ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ

 

Μια φορά υπάρχουμε, δεν υπάρχει τρόπος να υπάρξουμε 2 φορές και μάλλον δεν θα υπάρξουμε ξανά ποτέ και εσύ που δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις τη χαρά. Και η ζωή πάει χαμένη με τις αναβολές και ο καθένας πεθαίνει απασχολημένος!

Πώς επιχείρησε ο Επίκουρος να ανακουφίσει τους ανθρώπους από το ΑΓΧΟΣ του θανάτου?
Ο Επίκουρος πίστευε ότι η αποστολή της φιλοσοφίας είναι να ανακουφίσει την ανθρώπινη δυστυχία.
Ποια αιτία όμως βρίσκεται στη ρίζα της ανθρώπινης δυστυχίας?
Ο Επίκουρος δεν είχε καμιά αμφιβολία ως προς την απάντηση στο ερώτημα αυτό...
Ο ΦΟΒΟΣ μας για τον ΘΑΝΑΤΟ...!
Η τρομακτική σκέψη του αναπόφευκτου θανάτου, επέμενε μας εμποδίζει ν’απολαύσουμε τη ζωή μας και δεν αφήνει καμιά ηδονή ΑΔΙΑΤΑΡΑΚΤΗ επειδή καμιά δραστηριότητα δεν μπορεί να ικανοποιήσει τη λαχτάρα μας για αιώνια ζωή, οποιαδήποτε δραστηριότητα είναι εγγενώς μη ικανοποιητική.

Πώς επιχείρησε ο Επίκουρος να ανακουφίσει το άγχος θανάτου?
Διατύπωσε μια σειρά από καλά κατασκευασμένα επιχειρήματα, τα οποία οι μαθητές του απομνημόνευαν σαν κατήχηση. Πολλά απ’τα επιχειρήματα αυτά αμφισβητήθηκαν στα 2.300 χρόνια που μεσολάβησαν, συνεχίζουν όμως να αποδεικνύονται καίρια στο πώς μπορεί κανείς να ξεπεράσει τον φόβο του θανάτου.

1. Η ΘΝΗΤΟΤΗΤΑ της ΨΥΧΗΣ.
-Στο 1ο επιχείρημα δίδασκε ότι η ψυχή είναι θνητή και πεθαίνει μαζί με το σώμα, ένα συμπέρασμα διαμετρικά αντίθετο με το συμπέρασμα στο οποίο είχε καταλήξει ο Σωκράτης, λίγο πριν από τη θανάτωσή του, 100 χρόνια νωρίτερα, ο οποίος είχε βρει παρηγοριά στην πίστη του στην αθανασία της ψυχής και στην προσδοκία ότι μετά τον θάνατο η ψυχή του θα απολάμβανε αιώνια μια κοινότητα ανθρώπων με παρόμοιο τρόπο σκέψης, με τους οποίους θα μοιραζόταν την αναζήτηση της σοφίας. Ένα μεγάλο μέρος της θέσης του Σωκράτη που περιγράφεται ολοκληρωμένα στον πλατωνικό διάλογο <Φαίδων> υιοθετήθηκε και διατηρήθηκε από τους νεοπλατωνικούς και επρόκειτο στο μέλλον να ασκήσει πολύ σημαντική επιρροή στη ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ για τη μετά ΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ.
Ο Επίκουρος καταδίκαζε δριμύτατα τους σύγχρονούς του θρησκευτικούς ηγέτες οι οποίοι προσπαθώντας να αυξήσουν τη δύναμή τους, ενέτειναν το άγχος θανάτου των οπαδών τους προειδοποιώντας τους για τις ΤΙΜΩΡΙΕΣ που θα επιβάλλονταν μετά θάνατον σε όσους δεν τηρούσαν συγκεκριμένους κανόνες και κανονισμούς.
Αν είμαστε θνητοί κι η ψυχή μας δεν ζει μετά τον θάνατό μας τότε δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε στο επέκεινα της ζωής. Δεν θα έχουμε συνείδηση, δεν θα νιώθουμε θλίψη για τη ζωή που χάσαμε, ούτε θα υπάρχει τίποτα να φοβηθούμε απ’ τους θεούς.
Ο Επίκουρος επιτηδευμένα δεν αρνιόταν την ύπαρξη θεών μια και ένα τέτοιο επιχείρημα θα τον εξέθετε σε θανάσιμο κίνδυνο, αφού ο Σωκράτης είχε καταδικαστεί με την κατηγορία του αιρετικού λιγότερο από 1 αιώνα νωρίτερα, υποστηρίζοντας ότι οι θεοί δεν ασχολούνταν με τη ζωή των ανθρώπων και μας χρησίμευαν μόνο ως πρότυπα γαλήνης και μακαριότητας, προς τα οποία θα έπρεπε να προσβλέπουμε.

2. Το ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΤΙΠΟΤΑ του ΘΑΝΑΤΟΥ.
-Στο 2ο επιχείρημά του ο Επίκουρος υποστηρίζει ότι ο θάνατος δεν είναι τίποτα για μας, γιατί η ψυχή είναι θνητή και τη στιγμή του θανάτου διασκορπίζεται. Αυτό που διασκορπίστηκε δεν έχει ικανότητα αντίληψης και οτιδήποτε δεν γίνεται αντιληπτό είναι για μας ένα τίποτα. Εμμέσως πλην σαφώς δήλωνε όπου είμαι εγώ, δεν είναι ο θάνατος, όπου είναι ο θάνατος, δεν είμαι εγώ, επομένως γιατί να φοβόμαστε τον θάνατο, αφού δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να τον αντιληφθούμε!

3. Το ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ της ΣΥΜΜΕΤΡΙΑΣ.
-Το 3ο επιχείρημα του Επίκουρου υποστηρίζει ότι η κατάσταση της ΜΗ ΥΠΑΡΞΗΣ μετά τον θάνατο είναι η ίδια κατάσταση στην οποία βρισκόμασταν πριν από τη γέννησή μας.
Παρά τις πολλές φιλοσοφικές διαφωνίες γι’ αυτό το αρχαίο επιχείρημα εξακολουθεί να διατηρεί μεγάλη δύναμη να προσφέρει ανακούφιση στους ανθρώπους που πεθαίνουν.

Πηγή...Από το βιβλίο του καθηγητή ψυχιατρικής και ψυχοθεραπευτή Ίρβιν ΓΙΑΛΟΜ...[Στον κήπο του Επίκουρου]