των μη Ελλήνων υπηκόων του. Με τα νώτα του εξασφαλισμένα ήταν έτοιμος να προελάσει στην καρδιά της Περσικής Αυτοκρατορίας

Ο Αλεξανδρος νικά τον Δαρείο στα Γαυγάμηλα. Ρωμαϊκό αντίγραφο Ελληνιστικής τοιχογραφίας

             Στην πεδιάδα των Αρβήλων ο Αλέξανδρος πραγματικά ξεδίπλωσε το τακτικό του ταλέντο. Αντιλήφθηκε ότι ελάχιστος από τον όγκο του εχθρού ήταν πραγματικός στρατός και συνεπώς επικίνδυνος. Αντίθετα ο δικός του στρατός ήταν πειθαρχημένος και ικανός για ελιγμούς σε αντίθεση με τη στατική μάζα των πεζών του Δαρείου. Αγνόησε τη συμβουλή τουΠαρμενίωνα για νυχτερινή επίθεση εκτιμώντας την ως επικίνδυνη αλλά την προσποιήθηκε για να δυσκολέψει τον εχθρό. Ενώ με το πεζικό του αγκίστρωσε τον εχθρό χρησιμοποίησε το ιππικό του για να τον παραπλανήσει  και να αποσπάσει την προσοχή του πραγματικό του στόχο που ήταν ο ίδιος ο Δαρείος. Ο όγκος του εχθρικού στρατού επέβαλε η κατάσταση να κριθεί σε όσο το δυνατόν πιο σύντομο διάστημα. Ο Αλέξανδρος «απορύθμισε» τον εχθρό όπως κάποτε είχε «απορυθμίσει» το Βουκεφάλα και έκανε το στόχο να ελαττώσει την άμυνά του στο σημείο κρούσης. Κατόπιν κτύπησε αποφασιστικά αναγκάζοντας το Δαρείο να χάσει την ψυχραιμία του και μαζί το θρόνο του.

Τα βουνά της  Αρείας και της Βακτρίας (σημ. Αφγανιστάν) με του ανυπότακτους σατράπες ήταν ο επόμενος στόχος. Η μνήμες και η εμπειρία από τον ανταρτοπόλεμο των Θρακών βοήθησαν όχι λίγο τον Αλέξανδρο.  Καινοτόμησε πάλι. Έθεσε το βαρύ πεζικό σε οχυρωμένες θέσεις σαν της «βάσης στήριξης» που χρησιμοποιεί 2000 χρόνια μετά το ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν.  Κατόπιν άρχισε να καταδιώκει με ψιλούς, πελταστές και ελαφρό ιππικό τους ανυπότακτους.  Οι θεωρούμενες απόρθητες οχυρωμένες ορεινές πολίχνες συνετρίβησαν από συναρμολογούμενους καταπέλτες που μεταφέρθηκαν με ημιόνους στα δύσβατα μέρη. Η εφαρμογή νέων όπλων και τακτικών έκαμψε τη θέληση των Βακτρίων για περεταίρω αντίσταση. Τα Ελληνο-Βακτριανα βασίλεια που τροφοδότησαν τον Ελληνικό Πολιτισμό στις Ασιατικές εσχατιές είναι η καλύτερη απόδειξη ότι ο Αλέξανδρος είναι ο μόνος στρατηγός που υπέταξε τη γη που μέχρι σήμερα αψήφισε τρεις αυτοκρατορίες.

Ελαφρύ πεζικό υπεεσπίζει οχύρωμα. Η χρήση των ελαφρών τμημάτων από τον αλεξανδρο υπήρξε αριστοτεχνική. Ευγενική παραχώρηση του Συλλόγου ιστορικών μελετών Κορύβαντες

             Η κατάληψη της Ινδίας έδωσε πάλι αφορμή να ξεδιπλωθεί η ικανότητα του Αλεξάνδρου. Άγνωστα όπλα όπως οι ελέφαντες ώθησαν την ανάπτυξη τακτικών ελαφρού πεζικου και ιππικού για την εξουδετέρωσή τους. Επισης εισήχθει στο στρατό κι  ένα καινούργιο όπλο οι ιπποτξότες της στέππας. Ο Αλεξανδρος αντιλήφθηκε της δυνατότητες αυτου του μέσου και το εκμεταλλέυτηκε στο έπακρο στη μάχη του Υδάσπη εξουδετερώνοντας τα άρματα του Πώρου .

Η συχνοί τραυματισμοί του Αλεξάνδρου στη μάχη έκανα πολλούς να το βλέπουν αρνητικά αλλά δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε ότι σχεδόν κανείς αρχαίος διοιηκητής δεν είχε έλεγχο τοων τημάτων του όταν άρχισε η σύγκρουση και ακόμη και ο αντίπλαος του Δαρείος που διοικούσε από τα μετόπισθεν δεν μπορούσε να διορθώσει τα τακτικά σφάλματα στο πεδίο της μάχης.  Ο Αλέξανδρος όπως και σχεδόν όλοι οι  Αρχαίοι Ευρωπαίοι  στρατηγοί ήταν δέσμιοι του ηρωϊκού ιδεωδους και κανένας δεν τους μέμφθηκε για την ενεργή παρουσία οτυς στη πρώτη γραμμή όπου ο πολέμαρχος έπρεπε να διοικεί με προσωπικό παράδειγμα. Πολλοι ξεχνούν ότι ο Αλέξανδρος δεν ήταν μόνο στρατηγός αλλά πολιτικός ηγήτωρας σκληροτράχηλων ανδρών που είχαν δικαίωμα να  τον αμφισβητούν πολιτικά. Επρεπε λοιπόν να αποδεικνύη τη μαχιμότητά του αρκετά συχνά.  Αυτό επίσις τον έσωσε από δύσκολες  καταστάσεις όταν μεθυσμένος από την επιτυχία του άρχισε να φέρεται δεσποτικά και να αντιμετωπίζει τη δυσφορία των στρατιωτών του. Εξάλου τα πολεμικά τραύματα ήταν σπουδαίο επιχείρημα σε πολιτικές διαφωνίες όπως αποδείχτηκε στη Ωπη.

Ο Αλέξανδρος έφερε όλα τα χαρακτηριστικά του καλού στρατηγού όπως:

• Επιλογή του σκοπου και εμμονή στην επίτευξή του
• Οικονομία δυνάμεωνκαι αποφυγή άσκοπης καταπόνησης
• Συλλογή πληροφοριών για να αποκτήσει αντίληψη περί του εχθρού
• Απλότητα σχεδίων για τη διευκόλυνση της εφαρμογής τους
• Ελιγμό και επίθεση στο αδύνατο σημείο του αντιπάλου.και χρήση του στοιχείου του αιφνιδιασμού
• Τήρηση εφεδρειών για την αντιμετώπιση απροόπτων καταστάσεων
• Εξασφάληση του ομαλού εφοδιασμού
• Προσαρμογή του στρατου στις ανάγκε του θεάτρου επιχειρήσεων.
• Ηγεσία βάση προσωπικού παραδείγματος
• Αναγνώριση της αξίας των υφισταμένων και επιβράβευυση
• Περιρισμό και αποτροπή των καταχρήσεων απο υφιστμένους διοικητές με τη εφαρμογή ίδιων κανόνων δικαίου σε όλους ανεξαρτήτως θέσης
• Αντίληψη ότι ο πόλεμος έιναι απλώς εργαλείο πολιτικής και όχι αυτοσκοπός (Δεν είναι τυχαίο ότι ο Κλάουζεβιτς τον μελέτησε διεξοδικά)

Πηγες:

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ.: «Ηθικά. Περί της Αλεξάνδρου Τύχης ή Αρετής» Εκδόσεις Ζαχαρόπουλος
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: «Βίοι παράλληλοι. Αλέξανδρος» Εκδόσεις Πάπυρος

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: «Αλέξανδρος» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1914

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: «Φωκίων» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1914

ΑΡΡΙΑΝΟΣ:  «Αλεξάνδρου Ανάβασις». Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1920

Ασκληπιόδοτος «Τακτικά» E.Shepherd (1793)

Πολύαινος «Στρατηγήματα» E.Shepherd (1793)

Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα.

Partha Bose: Alexander the Great’s Art of Strategy Gotham Books April 2004

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ  ΣΕΠ. – ΟΚΤ. 2009

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ  ΝΟΕ- ΔΕΚ. 2009

http://www.alexanderofmacedon.info/greek/homepagegr.htm

http://www.livius.org/aj-al/alexander/alexander_t28.html

Η Παιδεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου 

ΠΗΓΗ:

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of Histor
y

https://theancientwebgreece.wordpress.com/

Πέθανε ο νομπελίστας συγγραφέας Γκίντερ Γκρας

• 

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Ο Γερμανός συγγραφέας και ποιητής Γκίντερ Γκρας, βραβευμένος με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1999, πέθανε σήμερα σε ηλικία 87 ετών, ανακοίνωσε το ίδρυμα που φέρει το όνομά του. Ο συγγραφέας του "Τενεκεδένιου ταμπούρλου" γεννήθηκε στην Ελεύθερη Πόλη του Ντάντσιχ (το σημερινό Γκντασκ της Πολωνίας) το 1927 και πολλά από τα έργα του διαδραματίζονταν στην πόλη αυτή.

Για πολλούς, ο Γκρας ήταν η φωνή της μεταπολεμικής γενιά της Γερμανίας που έφερε το βάρος της ενοχής των προγόνων της για τις ακρότητες που διέπραξαν οι Ναζί στην Ευρώπη.

http://www.kathimerini.gr/811206/article/epikairothta/kosmos/pe8ane-o-nompelistas-syggrafeas-gkinter-gkras

Ο μύθος του Σίσυφου

Οι θεοί είχαν καταδικάσει τον Σίσυφο να κυλάει αδιάκοπα ένα βράχο ως την κορυφή ενός βουνού απ’ όπου η πέτρα, με το βάρος της, ξανάπεφτε. Είχαν σκεφτεί, κάπως δικαιολογημένα, πως δεν υπάρχει πιο φοβερή τιμωρία απ’ τη χωρίς όφελος κι ελπίδα εργασία. Εάν πιστέψουμε τον Όμηρο, ο Σίσυφος ήταν ο πιο ήσυχος κι ο συνετότερος των θνητών.

Μια άλλη, όμως, παράδοση τον παρουσιάζει σαν ληστή. Δε βλέπω εδώ καμιά διαφορά. Οι γνώμες διαφέρουν πάνω στα αίτια που τον ανάγκασαν να γίνει ο χωρίς κέρδος εργάτης του Άδη. Κατ’ αρχάς του καταλογίζουν κάποια αστοχασιά με τους θεούς. Αποκάλυψε τα μυστικά τους. Η Αίγινα, κόρη του Ασωπού, αρπάχτηκε από τον Δία. Ο πατέρας ταράχτηκε απ’ την απαγωγή και απευθύνθηκε στον Σίσυφο. Αυτός, που ήξερε για την αρπαγή, υποσχέθηκε στον Ασωπό να τον βοηθήσει, με τον όρο πως θα έδινε νερό στον Ακροκόρινθο. Για τους ουράνιους κεραυνούς, θα δεχτεί την ευλογία του νερού. Τιμωρήθηκε στον Άδη. Ο Όμηρος μας διηγείται επίσης ότι ο Σίσυφος αλυσόδεσε το Θάνατο. Ο Πλούτων δεν μπόρεσε να ανεχτεί το θέαμα της έρημης και σιωπηλής αυτοκρατορίας του. Εσπευσε να στείλει το θεό του πολέμου που ελευθέρωσε το Θάνατο από τα χέρια του νικητού του.

Λένε ακόμα πως όταν ο Σίσυφος ήταν ετοιμοθάνατος θέλησε να δοκιμάσει ανόητα την αγάπη της γυναίκας του. Τη διέταξε ν’ αφήσει άταφο το πτώμα του στη μέση της δημόσιας πλατείας. Ο Σίσυφος ξαναβρέθηκε στον Άδη. Κι εκεί, θυμωμένος εξ αιτίας μιας υπακοής τόσο αντίθετης στην ανθρώπινη αγάπη, πήρε την άδεια από τον Πλούτωνα να επιστρέψει στη γη για να τιμωρήσει τη γυναίκα του. Μα όταν ξανάδε την όψη αυτού του κόσμου, γεύτηκε το νερό και τον ήλιο, τις ζεστές πέτρες και τη θάλασσα, δεν ήθελε να γυρίσει στην καταχθόνια σκιά. Οι προσκλήσεις, οι θυμοί κι οι συμβουλές δεν απέδωσαν τίποτα. Για πολλά χρόνια αφέθηκε στην καμπύλη του κόλπου, στη λάμψη της θάλασσας και στα χαμόγελα της γης. Χρειαζόταν η επέμβαση των θεών. Ο Ερμής ήρθε να πιάσει τον θρασύ από το σβέρκο και, αποσπώντας τον απ’ τις χαρές του, τον ξανάφερε με τη βία στον Άδη όπου ο βράχος του ήταν έτοιμος.

Έχουμε ήδη καταλάβει πως ο Σίσυφος είναι ο παράλογος ήρωας. Τα πάθη του τον συνιστούν περισσότερο απ’ το μαρτύριό του. Η περιφρόνησή του για τους θεούς, το μίσος του για το θάνατο και το πάθος του για τη ζωή του στοίχισαν αυτό το ανείπωτο μαρτύριο, να δίνει όλο του το είναι χωρίς ανταμοιβή. Είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσει για τα γήινα πάθη. Δε μας αφηγούνται τίποτα για τον Σίσυφο στον Άδη. Οι μύθοι φτιάχνονται για να τους ζωογονεί η φαντασία. Σ’ αυτόν βλέπουμε μόνο όλη την προσπάθεια ενός τεντωμένου κορμιού ν’ ανασηκώσει την πελώρια πέτρα, να τη γυρίσει και να την κάνει ν’ αναρριχηθεί σε μια πλαγιά που έχει ανεβοκατέβει εκατό φορές. Βλέπουμε το συσπασμένο πρόσωπο, το κολλημένο πάνω στην πέτρα μάγουλο, τον ώμο που δέχεται το λασπωμένο όγκο, το πόδι που τον στηρίζει, τη διαστολή των μυώνων, την ανθρώπινη σιγουριά δυο χεριών γεμάτων γη. Στο έπακρο αυτής της τρομερής προσπάθειας, της μετρημένης με το χωρίς ουρανό διάστημα και το χωρίς βάθος χρόνο, ο σκοπός εκπληρώνεται. Ο Σίσυφος τότε, κοιτάζει την πέτρα να κατηφορίζει σε μερικές στιγμές προς αυτόν το χαμηλό κόσμο απ’ όπου θα πρέπει να την ανεβάσει πάλι στην κορυφή. Ξανακατεβαίνει στην πεδιάδα.

Δεν ανακαλύπτει κανείς το παράλογο αν δεν επιχειρήσει να γράψει κάποιο εγχειρίδιο ευτυχίας. “Ε, πώς, από τόσο στενούς δρόμους…;” Όμως, ένας κόσμος υπάρχει. Η ευτυχία και το παράλογο είναι δυο παιδιά της ίδιας γης. Είναι αχώριστα. Θα ήταν σφάλμα να πει κανείς πως η ευτυχία γεννιέται αναγκαστικά από την ανακάλυψη του παράλογου. Συμβαίνει το ίδιο συχνά, το συναίσθημα του παράλογου να γεννιέται από την ευτυχία. “Κρίνω πως όλα είναι καλά”, λέει ο Οιδίπους, κι αυτή η φράση είναι ιερή. Αντηχεί στο βάρβαρο και περιορισμένο από τον ανθρώπινο κόσμο. Δείχνει πως τίποτα δεν είναι, δεν ήταν εξαντλημένο. Διώχνει απ’ αυτό τον κόσμο ένα θεό που μπήκε μ’ απληστία και με τη γεύση των ανώφελων πόνων. Από το πεπρωμένο δημιουργεί μια ανθρώπινη υπόθεση που πρέπει οπωσδήποτε να ρυθμιστεί ανάμεσα στους ανθρώπους.

Ολη η βουβή χαρά του Σίσυφου βρίσκεται εκεί. Το πεπρωμένο του του ανήκει. Ο βράχος είναι η πραγματικότητά του. Όμοια, ο παράλογος άνθρωπος όταν μελετάει το μαρτύριό του, κάνει όλα τα είδωλα να βουβαθούν. Στο ξαφνικά παραδομένο στη σιωπή του σύμπαν, υψώνονται οι χιλιάδες μικρές έκθαμβες φωνές της γης. Ασυνείδητες και μυστικές επικλήσεις, προσκλήσεις προς όλα τα πρόσωπα, αποτελούν την αναγκαία επιστροφή και το τίμημα της νίκης. Δεν υπάρχει ήλιος χωρίς σκιά και πρέπει να γνωρίσουμε τη νύχτα. Ο παράλογος άνθρωπος λέει ναι και ο αγώνας του θα είναι πια αδιάκοπος. Εάν υπάρχει ένα προσωπικό πεπρωμένο, δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή εξαιρετικής τύχης ή το πολύ να υπάρχει μια, εκείνη που κρίνεται σα μοιραία κι αξιοκαταφρόνητη. Όσο για τις υπόλοιπες, ο άνθρωπος ξέρει πως είναι κύριος της ζωής του. Σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή που ο άνθρωπος ξαναγυρίζει στη ζωή του, ο Σίσυφος - πηγαίνοντας πάλι προς το βράχο του – μελετάει αυτή την ασύνδετη σειρά των πράξεων που γίνεται πεπρωμένο του, φτιαγμένο από τον ίδιο, απλό κάτω απ’ το βλέμμα της μνήμης και σφραγισμένο σε λίγο με το θάνατό του. Έτσι, πεισμένος για την εντελώς ανθρώπινη προέλευση όλων των ανθρώπινων, τυφλός που ποθεί να δει και ξέρει πως η νύχτα είναι ατέλειωτη, βρίσκεται πάντα σε πορεία. Ο βράχος γυρίζει ακόμα.

Αφήνω τον Σίσυφο στους πρόποδες του βουνού. Πάντα ξαναβρίσκει κανείς το φορτίο του. Ο Σίσυφος όμως, συμβολίζει την ανώτερη πίστη που αρνιέται στους θεούς κι ανυψώνει τους βράχους. Κι εκείνος κρίνει πως όλα είναι καλά. Αυτό το σύμπαν, αδέσποτο στο εξής, δεν του φαίνεται άκαρπο ούτε μάταιο. Ο κάθε κόκκος της πέτρας, η κάθε λάμψη αυτού του γεμάτου νύχτα βουνού πλάθει, μονάχα γι’ αυτόν, τη μορφή ενός κόσμου. Ακόμα κι ο ίδιος ο αγώνας προς την κορυφή φτάνει για να γεμίσει μια ανθρώπινη καρδιά. Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο.

Πηγή: http://iordanisp.wordpress.com/

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=421461

Ο Σίσυφος ήταν μια πολύ ξεχωριστή προσωπικότητα της ελληνικής μυθολογίας. Ο Σίσυφος ήταν ιδρυτής και βασιλιάς της αρχαίας Εφύρας, που στη συνέχεια ονομάστηκε Κόρινθος.

Όλα άρχισαν όταν ο Δίας αποπλάνησε την Αίγινα. Η Αίγινα ήταν κόρη του ποταμού και θεού Ασωπού. Ο Ασωπός ζήτησε από τον Σίσυφο να του πει τι γνωρίζει και αυτός συμφώνησε αφού ο Ασωπός για αντάλλαγμα του έταξε ότι μια πηγή με νερό θα αναβλύζει ασταμάτητα από την ακρόπολη της πόλης του.

Ο Σίσυφος γνώριζε πολλά για την υπόθεση και τα είπε στον Ασωπό. Στη συνέχεια ο Ασωπός καταδίωξε τον Δία. Αφού ο Δίας γλίτωσε, αποφάσισε να τιμωρήσει το Σίσυφο. Έτσι έστειλε τον Σίσυφο στον Άδη.

Όμως τότε ο Σίσυφος απέδειξε την εξυπνάδα και την πονηριά του καταφέρνοντας να φυλακίσει τον Άδη. Τότε όμως έγινε κάτι πρωτοφανές. Ο Άδης αδυνατούσε να πάρει τις ψυχές των θανάσιμα τραυματισμένων ανθρώπων και ζώων, ο κόσμος γέμιζε σιγά-σιγά από τραυματισμένα, ακρωτηριασμένα και ανήμπορα έμψυχα όντα. Οιθεοί αναστατώθηκαν και ο Άρης ελευθέρωσε τον Άδη από τα δεσμά του, στέλνοντας ξανά τον Σίσυφο στον Άδη.

Πάλι όμως ο Σίσυφος είχε προνοήσει. Είχε πει στη γυναίκα του να μη θάψει το σώμα του. Έτσι ζήτησε από τον Άδη τρεις μέρες για να επιστρέψει στη γη και να φροντίσει το ζήτημα. Ο Άδης δέχτηκε το αίτημα του Σίσυφου, όμως ο τελευταίος δεν επέστρεψε. Έτσι ήρθε η σειρά του Ερμή να τον πάει στον Άδη.

Ο Σίσυφος τιμωρήθηκε για όλη αυτή τη συμπεριφορά. Οι «κριτές των νεκρών» του έβαλαν ως βασανιστήριο να κουβαλάει ένα βράχο στην κορυφή ενός βουνού. Φτάνοντας στην κορυφή, η πέτρα δεν σταθεροποιείτο και έπεφτε από την άλλη. Αυτή η τιμωρία είναι αιώνια για τον «νικητή» του Άδη.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%AF%CF%83%CF%85%CF%86%CE%BF%CF%82

Ἐπιτάφιος Ἀδώνιδος

: «Αλί της της Κυθέρειας, ο Άδωνης εχάθη»





Ο Ἐπιτάφιος Ἀδώνιδος του Βίωνα από τη Σμύρνη, είναι ένα σύντομο ποίημα που έχει χαρακτήρα θρήνου. Αναφέρεται στον θάνατο του ωραίου Άδωνη, ερωμένου της Αφροδίτης, ο οποίος, σύμφωνα με την πιο διαδεδομένη εκδοχή του μύθου, είχε σκοτωθεί κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού, όταν ένα αγριογούρουνο τον τραυμάτισε θανάσιμα στον μηρό...Τον Άδωνη θρηνολογώ, τον όμορφο που εχάθη,
«πάει, χάθηκεν ο Άδωνης» οι Έρωτες θρηνούνε.
Στα πορφυρά σου Κύπριδα να μην ξαναπλαγιάσεις,
βάλε τα μαύρα σου, πικρή, και να στηθοκοπιέσαι,
σύρε φωνή, ο Άδωνης χάθηκεν, ο καλός σου.

Τον Άδωνη θρηνολογώ κι οι Έρωτες θρηνούνε.

Στα όρη κείτετ᾽ ο καλός, στο πόδι λαβωμένος,
πληγή στον άσπρο του μηρό από το άσπρο δόντι·
κι ως ξεψυχάει, την Κύπριδα φαρμάκι την ποτίζει·
στάζει το αίμα ολόμαυρο στη σάρκα τη χιονάτη,
τα μάτια σβήνουν, φεύγουνε τα ρόδα των χειλιών του,
σβήνει μαζί του το φιλί κι η Κύπριδα το χάνει.
Τι κι αν νεκρός, η Κύπριδα το φίλημα το θέλει,
μα δεν το νιώθει το φιλί ο Άδωνης που σβήνει.

Τον Άδωνη θρηνολογώ κι οι Έρωτες θρηνούνε.

Βαθιά πληγή έχει ο Άδωνης απάνω στο μερί του,
βαθύτερη μες στην καρδιά η έρμη Αφροδίτη.
Και τα καλά του τα σκυλιά ουρλιάζουν γύρωθέ του,
κλαίνε οι Νύμφες των Βουνών ξυπόλυτ᾽ η Κυθέρεια,
με τα μαλλιά της ξέπλοκα πλανιέτ᾽ αλαλιασμένη,
σέρνει το μαύρο πένθος της στα δάση, στα ρουμάνια,
το αίμα της το ιερό τ᾽ αγκάθια το συνάζουν·
στις λαγκαδιές γυροβολά, θρηνολογεί και σκούζει,
τον άντρα τον Ασσύριο καλεί, το παλικάρι.

Ολόμαυρο το αίμα του στάζει στον αφαλό του,
βάφονται κατακόκκινα του Άδωνη τα στήθη,
το στέρνο το χιονόλευκο κι εκείνο πορφυραίνει.

«Αλί της της Κυθέρειας», οι Έρωτες θρηνούνε.

Όσον εζούσε ο Άδωνης, όμορφ᾽ η Αφροδίτη,
πέθαν᾽ εκείνος κι έδυσε το κάλλος της μαζί του.
«Αλί της» λένε τα βουνά, «αλί του» λεν τα δέντρα,
για το δικό της τον καημό και τα ποτάμια κλαίνε,
δακρύζουν για τον Άδωνη στα όρη οι νερομάνες.
Και τα λουλούδια άλικα βάφοντ᾽ από τον πόνο·
μες στα φαράγγια η θεά σέρνει πικρό τραγούδι:

«Αλί της της Κυθέρειας, ο Άδωνης εχάθη».





Αἰάζω τὸν Ἄδωνιν, «ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις»·
«ὤλετο καλὸς Ἄδωνις», ἐπαιάζουσιν Ἔρωτες.
μηκέτι πορφυρέοις ἐνὶ φάρεσι Κύπρι κάθευδε·
ἔγρεο, δειλαία, κυανόστολα καὶ πλατάγησον
στήθεα καὶ λέγε πᾶσιν, «ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις».

αἰάζω τὸν Ἄδωνιν· ἐπαιάζουσιν Ἔρωτες.

κεῖται καλὸς Ἄδωνις ἐν ὤρεσι μηρὸν ὀδόντι,
λευκῷ λευκὸν ὀδόντι τυπείς, καὶ Κύπριν ἀνιῇ
λεπτὸν ἀποψύχων· τὸ δέ οἱ μέλαν εἴβεται αἷμα
χιονέας κατὰ σαρκός, ὑπ᾽ ὀφρύσι δ᾽ ὄμματα ναρκῇ,
καὶ τὸ ῥόδον φεύγει τῶ χείλεος· ἀμφὶ δὲ τήνῳ
θνᾴσκει καὶ τὸ φίλημα, τὸ μήποτε Κύπρις ἀποίσει.
Κύπριδι μὲν τὸ φίλημα καὶ οὐ ζώοντος ἀρέσκει,
ἀλλ᾽ οὐκ οἶδεν Ἄδωνις ὅ νιν θνᾴσκοντα φίλησεν.

αἰάζω τὸν Ἄδωνιν· ἐπαιάζουσιν Ἔρωτες.

ἄγριον ἄγριον ἕλκος ἔχει κατὰ μηρὸν Ἄδωνις,
μεῖζον δ᾽ ἁ Κυθέρεια φέρει ποτικάρδιον ἕλκος.
τῆνον μὲν περὶ παῖδα φίλοι κύνες ὠρύονται
καὶ Νύμφαι κλαίουσιν Ὀρειάδες· ἁ δ᾽ Ἀφροδίτα
λυσαμένα πλοκαμῖδας ἀνὰ δρυμὼς ἀλάληται
πενθαλέα νήπλεκτος ἀσάνδαλος, αἱ δὲ βάτοι νιν
ἐρχομέναν κείροντι καὶ ἱερὸν αἷμα δρέπονται·
ὀξὺ δὲ κωκύοισα δι᾽ ἄγκεα μακρὰ φορεῖται
Ἀσσύριον βοόωσα πόσιν, καὶ παῖδα καλεῦσα.
ἀμφὶ δέ νιν μέλαν αἷμα παρ᾽ ὀμφαλὸν ᾀωρεῖτο,
στήθεα δ᾽ ἐκ μηρῶν φοινίσσετο, τοὶ δ᾽ ὑπὸ μαζοὶ
χιόνεοι τὸ πάροιθεν Ἀδώνιδι πορφύροντο.

«αἰαῖ τὰν Κυθέρειαν», ἐπαιάζουσιν Ἔρωτες.

ὤλεσε τὸν καλὸν ἄνδρα, σὺν ὤλεσεν ἱερὸν εἶδος.
Κύπριδι μὲν καλὸν εἶδος ὅτε ζώεσκεν Ἄδωνις,
κάτθανε δ᾽ ἁ μορφὰ σὺν Ἀδώνιδι. «τὰν Κύπριν αἰαῖ».
ὤρεα πάντα λέγοντι, καὶ αἱ δρύες «αἴ τὸν Ἄδωνιν»·
καὶ ποταμοὶ κλαίοντι τὰ πένθεα τᾶς Ἀφροδίτας,
καὶ παγαὶ τὸν Ἄδωνιν ἐν ὤρεσι δακρύοντι,
ἄνθεα δ᾽ ἐξ ὀδύνας ἐρυθαίνεται, ἁ δὲ Κυθήρα
πάντας ἀνὰ κναμώς, ἀνὰ πᾶν νάπος οἰκτρὸν ἀείδει,
«αἰαῖ τὰν Κυθέρειαν· ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις»·

(μετάφραση Παντελής Μπουκάλας)
http://mythiki-anazitisi.blogspot.gr/2015/04/blog-post_10.html

Η Μαρία Μαγδαληνή δεν υπήρξε ποτέ πόρνη

Η Μαρία Μαγδαληνή, που υποτίθεται ότι μετανόησε και έπλυνε τα πόδια του Χριστού με μύρο, δεν υπήρξε ποτέ πόρνη, αλλά ήταν μια ευσεβής γυναίκα. Ποιος τη χαρακτήρισε ιερόδουλη

Η Μαρία Μαγδαληνή ήταν η αμαρτωλή πόρνη που εξιλεώθηκε για τα απόκρυφα Ευαγγέλια που προκαλούν την οργή της εκκλησίας, ήταν η σύζυγος του Χριστού που έφερε στον κόσμο το παιδί του. Είναι μία από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες του χριστιανισμού και ταινίες όπως ο «Κώδικας Ντα Βίντσι» έχουν δημιουργήσει ένα πολύ ελκυστικό μυστήριο γύρω από αυτήν. Όμως, σύμφωνα με την ορθόδοξη εκκλησία, η Μαρία Μαγδαληνή δεν ήταν τίποτα από όλα αυτά.

Η Μαρία καταγόταν από τα Μάγδαλα, από όπου προέκυψε και το όνομα Μαγδαληνή. Ήταν μία απ’ τις γυναίκες που ακολουθούσαν και βοηθούσαν οικονομικά τον Χριστό και τους μαθητές του. Πρώτη φορά αναφέρεται το όνομά της στο Ευαγγέλιο του Λουκά και του Μάρκου, σύμφωνα με τα οποία ο Χριστός έβγαλε «επτά δαιμόνια» από μέσα της. Η πιο πιθανή εξήγηση του όρου «επτά δαιμόνια» ήταν ότι τη θεράπευσε από κάποια πολύ σοβαρή ασθένεια. Αργότερα, η καθολική εκκλησία απέδωσε τα δαιμόνια ως τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα.

Η Μαρία Μαγδαληνή εμφανίζεται ξανά στη Σταύρωση. Όλα τα Ευαγγέλια την κατονομάζουν ανάμεσα στις γυναίκες που παρακολούθησαν τη Σταύρωση του Χριστού, αψηφώντας τον κίνδυνο της σύλληψης απ’ τους Ρωμαίους. Μετά την αποκαθήλωση, η Μαρία Μαγδαληνή ήταν μία απ’ τις γυναίκες που άλειψαν το σώμα του Χριστού με μύρο και ήταν η πρώτη που Τον είδε μετά την Ανάσταση. Στην ορθόδοξη παράδοση, η Μαρία Μαγδαληνή δεν ήταν μία πανέμορφη νεαρή πόρνη, αλλά μία σεβάσμια γυναίκα μέσης ηλικίας. Μετά την Ανάσταση, ταξίδεψε στη Ρώμη, όπου ανακοίνωσε στον αυτοκράτορα Τιβέριο ότι ο Χριστός ήταν υιός του Θεού. Έμεινε με τη Θεοτόκο μέχρι την Κοίμησή της και αφού κήρυξε το Ευαγγέλιο σε πολλές χώρες της Μεσογείου, εγκαταστάθηκε στην Έφεσο μέχρι το τέλος της ζωής της.

Μαρία Μαγδαληνή, η μετανοημένη πόρνη

Η «πόρνη» Μαρία Μαγδαληνή είναι αποτέλεσμα μίας «θεολογικής σύγχυσης». Στο Ευαγγέλιο του Λουκά, λίγο πριν αναφερθεί το όνομα της Μαρίας Μαγδαληνής για πρώτη φορά, περιγράφεται το εξής επεισόδιο. Μία ανώνυμη ιερόδουλη επισκέφτηκε τον Ιησού στο σπίτι του Σίμωνα του Φαρισαίου και μετανοημένη για τις αμαρτίες της, έπλυνε τα πόδια του με μύρο και τα σκούπισε με τα λυτά, μακριά μαλλιά της. Αντιθέτως, στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου, η ιερόδουλη συναντά τον Χριστό στο σπίτι του Σίμωνα του Λεπρού στη Βηθανία. Όμως, στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, στη Βηθανία τα πόδια του Ιησού πλύθηκαν από τη Μαρία, την αδερφή του Λαζάρου, η οποία ήθελε να τον ευχαριστήσει επειδή ανέστησε τον αδερφό της.

Οι δύο ανώνυμες ιερόδουλες, η Μαρία απ’ τη Βηθανία και η μυροφόρος Μαρία Μαγδαληνή, έγιναν ένα άτομο. Όσοι μελετούσαν προσεκτικά τις επίσημες πηγές γνώριζαν ότι ήταν διαφορετικά πρόσωπα, αλλά δεν ίσχυε το ίδιο για όλους τους ιερείς και κήρυκες της καθολικής εκκλησία, που προέρχονταν από κατώτερες κοινωνικές τάξεις και είχαν ελλιπή μόρφωση. Η «σύμπτυξη» επισημοποιήθηκε το 591 από τον Πάπα Γρηγόριο Α’. Είναι γνωστός και ως «Γρηγόριος ο Μέγας» και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους θρησκευτικούς ηγέτες της ιστορίας. Με ένα κήρυγμά του, ο Γρηγόριος ένωσε τη Μαρία Μαγδαληνή με την ιερόδουλη που έπλυνε τα πόδια του Χριστού:

"Αυτή που ο Λουκάς αποκαλεί αμαρτωλή γυναίκα, αυτή που ο Ιωάννης αποκαλεί Μαρία, πιστεύουμε ότι είναι η Μαρία απ’ την οποία βγήκαν τα επτά δαιμόνια σύμφωνα με τον Μάρκο. Και τι θα μπορούσαν να είναι αυτά τα επτά δαιμόνια, αν όχι τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα;». Την εποχή του Γρηγορίου, η Ευρώπη μαστιζόταν από την πανούκλα, την οποία ο κόσμος αντιμετώπιζε ως την τιμωρία του Θεού για τους αμαρτωλούς. Ο Γρηγόριος κήρυξε τη μετάνοια και τον άμεμπτο βίο ως το μοναδικό τρόπο προφύλαξης απ’ την αρρώστια και παρουσίασε την «ιερόδουλη Μαρία Μαγδαληνή» ως το απόλυτο σύμβολο της εξιλέωσης:

«Είναι εμφανές, αδερφοί μου, ότι η γυναίκα προηγουμένως χρησιμοποιούσε το μύρο για να αλείψει το κορμί της, ετοιμάζοντάς το για απαγορευμένες πράξεις. Αυτά που επιδείκνυε προκλητικά, τώρα θα το προσφέρει στο Θεό με ένα αξιέπαινο τρόπο. Φρόντιζε τα μαλλιά της για να τονίσει την ομορφιά της, αλλά τώρα τα μαλλιά της στεγνώνουν τα δάκρυά της. Είχε πει περήφανες, αλαζονικές κουβέντες με το στόμα, που τώρα φιλά τα πόδια του Κυρίου. Για κάθε απόλαυση που έζησε, τώρα κάνει θυσίες. Μετέτρεψε τα εγκλήματά της σε αρετές, για να μετανοήσει και να υπηρετήσει το Θεό». Στην ορθόδοξη εκκλησία όμως, η ταύτιση της Μαρίας Μαγδαληνής με την πόρνη είναι βλασφημία. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος επισημαίνει ότι η πόρνη που μετανόησε περιγράφεται στα Ευαγγέλια, αλλά ήταν μια άλλη γυναίκα, που δεν αναφέρεται το όνομά της στα ευαγγέλια. Για την ορθόδοξη εκκλησία ήταν δια βίου παρθένα και ένα απόλυτα σεβαστό πρόσωπο. Θεωρείται ισάξια με τους αποστόλους και εορτάζεται στις 22 Ιουλίου".

Μαγδαληνή, η σύζυγος του Ιησού

Η ιστορία της Μαρίας Μαγδαληνής περιπλέκεται κι άλλο στα απόκρυφα Ευαγγέλια. Στο Ευαγγέλιο του Φιλίππου αναφέρεται ότι η Μαρία Μαγδαληνή ήταν η σύντροφος του Ιησού. Την αγαπούσε πιο πολύ από τους υπόλοιπους ακολούθους του και τη φιλούσε συχνά στο στόμα. Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο της ίδιας της Μαρίας, ο Ιησούς έδειχνε προτίμηση σε εκείνη, της μιλούσε και τη συμβούλευε, αλλά δεν υπήρχε ερωτική σχέση μεταξύ τους. Τα απόκρυφα Ευαγγέλια γράφτηκαν αιώνες μετά τη γέννηση του Χριστού και δεν θεωρούνται έγκυρα ούτε από την ορθόδοξη, αλλά ούτε κι από την καθολική εκκλησία.
http://news247.gr/
 

 

Η σημασία της μάχης των Θερμοπυλών στην αρχαία εποχή

«Ποιος από τους μεταγενέστερους» γράφει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης (ΙΑ’, 11, 2) σχολιάζοντας τη θυσία των 300 Σπαρτιατών στις Θερμοπύλες, «δεν θα ζηλέψει την παλικαριά αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι, καθώς βρέθηκαν στην αρπάγη μιας συντριπτικά υπέρτερης καταστάσεως, σωματικά υπέκυψαν, έμειναν όμως αήττητοι στην ψυχή. Γι’ αυτό, μόνο αυτοί από όλη την ιστορία αναφέρονται». Αυτή η ηθική νίκη έδωσε το κουράγιο στους Έλληνες να συντρίψουν τους Πέρσες στη Σαλαμίνα και στις Πλαταιές και να απομακρύνουν τον θανάσιμο κίνδυνο από την πατρίδα τους.

Οι Έλληνες εκείνης της εποχής κατανόησαν ήδη από τότε τη βαρύνουσα σημασία της θυσίας των ομοεθνών τους στις Θερμοπύλες. Στους τάφους των νεκρών πολεμιστών χαράχτηκαν τρία επιγράμματα του λυρικού ποιητή Σιμωνίδη του Κείου. Ο τελευταίος, επίσης, προέβη σε άλλο κείμενό του στην αξιολόγηση των νεκρών πολεμιστών: «Το μαύρο σύννεφο του θανάτου τους βρήκε, όμως αυτοί δεν θα πεθάνουν, αν και νεκροί, αφού η δόξα της αρετής τους επάνω θα τους ανεβάζει από τα δώματα του Αδη».

Η τοποθεσία της μάχης, έγινε σημείο αναφοράς για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Στις Θερμοπύλες ανεγέρθη, λίγο μετά τη μάχη ένας πέτρινος λέων, ως μια έντεχνη υπόμνηση του ονόματος του νεκρού Σπαρτιάτη βασιλιά. Περί το 440 π.Χ. τα λείψανα του Λεωνίδα μεταφέρθηκαν στη Σπάρτη. Η ιδιαίτερη τιμητική ταφή χαρακτηρίστηκε υπερβολική από τον Ηρόδοτο. Ωστόσο, ήταν ανάγκη εκείνη την περίοδο για τη σπαρτιατική πολιτεία να επαναβεβαιώσει τον ρόλο της ως υπερασπιστή της ανεξαρτησίας των Ελλήνων. Ήταν η εποχή που ανέβαινε δυναμικά η Αθήνα και αναλάμβανε ηγετικό ρόλο στον αντιπερσικό αγώνα. Όσο οδεύουμε προς τον Πελοποννησιακό Πόλεμο η αντίληψη αυτή των Σπαρτιατών αρχίζει να αλλάζει. Ο περσικός κίνδυνος πλέον φαίνεται μακρινός.

Ο νέος εχθρός για την ανεξαρτησία των ελληνικών πόλεων ενσαρκώνεται στις επεκτατικές διαθέσεις της αθηναϊκής δημοκρατίας. Χρέος λοιπόν της Σπάρτης είναι να προστατέψει τις ελληνικές πόλεις όπως έπραξαν τότε οι υπερασπιστές των Θερμοπυλών. Το παράδειγμα των Θερμοπυλών ήταν τόσο επιβλητικό, ώστε χρησίμευε και ως αφορμή επίκλησης για ηρωική στάση ακόμη και στους Αθηναίους ρήτορες. Έτσι, ο Λυσίας υπενθυμίζει την γενναία στάση της Σπάρτης κατά τη διάρκεια των Περσικών Πολέμων, περισσότερο όμως για να επιτιμήσει στη συνέχεια τη φιλοτυρρανική εξωτερική της πολιτική. Τον 4ο αι. π.Χ. ο Λυκούργος, ο οποίος ανήκε στην αντιμακεδονική παράταξη, αναφέρει τις Θερμοπύλες ως παράδειγμα ηρωικής αρετής (Κατά Λεωκράτους 106-7, 128-30).

Θεωρεί, μάλιστα, ότι οι Αθηναίοι όφειλαν να διαπνέονται από ίδιο πνεύμα και να αντιταχθούν στη μακεδονική επέκταση προς τη νότιο Ελλάδα. Ακόμα και ο ίδιος ο Μέγας Αλέξανδρος συνέβαλε στη διαιώνιση της ανάμνησης των Θερμοπυλών, σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς. Ύστερα από τη νίκη εναντίον των Περσών στο Γρανικό ποταμό, έδωσε εντολή να σταλούν στην Αθήνα 300 περσικές πανοπλίες ως λάφυρα. Επέμεινε να αφιερωθούν στον ναό της Αθηνάς στην Ακρόπολη, συνοδευόμενες από την γνωστή επιγραφή:

«Αλέξανδρος, ο γιός του Φιλίππου, και οι λοιποί Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων, από τους βαρβάρους που κατοικούν στην Ασία. Πράγματι την εποχή εκείνη οι Σπαρτιάτες διακρίθηκαν μόνο δια της απουσίας τους από την πανελλήνια εκστρατεία εναντίον της Περσίας. Πόσο διαφορετικά ήταν όλα το 480 π.Χ όταν οι Σπαρτιάτες ήταν οι αναγνωρισμένοι ηγέτες των Ελλήνων στην προσπάθεια αναχαίτισης του Ξέρξη. Αυτή ακριβώς την τεράστια διαφορά του τότε με το τώρα θέλησε να υπογραμμίσει ο Αλέξανδρος αφιερώνοντας 300 πανοπλίες. Ήταν σαν να έλεγε στους συγχρόνους του Σπαρτιάτες: «αυτές για τους 300 των Θερμοπυλών, από τους οποίους υπολείπεστε πολύ σε γενναιότητα».

Κατά την ελληνιστική περίοδο οι Σπαρτιάτες ανήγειραν ένα μόνιμο ιερό-ηρώο στην πόλη τους, το ονομαζόμενο Λεωνίδειο. Παράλληλα, καθιέρωσαν ετήσιες εορτές προς τιμήν του, τα Λεωνίδαια. Η διάρκεια αυτών των εορτών, όμως πιθανότατα ατόνησε κατά τη φάση παρακμής της Σπάρτης, την ύστερη ελληνιστική εποχή. Η θυσία του βασιλιά Λεωνίδα και των πολεμιστών του και η αίγλη που την περιέβαλε αποτέλεσε ισχυρότατο κίνητρο ώστε, όχι μόνο ιδιώτες, αλλά και κοινότητες να εφευρίσκουν συγγενικούς δεσμούς με την πολιτεία του Ευρώτα σε μια προσπάθεια να πετύχουν αναγνώριση και αποδοχή. Έτσι έγινε και στις αρχές του 3ου αιώνα π.Χ., ο τότε Μέγας Αρχιερέας της Ιερουσαλήμ ισχυρίστηκε ότι είχαν κοινή καταγωγή οι Εβραίοι και οι Σπαρτιάτες από τον Αβραάμ και τον Μωυσή.

Ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Αρεύς ανταποκρίθηκε – έτσι τουλάχιστον ισχυρίζεται το κείμενο των Μακκαβαίων-θετικά στους εβραϊκούς ισχυρισμούς. Σύμφωνα με τον Πολ Κάρτλεζ, καθηγητή ελληνικής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, αυτή ήταν μια μέθοδος των Εβραίων για να βρουν μια θέση συμβολικά μέσα στην τάξη του ελληνιστικού κόσμου και πιο πρακτικά, να αποκτήσουν έναν πιθανό σύμμαχο (δηλαδή τον βασιλιά Αρεα) ενάντια στις καταχρήσεις των επιθετικών ντόπιων μοναρχών του οίκου των Σελευκιδών.

Νίκος Γιαννόπουλος ιστορικός

http://news247.gr/eidiseis/mixani-tou-xronou/mhxanh-toy-xronoy-o-m-aleksandros-oi-deiloi-apogonoi-toy-lewnida-kai-pws-oi-evraioi-anakalypsan-koinh-katagwgh-me-thn-arxaia-sparth.3404838.html

Τα Τέσσερα Στοιχεία στην Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία

Σύμφωνα με την οντολογική θεωρία των τεσσάρων στοιχείων όλος ο κόσμος δομείται θεμελιακά από τέσσερα βασικά στοιχεία. Από αυτά, τις αλληλεπιδράσεις και τις αναμείξεις τους οικοδομούνται όλα τα υλικά και άϋλα, ορατά και αόρατα αντικείμενα του Σύμπαντος. Τα τέσσερα στοιχεία έχουν τα εξής ονόματα:

η Φωτιά
ο Αέρας
το Νερό
η Γη

Οι όροι παραπέμπουν στις αντίστοιχες φυσικές έννοιες της φωτιάς, των αερίων, του νερού και του εδάφους, λόγω παρεμφερών ιδιοτήτων, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για υποτιθέμενα οντολογικά θεμέλια συστατικά της φύσης και όχι για τις γνωστές έννοιες της καθημερινότητας.

Η μεταφυσική θεωρία των τεσσάρων στοιχείων βρίσκεται στον πυρήνα της ελληνικής φιλοσοφίας και οι περισσότεροι φιλόσοφοι ασχολούνταν με αυτά. Ωστόσο δεν συμφωνούσαν μεταξύ τους για το αν και ποιο στοιχείο είναι το βασικότερο και πλέον πρωταρχικό στη δημιουργία του κόσμου. Ο Θαλής ο Μιλήσιος (624-546 π.Χ.) υποστήριζε την άποψη, ότι τα υλικά σώματα αποτελούνται από το βασικό υλικό που είναι το νερό. Ο Αναξιμένης (585-525 π.Χ.) αντίθετα υποστήριζε ότι το βασικό υλικό είναι ο αέρας, και ότι τα άλλα δύο στοιχεία, το νερό και η γη αποτελούνται από συμπυκνωμένο αέρα. Ο Ηράκλειτος από την πλευρά του υποστήριζε ότι η φωτιά είναι το βασικό στοιχείο. Ο Πυθαγόρας δίδασκε ότι τα τέσσαρα στοιχεία αποτελούν μία Τετρακτύ αντιστοιχίζοντας την φωτιά προς τη μονάδα, τον αέρα προς τη δυάδα, το νερό προς την τριάδα και τη γη προς την τετράδα, όπως μας αναφέρει ο Ιάμβλιχος.Ο Εμπεδοκλής θεωρούσε ότι και τα τέσσερα στοιχεία είναι βασικά, και ότι το κάθε στοιχείο έχει βασικές ιδιότητες, έτσι ώστε από την σύνθεση των τεσσάρων αυτών στοιχείων να σχηματίζονται όλα τα υπόλοιπα υλικά.
Αργότερα, ο Πλάτωνας (περ. 428-347 π.Χ.) πρόσθεσε τον Αιθέρα και όρισε για κάθε στοιχείο ένα γεωμετρικό στερεό θέσεις που στην ουσία διδάσκονταν από τους Πυθαγόρειους :
το τετράεδρο για την φωτιά,
το εξάεδρο για την γη,
το οκτάεδρο για τον αέρα,
το δωδεκάεδρο για τον αιθέρα,
και το εικοσάεδρο για το νερό.

Ο Θέων ο Σμυρναίος μάλιστα αναφέρει τα τέσσερα στοιχεία να αποτελούν την τέταρτη κατά σειρά τετρακτύν στο σύνολο των ένδεκα τετρακτύων που όπως υποστήριζε υπάρχουν στον κόσμο.Ο Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.) καθόρισε τις ιδιότητες των τεσσάρων στοιχείων (κρύο/ζέστη, ξηρό/υγρό) και έδωσε στον αιθέρα την υπόσταση του «πνεύματος» των υπόλοιπων τεσσάρων στοιχείων:

Ζεστό Κρύο
Ξηρό φωτιά γη
Υγρό αέρας νερό





Οι στωικοί εξέλιξαν την θεωρία αυτή περισσότερο και υποστήριξαν ότι το «πνεύμα» είναι μείγμα της φωτιάς και του αέρα. Γιαυτό και τα δύο αυτά στοιχεία θεωρήθηκαν «πνευματικά» ή «ενεργά», ενώ τα υπόλοιπα δύο στοιχεία, η γη και το νερό θεωρήθηκαν «αδρανή». Από κει και ύστερα η θεωρία διαδόθηκε και έγινε αποδεκτή, παραμένοντας όπως ήταν και επικράτησε για πολλούς αιώνες, μέχρι τον μεσαίωνα. Και σήμερα όμως συνεχίζει να είναι έδαφος μελέτης της φιλοσοφίας τουλάχιστον για εκείνους που ασχολούνται με την Ελληνική φιλοσοφία, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, τωνΠυθαγορείων, αλλά και τον εσωτερισμό, τον αποκρυφισμό κ.α.

Με τις εκστρατείες του Μεγαλέξανδρου τα ελληνικά γράμματα εξαπλώθηκαν. Ο Πτολεμαίος, διάδοχος του Αλέξανδρου στην Αλεξάνδρεια, έκτισε έναν ναό γραμμάτων για τις μούσες, το «Μουσείο», ένα ίδρυμα που σήμερα θα το λέγανε Πανεπιστήμιο. Το Μουσείο αυτό, στο οποίο υπήρχε η περίφημηΒιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, έγινε φημισμένο κέντρο μόρφωσης και γραμμάτων. Στον τόπο αυτό συνδυάστηκε η ελληνική φιλοσοφία με τις αιγυπτιακές γνώσεις περί της εφαρμογής της χημείας. Στην αρχαία Αίγυπτο η εφαρμογή της χημείας είχε καθαρά θρησκευτικό υπόβαθρο (π.χ. ταρίχευση των φαραώ), πράγμα που επηρέασε την ροή της θεωρίας των τεσσάρων στοιχείων. Αφενός η θεωρία αυτή πήρε ένα είδος θεολογικού χαρακτήρα, αφετέρου η θεωρία έγινε «εσωτερική», δηλαδή «μυστική» και άρχισε να γίνεται επίτηδες ακατανόητη για τους μη μυημένους.
Όταν οι Άραβες το 641 μ.Χ. κατέλαβαν την Αίγυπτο, θεσπίστηκαν την θεωρία των τεσσάρων στοιχείων και άρχισαν να την μελετούν με ενδιαφέρον. Τον τομέα αυτόν τον ονόμασαν «Αλ-Κιμία», δηλαδή «χημεία». Όταν οι Ευρωπαίοι με τις σταυροφορίες του 12ου και 13ου αιώνα ήρθαν σε επαφή με τους Άραβες, η αλχημεία μεταδόθηκε και στην Ευρώπη, όπου οι λεγόμενοι αλχημιστές την μελέτησαν και την επεξεργάστηκαν με ενδιαφέρον. Ο Παράκελσος τον 16ο αι. εξέφρασε την πεποίθηση, ότι τα τέσσερα στοιχεία έχουν σχέση με τα στοιχειακά, που τα διαχώρισε σε στοιχειακά της γης, του νερού, του αέρα και της φωτιάς. Επίσης η θεωρία των τεσσάρων στοιχείων θεσπίστηκε και από τους αστρολόγους, οι οποίοι κατέταξαν τα ζώδια σύμφωνα με τα τέσσερα στοιχεία. Συνολικά έχουμε λοιπόν τις εξής σχέσεις μεταξύ των τεσσάρων στοιχείων και των διαφόρων επιστημών:

Στοιχείο Γεωμετρικό σώμα
(Πλάτων) Ιδιότητα
(Αριστοτέλης) Ζώδιο
(Αστρολογία)


Κατεύθυνση



Αλχημιστικό σύμβολο
φωτιά τετράεδρο ζεστό + ξηρό Κριός, Λέων, Τοξότης


Νότος







αέρας οκτάεδρο ζεστό + υγρό Δίδυμοι, Ζυγός, Υδροχόος
Ανατολή





νερό εικοσάεδρο κρύο + υγρό Καρκίνος, Σκορπιός, Ιχθείς
Δύση







γη εξάεδρο κρύο + ξηρό Ταύρος, Παρθένος, Αιγόκερως
Βορράς















http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2015/04/blog-post_246.html

Αρθούρος Ρεμπώ: Ο ποιητής της εξέγερσης

Στις 10 Νοεμβρίου του 1891 φεύγει από τη ζωή ο Αρθρούρος Ρεμπώ, ένας από τους κύριους εκπροσώπους του συμβολισμού, με σημαντική επίδραση στη μοντέρνα ποίηση, παρά το γεγονός πως εγκατέλειψε οριστικά τη λογοτεχνία στην ηλικία των 20 ετών. Μέχρι πρόσφατα ο Ρεμπώ είχε χαραχθεί στη μνήμη του αναγνωστικού κοινού ως μία αέναη εφηβική μορφή, καθώς όλα τα μετέπειτα πορτρέτα του έδειχναν τη θολή απεικόνιση του. Έχει χαρακτηριστεί ως μία από τις πιο καταστρεπτικές και λυτρωτικές παρουσίες στον πολιτισμό του 20ού αιώνα, παρά το γεγονός ότι έως και το θάνατό του δεν ήταν γνωστός παρά στους κύκλους της αβάν-γκαρντ.


Γεννήθηκε στη Γαλλία στις 20 Οκτωβρίου 1854. Θεωρείται ο πρώτος ποιητής που επινόησε μια επιστημονικά πειστική μέθοδο μεταβολής της φύσης της ύπαρξης, ο πρώτος που βίωσε την περιπέτεια της ομοφυλοφιλίας του ως μοντέλο κοινωνικής αλλαγής, αλλά και ο πρώτος που αποκήρυξε τους μύθους από τους οποίους εξαρτάται ακόμα η φήμη του. Μέχρι και την ηλικία των 20 χρονών, όταν αποφασίζει να εγκαταλείψει τη λογοτεχνία, είχε ταξιδέψει σε δεκατρείς διαφορετικές χώρες και είχε ζήσει ως εργοστασιακός εργάτης, παιδαγωγός, επαίτης, λιμενεργάτης, μισθοφόρος, ναυτικός, εξερευνητής, έμπορος, λαθρέμπορος όπλων, αργυραμοιβός και, για ορισμένους κατοίκους της νότιας Αβησσυνίας, ως μουσουλμάνος Προφήτης.

Ο Ρεμπώ χαρακτηρίστηκε από τον Αλμπέρ Καμύ ως ο «ποιητής της εξέγερσης, και μάλιστα ο σημαντικότερος απ' όλους». Μετά το θάνατό, ο συμβολιστής, σουρεαλιστής, μπίτνικ ποιητής, ένθερμος επαναστάτης, στιχουργός της ροκ, πρωτοπόρος ομοφυλόφιλος και εμπνευσμένος ναρκομανής, ο Ρεμπώ χρησιμοποιήθηκε από 4 γενιές καλλιτεχνών της αβάν-γκαρντ ως έξοδος κινδύνου από το χώρο των συμβάσεων. «Όλη η γνωστή λογοτεχνία είναι γραμμένη στη γλώσσα της κοινής λογικής - εκτός από εκείνη που έχει γράψει ο Ρεμπώ», είχε δηλώσει ο Πωλ Βαλερύ,.

Το έργο και η ζωή του Ρεμπώ επηρέασαν κατά τρόπο εντυπωσιακό συγγραφείς, μουσικούς και καλλιτέχνες που είδαν τη ζωή του ως αναπόσπαστο μέρος του έργου: τον Πάμπλο Πικάσσο, τον Αντρέ Μπρετόν, τον Ζαν Κοκτώ, τον Άλλεν Γκίνσμπεργκ, τον Μπομπ Ντύλαν και τον Τζιμ Μόρρισον, για τον οποίο έχει ειπωθεί ότι δεν πέθανε, αλλά ακολούθησε τα βήματα του Ρεμπώ στην Αιθιοπία.

Πολλά έχουν γραφτεί για τη ζωή του Γάλλου ποιητή, πολλά περισσότερα τουλάχιστον από τον αριθμό των ποιημάτων που δημοσίευσε. Η επιστολή του Ρεμπό προς τον Πωλ Ντεμενύ, στις 15 Οκτωβρίου του 1871, συνιστά ένα από τα σημαντικότερα κείμενά του, με αντικείμενο το ρόλο της ποίησης, όπως τον αντιλαμβανόταν ο ίδιος. Σύμφωνα με τον Ρεμπό, ο αληθινός ποιητής αποτελούσε ένα είδος προφήτη, ικανό να διαμορφώσει μία νέα πραγματικότητα, εφευρίσκοντας το άγνωστο. Ως χρέος του, αντιλαμβανόταν τη γνωριμία με τον εαυτό του, την καλλιέργεια του μυαλού και της ψυχής του, ώστε τελικά να δημιουργήσει μία «οικουμενική γλώσσα».

Ο ποιητής, κατά τον Ρεμπώ, θα γινόταν «προφήτης» μέσω μίας «μακράς, απέραντης και λελογισμένης απορρύθμισης όλων των αισθήσεων», υπονομεύοντας συστηματικά την καθιερωμένη και συμβατική λειτουργία τους.

Η συμβίωση του Ρεμπώ με τον ποιητή Πωλ Βερλαίν ήταν αρκετά προβληματική. Μάλιστα, έπεται από έντονη διαφωνία των 2 εραστών, ο Βερλαίν, σε κατάσταση μέθης, πυροβόλησε και τραυμάτισε τον Ρεμπό στο αριστερό του χέρι, πάνω από τον καρπό. Για την πράξη του καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλάκιση και πρόστιμο 200 φράγκων, που αποτελούσε τη μέγιστη δυνατή ποινή. Έφυγε από τη ζωή στις 10 Νοεμβρίου του 1891 σε ηλικία 37 ετών.

Στην επιτύμβια πλάκα του τάφου του αναγράφεται εκτός από το όνομα, την ηλικία του και την ημερομηνία θανάτου του, η φράση «Προσευχηθείτε για αυτόν». Μετά το θάνατό, του η αδερφή του Ιζαμπέλ Ρεμπώ είδε, έντρομη, τις εφημερίδες να παρουσιάζουν τον αδελφό της ως έναν πρόστυχο ομοφυλόφιλο τρομοκράτη. «Πόσο πιθανό είναι ένα αγόρι μεταξύ δεκαπέντε και δεκαέξι ετών να υπήρξε ο κακός δαίμονας του Βερλαίν, που ήταν κατά έντεκα χρόνια μεγαλύτερός του;» αναρωτιόταν.

Μέχρι πρότινος, ο Ρεμπώ είχε χαραχθεί στη μνήμη του αναγνωστικού κοινού ως μία αέναη εφηβική μορφή, καθώς όλα τα μετέπειτα πορτρέτα του έδειχναν τη θολή απεικόνιση του. Όμως μια ασπρόμαυρη καρτ-ποστάλ του 1880, που βρέθηκε τυχαία σε ένα παλαιοπωλείου του Παρισιού έφερε στο φως για πρώτη φορά, τόσο καθαρά, το πρόσωπο του ποιητή στην ενήλικη ζωή του.

* «Μια εποχή στην κόλαση Ποίημα» του Α. Ρεμπώ / Μελοποίηση: Γιάννης Αγγελάκας – Γιώργος Καρράς


http://tvxs.gr/news